του Ηλία Φραγκούλη

Πέτυχα σε ένα quote βρετανικής κριτικής το «Kneecap» να παρομοιάζεται με «cool Britannia geezer-gangster romp». Και αυτό ήταν στα αρνητικά της ταινίας. Μα, αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της! Η παραδοξότητα του καινούργιου που προκύπτει μέσα από ένα στυλ τόσο… ‘90s! Σαν βγαλμένο από μία κινηματογραφική χρονομηχανή, το ντεμπούτο μυθοπλασίας μεγάλου μήκους του Ριτς Πέπιατ φέρνει στον νου τις καλύτερες στιγμές του αγγλικού σινεμά που αγαπήσαμε τότε, χωρίς ποτέ να αισθάνεσαι πως μυρίζει ναφθαλίνη.

Η ιστορία είναι βασισμένη στη δημιουργία και την άνοδο του hip-hop trio των Kneecap από το Μπέλφαστ, με αφορμή την προστασία της γλώσσας αυτής της πατρίδας. «A country without a language is only half a nation», λέει μία από τις ηρωίδες του φιλμ που το παίρνει πολύ πατριωτικά, μεταδίδοντας το αγωνιστικό μήνυμα και στον σύζυγό της, καθηγητή μουσικής ο οποίος θα σκαρφιστεί να μετατρέψει σε rappers… «παλιακού» στίχου δυο φίλους παιδικούς, ώστε να μπορέσει να απευθυνθεί ευκολότερα στη σημερινή νεολαία.

Η αφηγηματική γραμμή του Πέπιατ είναι speed-άτη και fun, καταφέρνοντας να απευθύνεται σε κάθε είδος θεατή, άσχετα από ηλικία, ενδιαφέρον για τη μουσική ή τα… στερεοτυπικά ζητήματα μίσους μεταξύ Ιρλανδίας και Μεγάλης Βρετανίας. Χωρίς να θέλει να πιάσει καμιά ντουντούκα σχετικά μ’ αυτό το τελευταίο, γυρνάει σε σωστές στροφές χιούμορ και σε «αυλάκια» ρεαλιστικού (και πόσο σημερινού!) teen angst, τολμώντας να προκαλεί μια κάποια νοσταλγία για τα (πλέον δημιουργικά) πρώτα βήματα του Ντάνι Μπόιλ ή του Γκάι Ρίτσι. Ο τσαμπουκάς του είναι θρασύς και μεταδοτικός, πέρα από διδακτισμούς, με μια επαναστατική αλληλεγγύη στην παραβατικότητα!

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μία από τις καλύτερες ταινίες τούτης της σεζόν, εάν ο Πέπιατ δεν αισθανόταν την υποχρέωση να προσθέσει και ολίγη από (φευ, πόσο κλισέ!) δραματική ένταση… πολιτικού προσανατολισμού στο τελευταίο μέρος του φιλμ, το οποίο αναζητά μια λυτρωτικά κεφάτη κορύφωση, μα… χάνει την ενέργειά του. Στην τελική, το punchline σε τούτο το «αστείο» δεν σε κερδίζει, όμως, η γλώσσα του (#diplhs) είναι τόσο γαμάτη που δεν (θα) μπορείς να κρύψεις την ευχαρίστηση από το πρόσωπό σου. Ούτε με γρονθοκόπημα!