του Ηλία Φραγκούλη

Δύο σοβαρότατες τρικλοποδιές μειώνουν το κύρος τούτης της απόπειρας, να μεταμορφωθεί το ομώνυμο φιλμ του 1985 σε μία κινηματογραφική μεταφορά του Broadway μιούζικαλ «Kiss of the Spider Woman» (από το 1992). Μοιραία, ξεκινάμε από τη σύγκριση με εκείνη την ταινία του Χέκτορ Μπαμπένκο, η οποία περιλάμβανε μία συγκλονιστική κι αξέχαστη (βραβευμένη με Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου) ερμηνεία του Γουίλιαμ Χερτ. Είναι αδιανόητα δύσκολο να ξεκολλήσει η μνήμη από αυτό που έκανε το ’85 αυτός ο ηθοποιός, άσχετα από το πόσο καλό ήταν το φιλμ. Κι ερχόμαστε στο σήμερα…

Δεν είναι προβληματικό το να δεις «Το Φιλί της Γυναίκας Αράχνης» σε μορφή μιούζικαλ. Αλλά είναι αυτοκτονικό το casting των δύο πρωταγωνιστικών ανδρικών ρόλων εδώ! Ο Ντιέγκο Λούνα (ίσως περισσότερο) και ο Τοουνατιού δεν έχουν ίχνος χαρισματικότητας για να αποδώσουν τους ρόλους που κρατούσαν στην αρχική ταινία ο Ραούλ Τζούλια και ο Χερτ (αντίστοιχα), με αποτέλεσμα… να σαμποτάρουν εκ των έσω το όλο εγχείρημα! Είναι άξιον απορίας το πώς οι παραγωγοί τούτου του remake / μιούζικαλ επέτρεψαν να πραγματοποιηθεί αυτό το φιάσκο ερμηνειών, δίπλα στη γενναία προσπάθεια της (πραγματικά ταλαντούχας) Τζένιφερ Λόπεζ να σώσει εαυτόν και το έργο μαζί.

Ευχάριστο σχεδόν αποκλειστικά όταν απεικονίζει το παλαιομοδίτικης χολιγουντιανής υφής μιούζικαλ που αφηγείται σαν «φαντασίωση» ο ομοφυλόφιλος Λουίς Μολίνα, το φιλμ φλερτάρει αισθητικά με τις κινηματογραφικές παραγωγές του genre από τη δεκαετία του ’50, παίζοντας με τη φανταχτερή υπερβολή του Technicolor της εποχής (σε πλήρη αντίθεση με το μουντό σκηνικό του κελιού της φυλακής), υποστηρίζεται δυναμικά από ωραίες χορογραφίες και τολμά μέχρι και να κάνει σεβαστικά homage σε κλασικές παραγωγές του παρελθόντος (με πιο ξεχωριστή μία σεκάνς όπου νομίζεις πως έχει «αποδράσει» από το «The Band Wagon» του 1953!). Η Λόπεζ βρίσκεται απόλυτα στο στοιχείο της, υποκριτικά, εμφανισιακά και κινησιολογικά, κάνοντας τους δύο συμπρωταγωνιστές της να δείχνουν ακόμη πιο λίγοι, με αποτέλεσμα να «ευνουχίζονται» φιλμικά όλες οι σκηνές που αφορούν στο ρεαλιστικό περιβάλλον.

Όσον αφορά σε (αναπόφευκτες) συγκρίσεις με την ταινία του Μπαμπένκο, η σαφείς και τόσο ταιριαστές αναφορές στην περίοδο του ναζισμού για το κομμάτι της φιλμικής φαντασίας, οι οποίες είχαν εξαλειφθεί εντελώς από το θεατρικό μιούζικαλ, (σημειολογικά) σίγουρα κάνουν αισθητή την απουσία τους από το φιλμ του Μπιλ Κόντον, που ελάχιστα παίρνει στα σοβαρά το πολιτικό μέρος της πλοκής. Κρίμα. Για τον κόπο δουλειάς που σπαταλήθηκε (τίμια) στο μουσικοχορευτικό τμήμα αυτού του «Φιλιού».