του Νίκου Παλάτου

Τον Απρίλιο του 2015, μια συμμορία γκριζομάλληδων κυρίων μπούκαρε στο θησαυροφυλάκιο στο οποίο στέλνουν για ασφάλεια το εμπόρευμά τους οι κοσμηματοπώλες της οδού Χάτον Γκάρντεν του Λονδίνου. Απενεργοποίησαν τον συναγερμό, άνοιξαν μια τρύπα στον τοίχο και ξαλάφρωσαν τις θυρίδες του από λογιών λογιών διαμάντια, ράβδους χρυσού και μετρητά, σε μια λεία που έφτασε περί τα 14.000.000 λίρες. Οι «Εντιμότατοι Κλέφτες» καταγράφουν το χρονικό της ληστείας αυτής με έναν ανάλαφρο, κωμικό τόνο, έχοντας ως πιο γερό τους χαρτί την παρουσία μερικών εκ των σπουδαιότερων εν ζωή τιμημένων γηρατειών του αγγλικού κινηματογράφου. Το αποτέλεσμα, όμως, ούτε αγωνιώδες είναι, ούτε και τόσο αστείο.

Ο επιτυχημένος στα νιάτα του, πλέον 77 ετών ληστής Μπράιαν Ρίντερ καταπατά την υπόσχεση που έδωσε στην πρόσφατα αποθανούσα σύζυγό του να μείνει μακριά από μπλεξίματα, όταν συναντά τον κατά πολύ νεαρότερό του ειδικό στα ηλεκτρονικά συστήματα Μπάζιλ. Από τη συζήτηση μαζί του συνειδητοποιεί πως έχει μπροστά του μια χρυσή ευκαιρία, ώστε να φέρει εις πέρας τη ληστεία που ονειρευόταν σε όλη του τη ζωή, δείχνοντας αποφασισμένος να μην την αφήσει να πέσει κάτω. Χωρίς να χάνει καθόλου χρόνο, στρατολογεί παλιόφιλους συνομήλικούς του, όλοι τους πλέον αξιότιμα μπαρμπάδια με παιδιά κι εγγόνια (πλην ενός «πιτσιρικά» που είναι γύρω στα… 60) και ξεκινάνε την κατάστρωση του σχεδίου. Η τριήμερη αργία του Πάσχα φαντάζει ιδανική για να «δουλέψουν» με την ησυχία τους, κερδίζοντας συν τοις άλλοις πολύτιμο χρόνο, ο οποίος θα τους βοηθήσει να έχουν εξαφανιστεί μέχρι τη στιγμή που η κλοπή θα γίνει αντιληπτή.

Ο σκηνοθέτης Τζέιμς Μαρς (δεύτερη σερί μετριότατη ταινία του μετά την οσκαρική «Θεωρία των Πάντων», καθώς το καλοκαίρι προηγήθηκε «Η Μέρα της Επιστροφής Μου») φαίνεται να έχει ως μοναδική του έγνοια να εξαργυρώσει την αξία των μεγάλων ονομάτων τού παρελθόντος που έχει στη διάθεσή του, ξεχνώντας να εμφυσήσει στο φιλμ μια κάποια αίσθηση σύγχρονου brio. Δείχνει πως έχει μείνει παγιδευμένος αποκλειστικά στα χρυσά παλιά χρόνια που αναπολεί συχνά μέσω της ένθεσης clip από ταινίες στις οποίες οι ίδιοι ηθοποιοί είχαν πρωταγωνιστήσει («Ληστεία αλά Ιταλικά» του 1969, «Billy, o Ψεύτης» του 1963), κάνοντας το εγχείρημά του να μοιάζει περισσότερο με κάτι άπιαστο, μην πετυχαίνοντας τελικά κάτι περισσότερο από να φτάσει μετά βίας σ’ ένα minimum επίπεδο ψυχαγωγίας.

Από τη μέση της ταινίας κι έπειτα, όταν πια η ληστεία έχει ολοκληρωθεί με επιτυχία, το σενάριο βραχυκυκλώνει επικίνδυνα, καθώς η όποια διασκεδαστική πλευρά των περήφανων γερόντων (έστω με αστεία που έχουν να κάνουν με την άγνοια περί internet ή με σπασμένα ισχία…), δίνει τη θέση της σε μια ακατανόητη (όπως παρουσιάζεται εδώ) μεταξύ τους σύγκρουση σχετικά με τη μοιρασιά των κλοπιμαίων. Η εμφάνιση ενός κλεπταποδόχου της ίδιας ηλικιακής κοπής με αυτούς, ο οποίος επαγγέλλεται… έμπορος ψαριών, κάνει τα πράγματα μόνο χειρότερα για όλους, αφού η μεταξύ τους εμπιστοσύνη κλονίζεται, επιβεβαιώνοντας εκ νέου πως ανάμεσα στους κλέφτες ουδεμία τιμή υπάρχει. Οι υποψίες του ενός για τον άλλον δημιουργούν ένα πιο σκοτεινό τύποις θριλερικό κλίμα, τα δε σοβαρά ρήγματα στις σχέσεις τους κάνουν την εμφάνιση της αστυνομίας να μην αποτελεί παρά μόνο θέμα χρόνου.

Ο Μάικλ Κέιν επί της ουσίας επαναλαμβάνει σε γενικές γραμμές τον ρόλο του από την περσινή «Εκδίκηση με Στυλ», η οποία όμως κατάφερνε να είναι πολύ πιο συνεπής σε αυτό που υποσχόταν. Παρομοιάζει τη δική του παλιοπαρέα κλεφτών με τη «Συμμορία των Εντιμότατων» (1951), σε ένα ακόμα ταξίδι στη μνήμη των Ealing Studios και στο σκηνοθετικό ευκταίο, που όμως ουδέποτε σχεδόν έρχεται, σε αντιπαράθεση με τον υπαρχηγό Τέρι του Τζιμ Μπρόουντμπεντ, ο οποίος εμφανίζεται σε έναν κόντρα από τα συνηθισμένα του ρόλο, χωρίς να πείθει ως το απειλητικό αντίπαλο δέος. Γυναικείοι χαρακτήρες δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα (η σύζυγος του Κέιν εγκαταλείπει τον μάταιο τούτο κόσμο από την πρώτη κιόλας σκηνή, το δε θηλυκό δίδυμο των αστυνομικών ντετέκτιβ για κάποιον μυστήριο λόγο δεν βγάζει ούτε άχνα!), κάνοντας αυτούς τους γηραιούς «Εντιμότατους Κλέφτες» να αποτελούν καθαρά ανδρική υπόθεση. Η retro γοητεία τους εμφανίζεται πολύ ξεθωριασμένη, καθώς οι γκρίνιες, οι «πνευματώδεις» βωμολοχίες και το αναμφισβήτητο τσαγανό τους στέκουν σε εμφανώς κατώτερο του ταλέντου τους επίπεδο, απέχοντας από το να μπορούν να χαρακτηριστούν απάντηση της τρίτης ηλικίας στο «Ocean’s Eleven» (το original του 1960, έτσι για να μείνουμε πιστοί στη συνεχή αναπόληση που υπάρχει εδώ).