της Κατερίνας Ανδρεάκου

Αληθινή η ιστορία της απαγωγής τού βασιλιά της ομώνυμης μπύρας, που έληξε αναίμακτα αλλά εύλογα απασχόλησε τη διεθνή κοινή γνώμη των αρχών των 80’s, όχι μόνο λόγω του ονόματος του απαχθέντος αλλά και για το μέγεθος των λύτρων απελευθέρωσής του, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για ένα άτομο (αν και, μαζί με τον Χάινεκεν, πήραν και τον οδηγό του). Ορίστε. Σας δώσαμε την σύνοψη της ιστορίας και μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σε οποιαδήποτε διαδικτυακή μηχανή εύρεσης. Γιατί αν περιμένετε προκοπή από τη συγκεκριμένη ταινία…

Προχειροδουλεμένη διεθνής συμπαραγωγή, προφανώς χαμηλού προϋπολογισμού (ή τουλάχιστον φαίνεται φτηνιάρικη), που προσπαθεί να πατήσει στα χνάρια των κλασικών ταινιών heist αλλά καταλήγει να βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της και να τρώει πανηγυρικά τα μούτρα της. Σκηνοθέτης, ο Ντάνιελ Άλφρεντσον, αδελφός τού – σαφώς καλύτερου – Τόμας, με περιορισμένη κινηματογραφική εμπειρία παρά τα 56 του χρόνια, με εξαιρέσεις τα δυο σκανδιναβικά sequels του «Κοριτσιού με το Τατουάζ». Αυτός, μαζί με την αδιαμφισβήτητη Βαβέλ μιας τέτοιας διεθνούς συμπαραγωγής, είναι οι κύριοι λόγοι που χαντακώθηκε μια ταινία που θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα – στα ικανότερα χέρια κάποιων άλλων.

Γιατί το όλο στήσιμο είναι πιο επίπεδο και δισδιάστατο κι από συσκευασία του ΙΚΕΑ και οι διάλογοι και η κίνηση των ηθοποιών είναι στημένα σε επίπεδα νεανικής σαπουνόπερας των 90’s (όταν ακούς ατάκες όπως «Let’s do this!» και «I’ll see you on the other side», ξέρεις τι σε περιμένει). Οι πέντε απαγωγείς είναι ερασιτέχνες, με μια σχεδόν εφηβική αυτοπεποίθηση και τσαμπουκά, όμως είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών που φαντάζουν κατά καιρούς ερασιτεχνικές, λυπηρό αποτέλεσμα ενός σκηνοθέτη που απλά δεν ξέρει πώς να βγάλει έστω μια αποδεκτή φυσικότητα από τους – μέχρι τώρα – συμπαθείς πρωταγωνιστές του. Ο Γουέρθινγκτον είναι ο χαμηλότονος της παρέας και ίσως η πιο αξιοπρεπής (αλλά μονίμως άχρωμη) παρουσία στην ταινία, ενώ ο Στέρτζες, ένας κατά τα άλλα αξιόλογος ηθοποιός, είναι εδώ τόσο σοκαριστικά κακός όσο και η ξανθιά ανταύγεια στο μαλλί τού χαρακτήρα του. Όσο για τον Χόπκινς στον ρόλο τού Χάινεκεν… είναι απορίας άξιο το γιατί υπάρχει καν σε αυτή την ταινία (το ότι έχει μπει εδώ και χρόνια στον αυτόματο πιλότο είναι γνωστό και γι’ αυτό δεδομένο)!

Ίσως μοναδική θετική εξαίρεση, οι καναδυό σκηνές καταδίωξης κατά μήκος και μέσα στα κανάλια του Άμστερνταμ, που είναι ρεαλιστικές (ίσως λόγω χαμηλού budget, πάντως βγήκαν καλές) και με προσεγμένη «αναπαράσταση» της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία.

Αν έβγαινε κατευθείαν σε DVD ή παιζόταν ως τηλεοπτική πρεμιέρα κάποια στιγμή μετά από μήνες, δεν θα μας απασχολούσε και πολύ (έως καθόλου). Το ότι αυτή η ασήμαντη αποτυχία βρήκε με κάποιον τρόπο κινηματογραφική διανομή, όμως, ξεπερνά το μικρό μυαλό τής υπογράφουσας. Πάω για μπύρα – και σίγουρα δεν θα είναι Heineken!