του Ηλία Φραγκούλη

Πιο κοντά στο ύφος του περσινού «Longlegs» παρά σ’ εκείνο του φετινού «The Monkey» (μάλλον εξαιτίας της σεναριακής βάσης επάνω σε short story του Στίβεν Κινγκ), ο Οζ Πέρκινς επιστρέφει με ένα από τα πιο weird έργα του σύγχρονου horror που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, ρισκάροντας ένα άγριο flirt του ανεξήγητου με το σουρεαλιστικό. Καταφέρνει να μη φάει (εντελώς) τα μούτρα του διότι το «Keeper» αφήνει μία σαφή αίσθηση πως κάτι θέλει να πει. Συγκεχυμένο; Ασυνάρτητο; Γκροτέσκο; Τι ακριβώς;

Πανέμορφα πλάνα γυναικών που (ενδεχομένως) ζουν και βρίσκονται σε διαφορετικές χρονολογικές περιόδους δημιουργούν ένα οπτικό «puzzle» που συνοδεύει τους ήχους του «Love Is Strange» με τους Mickey & Sylvia στην εισαγωγή του φιλμ. Σαγηνευτικές, προκλητικές, θυμωμένες, παραμελημένες, ερωτευμένες, χαρούμενες, δυσαρεστημένες, στενοχωρημένες, παρατημένες. Θα μπορούσαν ν’ αποτελούν τμήμα ενός spot με φεμινιστικό μήνυμα και κάπως οδηγούν τη σκέψη του θεατή σε παρόμοια θεματολογία. Το περιβάλλον, από την άλλη παραπέμπει σε folk horror, ενώ το καταστασιακό της σχέσης του ζευγαριού αποπνέει κάτι το μυστηριώδες, καθώς έναν ολόκληρο χρόνο μετά η Λιζ δεν έχει καταλάβει (ή σιγουρευτεί) για το αν (και πότε) ο Μάλκολμ θα τη ζητήσει σε γάμο.

Ένα κουτί μ’ ένα κέικ τους περιμένει (γιατί;) στο εξοχικό εκείνου, μέσα στην ερημιά του δάσους, με παρακείμενο σπίτι να ανήκει σε συγγενικό του πρόσωπο. Ο ξάδελφος Ντάρεν θα εμφανιστεί ακάλεστος μέσα στη νύχτα συνοδευόμενος από αλλοδαπή συνοδό – μοντέλο που ούτε αγγλικά δεν μιλά, αλλά όταν βρεθούν μόνες τους, θα πει στην Λιζ πως… το κέικ έχει άθλια γεύση! Αργότερα, ο Μάλκολμ θα υποχρεώσει τη σύντροφό του να φάει ένα κομμάτι, το οποίο φαίνεται πως της προκαλεί ενοχλήσεις και εφιάλτες, μέχρι τη στιγμή που σηκώνεται από το κρεβάτι και καταβροχθίζει με λαιμαργία το υπόλοιπο γλυκό, ανακαλύπτοντας μέσα του (ακόμη και) ανθρώπινα δάχτυλα!

Ο Πέρκινς οδηγεί την ταινία σε μία «άσχημα» παραισθησιογόνα κατάσταση, που ενίοτε μοιάζει να προσπαθεί ν’ αφηγηθεί μια αλληγορία επάνω στις σχέσεις των ζευγαριών, στους ρόλους (ηγετικούς ή μη) των δύο φύλων, στις συγκρούσεις του ποιος εξουσιάζει ποιον και στο «παιχνίδι» που λέγεται έρωτας, μα μπορεί και ν’ αποτελεί τη μεγαλύτερη απάτη και ψευδαίσθηση του θνητού (μας) βίου. Σταδιακά, το σενάριο αποχαιρετά κάθε συνοχή και ταύτιση με το ρεαλιστικό, η ιστορία μάλλον ξεπερνά τα άκρα της ανοχής του (μέσου, πόσω μάλλον του μη μυημένου στο genre) θεατή και το τελευταίο εικοσάλεπτο κορυφώνεται μέσα σε μία εικαστική παραζάλη του φανταστικού, με αισθητική υπεροχή που μόνο θαυμασμό μπορεί να προκαλέσει.

Είναι ιδιαίτερα παράδοξο το γεγονός πως ένας άνδρας σκηνοθέτης υπογράφει ένα έργο τόσο… τιμωρητικό και εκδικητικό σε σχέση με την τοξικότητα του φύλου του, αλλά και τη φαιδρότητα του ερωτικού ταιριάσματος, που εδώ εξευτελίζεται με βίαιο κυνισμό, ακόμη και μέσω του τραγουδιού που κλείνει το «Keeper». Μονάχα (και) από τον τίτλο του «Fooled Around and Fell in Love» (του Έλβιν Μπίσον) μπορεί κανείς να καταλάβει πως ο Πέρκινς έχει πολλά απωθημένα για τις γυναίκες που αγάπησε στη ζωή του. Άρα… ποια προσέγγιση ματιάς ταιριάζει περισσότερο εδώ; Ποιος ξεγελά ποιον, τελικά;