ΤΟ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ (2025)
(KARAVAN)
- ΕΙΔΟΣ: Δράμα
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζουζάνα Κιρχνέροβα
- ΚΑΣΤ: Άννα Γκεϊσλέροβα, Νταβίντ Βοστρτσίλ, Γιουλιάνα Ολχόβα, Μάριο Ρούσο, Γιάνα Πλοντκόβα
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: AMA FILMS
Ανύπαντρη Τσέχα μητέρα με έφηβο γιο ο οποίος πάσχει από σύνδρομο Down «δανείζεται» το τροχόσπιτο της φιλικής της οικογένειας που τους φιλοξενεί στην Ιταλία και φεύγουν για road trip προς το άγνωστο της θερινής ραστώνης.
Η αυτοαναφορικότητα εν είδει «ξεφυλλίσματος» ενός προσωπικού φωτογραφικού album αποτελεί εσχάτως έναν εκ των τον βασικών πυλώνων του… φεστιβαλικού σινεμά των «auteur». Αντλώντας έμπνευση από δικές της εμπειρίες (καθώς μεγάλωνε ένα παιδί με σύνδρομο Down), η πρωτοεμφανιζόμενη σε μεγάλου μήκους Τσέχα σκηνοθέτις και σεναριογράφος Ζουζάνα Κιρχνέροβα, ανοίγει το κατά «Aftersun» (2022) σεντούκι των δικών της αναμνήσεων. Το αποτέλεσμα προκύπτει κατά τι πιο κινηματογραφικό από εκείνο, όμως, σε καμία του στιγμή δεν μπορεί να ξεφύγει από τις άκρως βαρετές «συμβάσεις» του αυθεντικού ρεαλισμού, όπως η μόδα του «είδους» προτάσσει.
Το στόρι συστήνει την Εστέρ, μια εξουθενωμένη μητέρα η οποία επισκέπτεται μια συμπατριώτισσα φίλη της στην Ιταλία, προκειμένου να περάσει μερικές ξέγνοιαστες μέρες στην όμορφη εξοχική κατοικία του συζύγου της. Όταν ο έφηβος αυτιστικός γιος της αρχίζει να επιδεικνύει συμπεριφορά που λογίζεται ως «ενοχλητική» από την οικογένεια των οικοδεσποτών της, η Εστέρ και ο Νταβίντ «εξορίζονται» (από το δωμάτιο που τους έχει παραχωρηθεί) στο τροχόσπιτο το οποίο είναι παρκαρισμένο μόνιμα στον κήπο της οικίας. Ταπεινωμένη από την συμπεριφορά του σπιτονοικοκύρη, δίχως να το σκεφτεί ιδιαίτερα, η θαρραλέα μάνα κλέβει το αυτοκινούμενο camper, προκειμένου να περάσει τις μέρες της όπως επιθυμεί και θέλει. Το γεγονός ότι δεν έχει σχεδόν καθόλου χρήματα ασφαλώς και είναι πρόβλημα, όμως, με καλή διάθεση και πίστη όλα μπορούν να λυθούν.
Δίχως να ενδιαφέρεται καθόλου για το παρελθόν ή το μέλλον μάνας και γιου, η αφήγηση τους στέλνει να περιπλανιούνται σ’ ένα road trip στην επαρχία της Καλαβρίας, με μοναδικό ζητούμενο την εξεύρεση χρημάτων για τα είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα και… βενζίνη), έχοντας σε δεύτερο πλάνο τις αμφιβολίες της Εστέρ για το κατά πόσο μπορεί να συνεχίζει να ζει μια τέτοια δύσκολη ζωή πλάι στον γιο της. Η μητρική της αγάπη είναι αδιαπραγμάτευτη, εν τούτοις, υπάρχουν στιγμές, που ο καθένας μπορεί να λυγίσει από το βάρος της ευθύνης. Υπό αυτό το πρίσμα, τα δύο πρόσωπα που σε κάποια στιγμή του ταξιδιού μπαίνουν στη ζωή της δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στη εξέλιξη της πλοκής, παρά μόνο μερικές επιπλέον σελίδες στο βιβλίο των… αναμνήσεων.
Ειδικότερα η Ζούζα, με το ροζ μαλλί, την έξαλλη συμπεριφορά και την… ουρανοκοκατέβατη άφιξη (η οποία γίνεται γρήγορα το τρίτο μέλος της παρέας), λειτουργεί ως το κλασικό αρχέτυπο της «ελεύθερης ψυχής» που έρχεται να διδάξει στους άλλους δύο τη χαρά της ανεμελιάς, με μια σεναριακή ευκολία που όχι μόνο βγάζει μάτι, αλλά μοιάζει με άτσαλο «δεκανίκι» το οποίο πετάχτηκε στο στόρι γιατί… πρέπει να γίνει και κάτι! Μέσα από τις άλλοτε εύθυμες κι άλλοτε σκληρές περιπέτειες τούτου του road trip, κάπου ξεπροβάλλει η θεματική της γυναικείας ταυτότητας υπό την πίεση μιας «διαφορετικής» μητρότητας. «Το Τροχόσπιτο» δημιουργεί ενίοτε αίσθημα θαυμασμού για τις μητέρες εκείνες που ανεβαίνουν καθημερινά έναν τέτοιο Γολγοθά, όμως, η αποστασιοποιημένα νατουραλιστική του μανιέρα το αυτοπαγιδεύει σε καθεστώς αδράνειας και αδιαφορίας.
