του Ηλία Φραγκούλη

Όταν παρακολουθείς μια βιογραφική ταινία που ξεκινά με ένα flashback διάρκειας ενός χρόνου περίπου και ύστερα από δύο ώρες φιλμικού χρόνου δεν έχεις γνωρίσει ποιος ήταν πραγματικά ο ήρωάς σου ή και το «ταξίδι» του, τότε μιλάμε για μια σοβαρή αποτυχία που, απλά, σπατάλησε τον χρόνο σου. Εκτός κι αν μπήκες στο όλο «τριπάκι» από περιέργεια, για να δεις πώς παίζει ο Αντρέ Μπέντζαμιν στον ρόλο τού Τζίμι Χέντριξ, να χαζέψεις καμία groovy κουστουμιά ή ν’ ακούσεις τις ροκιές της εποχής. Ας πρόσεχες…

Ο σεναριογράφος τού «12 Χρόνια Σκλάβος», Τζον Ρίντλεϊ, που εδώ ντεμπουτάρει και πίσω από τον φακό, ηττάται σε κάθε τομέα, προσπαθώντας με εμφανώς λιγοστά μέσα να στήσει μια ολόκληρη περίοδο, από την οποία αισθάνεσαι πως δεν παίρνεις ούτε «τζούρα». Η μουσική τού Χέντριξ απουσιάζει ολοκληρωτικά (!), αφού οι διαχειριστές των δικαιωμάτων των ηχογραφήσεων και των κομματιών του δεν συμμετείχαν στην παραγωγή του φιλμ, άρα το μόνο που μένει είναι κάμποσες σκηνές διαλόγων (κυρίως) με τις γυναίκες που τον διεκδίκησαν, οι οποίες διαρκώς θολώνουν την όποια ψυχολογική «χαρτογράφηση» και εμβάθυνση στον χαρακτήρα του Τζίμι. Ήταν ένα αφελής γυναικάς, ήταν βίαιος, ήταν χαμένος μέσα στη μαστούρα του ή ήταν μια μουσική ιδιοφυία που «έβλεπε» χρώματα (όπως λέει σε μια σκηνή τού έργου) μέσα από τη μουσική και το παίξιμό του; Το ίδιο το φιλμ δεν είναι ικανό να πιάσει τις απαντήσεις από πουθενά.

Αν και η δράση τού «Jimi» εξελίσσεται κατά τη διάρκεια ενός μόλις χρόνου από τη ζωή και την έναρξη της καριέρας του Χέντριξ, το φιλμ επιλέγει ένα εντελώς offbeat στιλ αφήγησης που πλατειάζει δίχως να ευχαριστεί μουσικόφιλους ή κοινούς θεατές, οι οποίοι διακρίνουν περαστικές φιγούρες της rock μυθολογίας χάρη σε «λεζάντες» ταυτοτήτων, χωρίς κανένα ενδιαφέρον να μελετηθούν ως περσόνες, θρύλοι ή ουσιαστικοί χαρακτήρες, μαζί με τους «δορυφόρους» που πέρασαν αλλά… δεν ακούμπησαν (;) τη ζωή τού νεαρού Τζίμι. Ο σχεδόν σαραντάρης Αντρέ Μπέντζαμιν (για να αντιληφθεί κανείς το ατυχές του εγχειρήματος, ο Χέντριξ απεβίωσε στα 27 του…) «εκτελεί» τον ρόλο του σα να παίζει playback σε μουσικό show της τηλεόρασης, δεν είναι ποτέ πειστικός ή αληθινός, αλλά ούτε και αρκετά «μυστηριώδης», ώστε το φιλμ να σε πηγαίνει σε άλλα λημέρια. Ελάχιστες «εξυπνάδες» σε κοψίματα του μοντάζ και της ηχητικής μπάντας της ταινίας, μαζί με το άκυρα εμβόλιμο υλικό επικαίρων της εποχής, φανερώνουν ακόμη περισσότερο τον ερασιτεχνισμό του Ρίντλεϊ στη φόρμα του. Και κάποια στιγμή, όλοι φεύγουν για το Monterey Pop Festival του ’67. Κι εσύ δεν θέλεις καθόλου να ξαναβγούν στη «σκηνή» για encore.