του Νίκου Παλάτου

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Γιαν-Όλε Γκέρστερ εγκαταλείπει το γκρίζο σκηνικό των προηγούμενων ταινιών του («Oh Boy» και «Lara»), μεταβαίνοντας στην ηλιόλουστη νήσο Φουερτεβεντούρα, όπου ανάμεσα σε αμμώδεις παραλίες με φοίνικες, πολυτελή δωμάτια ξενοδοχείων, καλοκαιρινά club, ποτά και ξενύχτια, επιχειρεί να στήσει ένα ερωτικό τρίγωνο μυστηρίου. Οι πολύ θετικές εντυπώσεις του ξεκινήματος που δημιουργούν ελπίδες για κάτι αληθινά ψυχαγωγικό σ’ ένα φουλ καλοκαιρινό πλαίσιο, σταδιακά αποδεικνύονται φρούδες. Η αναποφασιστικότητα του Γκέρστερ σχετικά με την κατεύθυνση που (θα) πρέπει ν’ ακολουθήσει η ταινία του, κάνει την αφήγηση να δείχνει ασταθής όσο και κουραστική.

Ο Τομ εργάζεται ως προπονητής tennis σε πολυτελές θέρετρο, παραδίδοντας μαθήματα σε βαριεστημένους τουρίστες. Το ίδιο βαριεστημένος, όμως, είναι κι εκείνος, βρίσκοντας παρηγοριά από τη μονότονη καθημερινότητά του στο ολονύχτιο clubbing και το αλκοόλ. Τα πράγματα μοιάζουν να ζωντανεύουν κάπως στη μονόχνοτη ζωή του, άπαξ της άφιξης στο ξενοδοχείο της τριμελούς οικογένειας των Μαγκουάιρ. Η μαμά Ανν επιμένει να κάνει μαθήματα στον μικρό γιο της Ντίλαν, πρόταση που ο coach (φυσικά) δέχεται, επιδεικνύοντας ενδιαφέρον που με άλλους πελάτες του δεν είχε. Η ρομαντική έλξη που εξαρχής υπονοείται πως υπάρχει ανάμεσα σε Τομ και Ανν, τα πατρικά αισθήματα που ο πρώτος αναπτύσσει με το αγόρι, αλλά και τα εμφανή προβλήματα σχέσεων του συζυγικού ζεύγους, τα οποία μακιγιάρονται από τη φιλικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τον άτυπο οικοδεσπότη τους, δίνουν στο στόρι εικόνα καζανιού που σιγοβράζει. Τότε, όμως, ο Ντέιβ εξαφανίζεται και το «μπουμ» που με αγωνία αναμένεται δεν έρχεται (ποτέ!).

Ο Γκέρστερ και οι δυο συν-σεναριογράφοι αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας έναν αρκετά φιλόδοξο συνδυασμό εγκλήματος, θρίλερ και ρομαντισμού, καταθέτοντας σφοδρή επιθυμία ενδοσκοπικής μελέτης χαρακτήρων. Το φιλμ πετυχαίνει ν’ αναδείξει τη ζοφερή καθημερινότητα του coach Τομ, με τα μεθύσια του και τη μόνιμη αργοπορία του, όμως, δεν κάνει το ίδιο για τα υπόλοιπα που ενδεχομένως τον προβλημάτιζαν στο παρελθόν και τον οδήγησαν σε μια τέτοια κατάσταση, όσο (πολύ περισσότερο) και για τους άλλους δύο του εν δυνάμει τριγώνου, για τους οποίους οι πληροφορίες που λαμβάνουμε είναι τουλάχιστον ασαφείς. Το στόρι προσπαθεί να παίξει ύπουλα με την πιθανότητα ότι οι Τομ και Ανν γνωρίζονται από παλιά, εν τούτοις, το όποιο «παιχνίδι» που θα μπορούσε να γίνει υπό αυτή την προοπτική χάνεται στη γενικότερη ασάφεια των σκηνοθετικών προθέσεων.

Μοιάζει από ένα σημείο κι έπειτα σαν να θέλει το σενάριο να στήσει ένα με το ζόρι έγκλημα, δίχως να έχει φροντίσει να χτίσει πάνω σε πιθανά κίνητρα που θα δικαιολογούσαν κάτι τέτοιο, δημιουργώντας έτσι το ανάλογο σασπένς. Οι ήρωες σεργιανίζουν το νησί εις διπλούν, την πρώτη ως τουρίστες και τη δεύτερη ως ερευνητές, αναζητώντας στοιχεία για τον Ντέιβ, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα το ερωτικό στοιχείο του δράματος να υποβαθμίζεται άγρια, το δε θριλερικό να μην πείθει ποτέ ως προς τις προθέσεις του. Η αποκάλυψη της αλήθειας για το τι έχει συμβεί στον εξαφανισμένο πατέρα είναι ό,τι πιο ξενέρωτο μπορούσε να φανταστεί κανείς (στα όρια της φάρσας!), με την τελευταία σκηνή να ξεδιαλύνει πλήρως αυτό που (τελικά) ήθελαν να σχολιάσουν τούτες οι «Σκιές». Ο θρήνος για τις χαμένες ευκαιρίες που περνούν από μπροστά σου δεν βοηθά σε τίποτα. Τα αποτυχημένα σχέδια απαιτούν όχι παραίτηση, αλλά ανάληψη πρωτοβουλιών που (ίσως) σε βγάλουν από τη μάταιη στασιμότητα ενός παραπλανητικού παραδείσου. Συμφωνώ και επαυξάνω, αλλά υπό αυτό το πρίσμα τα όσα προηγήθηκαν δεν ήταν και τόσο απαραίτητα. Χώρια που μένουν μετέωρα.