του Νίκου Παλάτου

«Νομίζω ότι πρέπει να χωρίσουμε, έτσι δεν είναι;», αναφέρει η Τες της Λόρα Ντερν στον σύζυγό της Άλεξ του Γουίλ Άρνετ. Αυτά είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται σε τούτη την τρίτη σκηνοθετική απόπειρα του Μπράντλεϊ Κούπερ, τα οποία στέκονται ως αφορμή για να ξεδιπλωθεί μ’ έναν οδυνηρά ανέμπνευστο τρόπο το στόρι του «Παίζει Ακόμα;». Ως δράμα για την κρίση μέσης ηλικίας μόνο ρηχό μπορεί να χαρακτηριστεί, ενώ ως κωμωδία για τον μικρόκοσμο της stand-up comedy κρίνεται αγέλαστη (χα!).

Έπειτα από δύο δεκαετίες συμβίωσης, ο γάμος του Άλεξ και της Τες έχει πια καταρρεύσει. Δεν υπάρχουν εντάσεις και διαφωνίες, είναι μάλλον εξαντλημένοι ο ένας από τον άλλον για τέτοιου είδους παρεκτροπές. Η πρώην Ολυμπιονίκης του volley Τες φαίνεται να παίρνει τον χωρισμό με τρόπο ψύχραιμο και ανακουφιστικό. Η ιδέα της σταδιακής επιστροφής στην προπονητική μέσω του αθλήματος που αγάπησε, σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις της ανατροφής των παιδιών της, μοιάζει με ευοίωνη αφετηρία της καινούργιας της ζωής. Ο απασχολούμενος στον χρηματοοικονομικό κλάδο Άλεξ, μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στο διαμέρισμα που διατηρεί στο κέντρο της Νέας Υόρκης και στο σπίτι της οικογένειας στα προάστια, φαίνεται να προσπαθεί να αποφύγει τις συναισθηματικές συνέπειες του χωρισμού. Περνώντας τυχαία από bar της γειτονιάς του και ανακαλύπτοντας πως δεν κρατά χρήματα πάνω του, γράφει το όνομα του στη λίστα της open mic βραδιάς για επίδοξους stand-up κωμικούς, θέλοντας απλά να σκοτώσει την ώρα του… τζάμπα. Ανεβαίνοντας στη σκηνή κι αρχίζοντας να μιλά για την ίδια του τη ζωή, συνειδητοποιεί πως η όλη διαδικασία λειτουργεί καθαρτικά γι’ αυτόν.

Κινούμενο στο ύφος των ταινιών του Νόα Μπάουμπακ και των κομεντί του Τζαντ Άπαταου, το έργο μοιάζει να εξαντλεί την έμπνευσή του στο παράξενο όσο και αληθινό γεγονός που σηματοδότησε την αρχή της καριέρας του Άγγλου κωμικού Τζον Μπίσοπ (πάνω στη ζωή του έχει βασιστεί το στόρι), ο οποίος εν μέσω του δικού του διαζυγίου κατέληξε να ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του στο stand-up όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ στον Άλεξ. Αυτή, ωστόσο, δεν είναι παρά μια λεπτομέρεια, που από μόνη της δεν αρκεί για να στήσει στα πόδια του ένα ολόκληρο έργο. Θα έπρεπε το εύρημα να έχει πλαισιωθεί από ένα συμπαγές όσο και ευρηματικό σενάριο, πολύ περισσότερο από μια σειρά χαρακτήρων που θα μπορούσαν να το υπηρετήσουν, δημιουργώντας παράλληλα συνθήκη ταύτισης με τον θεατή. Σε όλα αυτά τα πεδία, το «Παίζει Ακόμα;» υστερεί απελπιστικά.

Ενώ ο αληθινός Τζον Μπίσοπ είχε την πρώτη του επαφή με τον κόσμο της stand-up comedy σε ένα τυχαίο bar του Μάντσεστερ, ο παντελώς άσχετος με τον κόσμο της ατακαδόρικης κωμωδίας Άλεξ πιάνει την καλή κατευθείαν στο Comedy Cellar του Greenwich Village! Το κακογραμμένο του πράγματος χειροτερεύει από το γεγονός πως ουδέποτε (σε όλο το φιλμ!) τον παρακολουθούμε να ασχολείται με την «χρηματοοικονομική» δουλειά του, σε σημείο που αναρωτήθηκα τι είδους εργασία είναι αυτή που του επιτρέπει να μην ασχολείται ποτέ μαζί της και να τη βγάζει άνετα κι ωραία με τα δύο σπίτια του, τις βόλτες του και τα παιδιά του, κάνοντας απλά και μόνο το χόμπι του. Η σκιαγράφηση του χαρακτήρα της Τες στέκει ως σαφώς πιο αληθοφανής και προσγειωμένη, αμφότεροι όμως (καθώς και το φιλικό τους ζευγάρι, τον άντρα του οποίου υποδύεται ο ίδιος ο Κούπερ σε μια απερίγραπτα παλιμπαιδίστικη εμφάνιση) «πάσχουν» από το σύνδρομο των καλοβαλμένων σαραντάρηδων, που ενώ οι συνθήκες ζωής τους είναι ολοφάνερα προνομιούχες, εκείνοι δηλώνουν μονίμως δυσαρεστημένοι. Εάν θα έπρεπε να υπεραπλουστεύσω τα όσα συμβαίνουν στις γεμάτες δύο ώρες του έργου, τότε ένα «ε ρε κάτι προβλήματα που έχει ο κόσμος…» θα ταίριαζε γάντι.

Η γυριστή που κάνει η ταινία από τη στιγμή που η Τες ανακαλύπτει το stand-up μυστικό του πρώην της (στη μοναδική εμπνευσμένη σκηνή του φιλμ), σπρώχνει το στόρι προς τα νερά της «Ιστορίας Γάμου» (2019)… από την (περίπου) ανάποδη. Εκείνο, εν τούτοις, αποτελούσε έναν οδοστρωτήρα ειλικρίνειας, πόνου και θαλπωρής, που όταν έβαζε τους ηθοποιούς του να τραγουδάνε αυθόρμητα προέκυπτε η απογειωτική ασφυξία του «Being Alive». Όχι η ζαχαρωμένη επιτήδευση της ομαδικής ψαλμωδίας του «Amazing Grace», που δίνει στην έκφραση «ποιος ήρθε;» μια διάσταση ελιτίστικης ονείρωξης την οποία πιθανότατα αγνοούσαμε.