του Ηλία Φραγκούλη

Το «Burning Ambition» είναι ένα ντοκιμαντέρ που σίγουρα τιμά τον ρόλο που έπαιξαν όλα αυτά τα χρόνια στην pop κουλτούρα οι Iron Maiden και… ο Eddie, όμως, στην ουσία ο Μάλκολμ Βένβιλ εστιάζει το ίδιο λατρευτικά και προς τους φανατικούς οπαδούς τούτης της μπάντας, οι οποίοι αποτελούν τα μοναδικά talking heads του φιλμ. Ανάμεσά τους, ξαφνιάζοντας απόλυτα τον θεατή, πετυχαίνει κανείς τον Χαβιέρ Μπαρδέμ, τον Τομ Μορέλο των Rage Against The Machine, τον Τζιν Σίμονς των KISS, τον Λαρς Ούλριχ των Metallica, τον Σκοτ Ίαν των Anthrax, τον Chuck D των Public Enemy ή τον Σάιμον Γκάλοπ των Cure!

Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, την έναρξη μιας σκοτεινής περιόδου για τον κοινωνικό βίο της Μεγάλης Βρετανίας με Πρωθυπουργό την Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία κράτησε τα ηνία της χώρας έως το 1990 (!) παρά τις κακουχίες του λαού της, το ντοκιμαντέρ του Βένβιλ παρουσιάζει έναν νεαρότατο Στιβ Χάρις να μεταπηδά από το επάγγελμα του… σκουπιδιάρη σ’ εκείνο ενός πολλά υποσχόμενου rocker που παίζει μουσική για την καύλα του, έχοντας δίπλα του τα μέλη ενός συγκροτήματος hard rock που δεν υπέκυψε στην παρούσα μόδα της εποχής, το punk, αντιδρώντας με φρίκη ακόμη και στην ιδέα της αλλαγής του look τους (πόσω μάλλον… του κουρέματος!).

Σκληρά καρύδια οι ίδιοι, με managers που ανέκαθεν τους φέρονταν τίμια και υπάκουγαν στα δικά τους «θέλω», οι Iron Maiden είχαν από νωρίς στο πλευρό τους (από την αρχή της καριέρας τους) ένα ισχυρότατο marketing tool: τον Eddie. Την κλασική, σκιαχτική φιγούρα που πάντοτε κοσμούσε τα εξώφυλλα των album τους, με τα μέλη της μπάντας να μην επιδιώκουν να εμφανίζονται μπροστά από κάμερες (όπως και στο «Burning Ambition», στο οποίο ακούγονται μονάχα οι φωνές τους, πέραν του αρχειακού υλικού). Ταυτόχρονα, ο Χάρις κρατούσε εξαρχής τον ρόλο της «δικλείδας ασφαλείας» για την υγιή εξέλιξη του συγκροτήματος, ενίοτε εξοστρακίζοντας (ή οδηγώντας προς τα εκεί…) εκείνους που δοκίμαζαν αρνητικά τη συνοχή των Iron Maiden (όπως ο αρχικός lead vocalist τους, Πολ Ντι’Άνο).

Το ντοκιμαντέρ είναι αρκετά ειλικρινές και θα βουτήξει τους πλέον πιστούς οπαδούς της μπάντας μέσα στο συναίσθημα, καθώς μιλάμε για πορεία πολλών δεκαετιών, πια. Πέρα από το στοιχείο του «fan promo», όμως, ο Βένβιλ ή αδυνατεί ή αποφεύγει να ακουμπήσει κάτι ουσιαστικότερο (και)… πίσω από τη λατρεία προς τούτο το συγκρότημα. Δεν ασκείται καμία κριτική ή σύνδεση των Iron Maiden με την έκρυθμη κοινωνική κατάσταση στη Μεγάλη Βρετανία της περιόδου του θατσερισμού (το animation με τους punks που την πέφτουν στον Eddie φορώντας μάσκες της Θάτσερ, για να ηττηθούν πανηγυρικά στο τέλος, αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα και υπόνοιες), λες και κάθε πολιτική νύξη είναι «απαγορευμένη», ενώ απουσιάζουν και οι αναφορές σε άλλα συγκροτήματα (προγενέστερα και δη βρετανικά) τούτης της σκηνής, όπως οι Black Sabbath ή οι Motörhead, δίνοντας μια «λανθάνουσα» (για να το πω πιο ευγενικά…) εντύπωση μοναδικότητας στον χώρο.

Αυτά είναι στοιχεία που στερούν από το «Burning Ambition» πόντους απόλυτης απόλαυσης, αφήνοντας το κοινό της μπάντας (και κάθε μουσικόφιλο) να παρακολουθήσει ένα αρκετά «clean cut» ντοκιμαντέρ που σίγουρα πωρώνει μουσικά, μα δεν εμβαθύνει σε κάτι πιο αναλυτικό για τη σχέση του heavy metal με την Ιστορία, την πολιτική και τον άνθρωπο.