του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Αν αναζητήσεις μια από τις πηγές έμπνευσης για ταινίες όπως η σειρά του «Shrek» και η «Μαγεμένη», που στηρίχθηκαν στο mash-up διάσημων και αγαπημένων παραμυθιών, θα τη βρεις στο μιούζικαλ του Στίβεν Σόντχαϊμ. «Τα Μυστικά του Δάσους», που ανέβηκαν για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή το 1987, δεν είναι από τα μιούζικαλ που σου αφήνουν ένα refrain κολλημένο στο μυαλό καθώς θα βγαίνεις απ’ την αίθουσα. Για την ακρίβεια, μπορεί να μη θυμάσαι κανένα από τα τραγούδια! Η δύναμη των μιούζικαλ του Σόντχαϊμ δεν είναι να παράγει τραγούδια – σουξέ, αλλά η σύνθετη αντιμετώπιση των ηρώων του και η περίτεχνη χρήση του λόγου. Θα το προσέξεις περισσότερο αν δώσεις σημασία στους πρωτότυπους αγγλικούς στίχους και δεν μείνεις στην ανάγνωση των υποτίτλων.

Οι ήρωες των «Μυστικών του Δάσους» είναι πάνω-κάτω γνωστοί. Η Σταχτοπούτα, που θέλει να πάει στην πριγκιπική γιορτή, αλλά τυραννιέται από τη μητριά και τις θετές της αδελφές, η Κοκκινοσκουφίτσα που ετοιμάζεται να επισκεφτεί τη γιαγιά της, η Ραπουνζέλ που είναι κλεισμένη σε έναν πύργο χωρίς πόρτες, με μόνη πρόσβαση σ’ αυτόν την πυκνή της πλεξούδα, ο Τζακ, που ζει πεινασμένος με τη μητέρα του, η οποία τον στέλνει να πουλήσει την αγελάδα τους που δε βγάζει γάλα. Όλοι τους έχουν έναν λόγο να βρίσκονται μέσα στο δάσος. Εκείνοι που θα τους συνδέσουν είναι ένα άτεκνο ζευγάρι, ένας φούρναρης με τη γυναίκα του, και μια μάγισσα που τους έχει καταραστεί.

Αναζητώντας μια μοναδική ελπίδα να σπάσει τη δική της κατάρα και να ξαναβρεί τη χαμένη της ομορφιά, η μάγισσα δίνει την ευκαιρία στο ζευγάρι να ανατρέψει την κακοτυχία του. Πρέπει μόνο, μέσα σε τρεις μέρες, να βρουν τέσσερα αντικείμενα: Μια λευκή αγελάδα, μια κάπα κόκκινη σαν το αίμα, μια ξανθιά πλεξούδα και ένα χρυσό γοβάκι. Μάντεψε ποιοι έχουν τα πολυπόθητα αντικείμενα. Η ιστορία θα εξελιχθεί σε ένα «κυνήγι θησαυρού», με όλους τους χαρακτήρες παράλληλα, να εκδηλώνουν πάθη, να απογοητεύονται από ό,τι θεωρούσαν ιδανικό, να εξαπατούν. Το «Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» δεν ισχύει πάντα, τουλάχιστον όπως στα παραμύθια.

Στην κινηματογραφική του μεταφορά, ο Ρομπ Μάρσαλ, που έχει κατακριθεί (άδικα κατά τη γνώμη μου) για τον τρόπο με τον οποίο σκηνοθέτησε το «Chicago» και το «Εννέα», έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό τη θεατρικότητα του πρωτότυπου υλικού. Ερμηνευτικά και κυρίως σκηνογραφικά, τα «Μυστικά του Δάσους» θυμίζουν περισσότερο μια πανάκριβη παράσταση στο Μπρόντγουεϊ παρά μια κινηματογραφική υπερπαραγωγή. Χωρίς αυτό να είναι κακό ή να αφαιρεί από το θέαμα. Κάθε άλλο. Η ταινία, ωστόσο, χάνει τον ρυθμό της στην τελευταία πράξη, όταν όλοι οι χαρακτήρες αναγκάζονται να υποστούν τις βίαιες συνέπειες των πράξεών τους, αντιμετωπίζοντας τον θυμό της τρομακτικής συζύγου του νεκρού γίγαντα, θύματος του Τζακ.

Σε όλη τη διάρκεια του φιλμ, πάντως, το πολύ καλό καστ διατηρεί την ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και το σκοτεινό χιούμορ, που ευτυχώς δεν στρογγύλεψε εξαιτίας της παραγωγής της Disney, ενώ μπορεί να υποστηρίξει φωνητικά τα τραγούδια. Περίμενα περισσότερη λάμψη από τη Μέριλ Στριπ στον ρόλο της μάγισσας, που απέναντί της έχει το θαυμάσιο ζευγάρι των Μπλαντ και Κόρντεν. Οι επιδόσεις των περισσότερων είναι εξαιρετικές, αλλά η έκπληξη είναι ο Κρις Πάιν στον ρόλο του πρίγκιπα. Αποκλείεται να δεις το νούμερό του, το «Agony», χωρίς να χαμογελάσεις.