του Ηλία Φραγκούλη

Εάν ο Γκάι Ρίτσι δεν είχε το χάρισμα να γράφει τέτοια σενάρια, από την εποχή του «Δύο Καπνισμένες Κάννες» (1998) και της «Αρπαχτής» (2000) που τον απογείωσαν ως όνομα στο παγκόσμιο σινεμά και τα οποία τυγχάνει να σκηνοθέτησε με γνώση στο είδος της crime περιπέτειας, θα μπορούσε να είχε προσληφθεί από… αρχιμαφιόζο για να του οργανώνει εξωφρενικές επιχειρήσεις ληστειών μεγάλου μεγέθους!

Η «Γκρίζα Ζώνη» αποτελεί μία ευχάριστη επιστροφή στον παλιό, καλό εαυτό του, ύστερα από κάμποσες αστοχίες που είδαμε να υπογράφει σε τούτη τη δεκαετία. Ο Ρίτσι βασίζει το φιλμ του πάνω σ’ ένα εντυπωσιακά σχεδιασμένο σενάριο, το οποίο εκτελεί με σχεδόν… χειρουργικά λεπτομερή τρόπο, σαν να σου αφηγείται την όλη πλοκή και ταυτόχρονα εσύ να «βιώνεις» ολόκληρη τη δράση της οπτικά.

Το background του story εξελίσσεται σε χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια που «παίζουν» με δισεκατομμύρια, ρισκάροντας «επενδυτικά» έως… τοκογλυφικά, με τον κίνδυνο να πέσουν και σε έναν απατεώνα, όπως ο «κακός» της υπόθεσης ο οποίος αρνείται να ξεπληρώσει το χρέος του σε μεγάλο γραφείο με έδρα τη Νέα Υόρκη. Κάθε φορά που το τελευταίο επιχειρεί να κάνει μία συμφωνία μαζί του, αυτό που του επιστρέφεται είναι… πτώματα!

Κάπου εδώ μπαίνει η Σοφία, καπάτσα «killer» της δουλειάς, η οποία μπαίνει στις «γκρίζες ζώνες» τέτοιων υποθέσεων και τα παίζει όλα για όλα έναντι σοβαρού ποσοστού. Η ομάδα της χωρίζεται σε δύο τμήματα: ένα για hackers και νομικούς που δεν αφήνουν το εκάστοτε θύμα (της) σε χλωρό κλαρί κι ένα δεύτερο που λειτουργεί με κανονική πολεμική στρατηγική. Άπαξ και ξεκινήσει η επιχείρησή της, το θέμα της επιβίωσης αγριεύει σταδιακά, καθώς στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για επιχειρηματία βουτηγμένο στην παρανομία και το έγκλημα, ο οποίος ζει σε μικρό νησί που ελέγχει πλήρως.

Ο Ρίτσι στήνει ένα αριστοτεχνικό καταστασιακό domino εξελίξεων, όπου η εξαπάτηση γίνεται ο ουσιαστικός πρωταγωνιστής του φιλμ, προκαλώντας συνεχόμενες και απολαυστικότατες ανατροπές που για έργο το οποίο διαρκεί μόλις 98 λεπτά… «δεν υπάρχουν»! Ο Τζέικ Τζίλενχολ και ο Χένρι Κάβιλ φτιάχνουν ένα λειτουργικότατο δίδυμο αντίθετων χαρακτήρων που αλληλοσυμπληρώνεται, ενώ η Ίζα Γκονζάλες κάπου ζορίζεσαι να πιστέψεις πως μπορεί να οργανώνει όλο αυτό το δαιμόνιο… χάος (αλλά το «πουλάει» ως γκομενάρα).

Θα υπάρξουν οι στιγμές που ο θεατής θα αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν ένας τόσο κακός χαρακτήρας να μην έχει υπολογίσει ή προνοήσει λύσεις για τα όσα του συμβαίνουν (πόσω μάλλον στο νησί, όπου οι Αρχές και το οργανωμένο έγκλημα του ανήκουν), απέναντι σε μία ομάδα πρακτόρων που σκοτώνουν στρατιές μπράβων κι εκτελεστών… δίχως να χάνουν δικούς τους (νομίζω πως μέτρησα μονάχα δύο απώλειες!), αλλά τέτοιες απιθανότητες είναι συνηθισμένες σε τούτο το genre, οπότε… γέρνεις αναπαυτικά πίσω στο κάθισμά σου και το καταδιασκεδάζεις!