FreeCinema

Follow us

Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ (2019)

(IL TRADITORE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Βιογραφία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μάρκο Μπελόκιο
  • ΚΑΣΤ: Πιερφραντσέσκο Φαβίνο, Φαμπρίτσιο Φερακάνε, Μαρία Φερνάντα Κάντιντο, Λουίτζι Λο Κάσο, Φάουστο Ρούσο Αλέσι
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 153'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD.21

Η αληθινή ιστορία του Σικελού μαφιόζου Τομάζο Μπουσέτα, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 τόλμησε να γίνει ο πρώτος εκ των έσω πληροφοριοδότης που «κάρφωσε» τα μέλη της Κόζα Νόστρα, οδηγώντας τα σε μια επικών διαστάσεων δίκη με κοινωνικό και πολιτικό αντίκτυπο.

Και μόνο από τη διάρκειά του, «Ο Προδότης» φανερώνει τις διαστάσεις που ήθελε να δώσει στο έργο του ο βετεράνος Μάρκο Μπελόκιο. Προφανώς, οι φιλοδοξίες του Ιταλού σκηνοθέτη ήταν επίσης μεγάλες, όμως το οπερετικό μέγεθος που προσεγγίζει εξαρχής και ευθαρσώς το φιλμ σταδιακά διολισθαίνει προς την κατεύθυνση μιας μαφιόζικης «operetta» που αδυνατεί να συγκριθεί με κλασικές παραγωγές (κυρίως) του αμερικανικού κινηματογράφου (ονόματα και οικογένειες δεν «θίγουμε»). Στην τελική, αναρωτιόμουν τι εκόμισα από τούτο το έργο, πέραν του ναρκισσισμού του δημιουργού του…

Το φιλμ ξεκινά με ρεαλιστικές ημερομηνίες και καταστάσεις, στο Παλέρμο των αρχών της δεκαετίας του ’80. Το εμπόριο ηρωίνης και τα κέρδη που αφήνει στα μέλη της Κόζα Νόστρα μεταλλάσσει συσχετισμούς και ισορροπίες ιεραρχίας μεταξύ των μελών της, πόσω μάλλον (και) τους παλιούς «κώδικες ηθικής» της μαφιόζικης παράδοσης. Περισσότερο ταγμένος σε αυτό το παρελθόν, ο Τομάζο Μπουσέτα την κάνει «πλαγίως» δειλά-δειλά, ανίκανος να συμπράξει στο επερχόμενο λουτρό αίματος και συγκρούσεων ανάμεσα σε οικογένειες που πλέον δεν σέβονται τίποτα μπροστά στην κερδοσκοπία. Ο Μπελόκιο, αρχικά, προσπαθεί να μας μπάσει σε αυτό το κλειστό κύκλωμα «φαμίλιας» σαν παρατηρητές, πετώντας εμβόλιμα πλάνα από εξαιρετικά βίαιες και ψυχρές «εκκαθαρίσεις», με ένα συνοδευτικό «countdown» που σχεδόν σοκάρει αριθμητικά. Γοητεύει οπτικά, μέχρι ενός σημείου, όμως, καθώς η «τράπουλα» που ανοίγει παραείναι μεγάλη για την αφήγηση ενός (έστω και πολύωρου) κινηματογραφικού φιλμ. Πέραν του κεντρικού ήρωα, τα υπόλοιπα (αμέτρητα) πρόσωπα δεν αποκτούν την ωριμότητα και τα χαρακτηριστικά πλήρων χαρακτήρων ώστε να μας αφορούν δραματουργικά και, από τη στιγμή που ο «Προδότης» μπαίνει στα δικαστικά έδρανα (λίγο μετά το πέρας της πρώτης ώρας), ο Μπελόκιο αρχίζει να χάνει το παιχνίδι.

Αυτό που ακολουθεί είναι (πρωτίστως) ένα δικαστικό, δραματικό θρίλερ το οποίο παλεύει να υποκαταστήσει τη δράση που (ήδη) δεν προλάβαμε να χαρούμε, με ελάχιστα flashback να δίνουν πραγματικό νόημα στις κόντρες των μελών της Κόζα Νόστρα, εστιάζοντας κυρίως σ’ εκείνη του Μπουσέτα με τον Πίπο Καλό, παλιό, σχεδόν αδελφικό φίλο, που είχε αναλάβει τη φροντίδα των δύο μεγαλύτερων υιών του πρώτου, όταν εκείνος διέφυγε στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκεί που ηττάται κυριολεκτικά ο Μπελόκιο είναι στις στιγμές που επιχειρεί να αντιμετωπίσει σχεδόν χιουμοριστικά (α λα μαύρη κωμωδία ενίοτε) τους χαρακτήρες αυτών των μαφιόζων (εξαίρεση η σεκάνς των… ιπτάμενων βασανιστηρίων του Μπουσέτα από τις βραζιλιάνικες Αρχές, με τη σύζυγό του να κρέμεται στο κενό από ένα πολεμικό ελικόπτερο, υπό τους latin ήχους του «Historia de un Amor») ή όταν το «συμβολιστικό» βγάζει μάτι με τη γραφικότητά του (το παράλληλο μοντάζ με το αιχμάλωτο αγρίμι που στριφογυρίζει πίσω από τα κάγκελα του κλουβιού του και την τακτική περικύκλωσης και σύλληψης ενός μαφιόζου – βασικού μάρτυρα για τη δίκη).

Το τελευταίο μέρος του «Προδότη», με την προστατευόμενη (μα ολότελα τρομοκρατημένη) οικογένεια του Μπουσέτα ν’ αλλάζει κατοικία από Πολιτεία σε Πολιτεία της Αμερικής, δίνει στον κεντρικό ήρωα ένα σημαντικό κομμάτι από το βάρος και το βάθος ανθρωπιάς που έλειπε από την υπόλοιπη ταινία, για να καταλήξει σε ένα εντελώς αμήχανο και ολίγον αινιγματικό φινάλε που δεν δικαιώνει το όραμα του Μπελόκιο για μία επική καταγραφή σχεδόν τριών δεκαετιών από τη δράση της πιο μοβόρικης και ανήθικης εγκληματικής οργάνωσης που έδρασε στη γείτονα.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ίσως θα ήθελε να είναι ο «δικός του» «Νονός» στο σύνολο της μεγάλης φιλμογραφίας του (από τις αρχές της δεκαετίας του ’60!), αλλά το αποτέλεσμα μακράν απέχει των προσδοκιών του Μάρκο Μπελόκιο. Παρ’ όλα αυτά, το έργο κυλά δίχως να βασανίζει τον θεατή από άποψης ρυθμού. Ο Πιερφραντσέσκο Φαβίνο ερμήνευσε τον χαρακτήρα του στο πέρασμα των δεκαετιών με μεγαλύτερη πειθώ στο πρόσφατο «Όταν Ανθίζει η Νιότη», εδώ δεν αντέχει να σηκώσει το βάρος ολόκληρης της ταινίας, ούτε σκέτα εμφανισιακά. Το κοινό που αρέσκεται στα φιλμ του crime genre δεν θα δυσαρεστηθεί, εκτός αν βαριέται τα εδώλια των δικαστηρίων και προτιμά περισσότερα φονικά και καταδιώξεις.


MORE REVIEWS

Η ΦΩΛΙΑ

Υπερφιλόδοξος entrepreneur ζητά από την οικογένειά του να μετακομίσουν στην πατρίδα του, την Αγγλία, για να κυνηγήσει μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία. Στα ξαφνικά, θα βρεθούν να κατοικούν σε εξοχική έπαυλη και υπεράνω των δυνατοτήτων τους, με την κρίση να τους πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα…

ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΦΩΤΙΑ

Έχοντας εκτίσει μεγάλο μέρος της ποινής του, ο Άμαντορ αιφνιδιάζει τους κατοίκους του χωριού του, βγαίνοντας από τη φυλακή πριν από την ώρα του. Επιστρέφοντας στο σπίτι της γηραιάς μητέρας του, θα αντιμετωπίσει μονάχα την ψυχρότητα αυτής της μικρής κοινωνίας που δεν θέλει να σχετίζεται με έναν εμπρηστή.

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ

Χάνοντας τους γονείς της από επιδημία χολέρας, η δεκάχρονη Μέρι αφήνει την Ινδία της δεκαετίας του ’50, ώστε να ζήσει στην έπαυλη του θείου της, στο Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας. Εκεί θ’ ανακαλύψει τα πολλά κρυμμένα μυστικά του σπιτιού και θα δώσει νέα πνοή στο «μαραμένο» περίγυρο της.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΑΣ

Δεκαπέντε χρόνια μετά τις σοβαρότατες απώλειες του Δευτέρου Παγκοσμίου, μια γυναίκα θα έρθει και πάλι αντιμέτωπη με το εφιαλτικό παρελθόν, όταν πιστέψει πως ο γείτονάς της είναι ο αξιωματικός των SS που την είχε κακοποιήσει βάναυσα λίγο πριν το τέλος του μεγάλου πολέμου.

ANTEBELLUM: Η ΕΚΛΕΚΤΗ

Οι ζωές μιας μαύρης σκλάβας σε βαμβακοφυτεία του Νότου στον 19ο αιώνα και μιας μαύρης κοινωνιολόγου και διακεκριμένης συγγραφέως στο παρόν πρόκειται να συναντηθούν με έναν (ελαφρώς) αναπάντεχο τρόπο.