ΑΝ ΕΙΧΑ ΠΟΔΙΑ ΘΑ ΣΕ ΚΛΩΤΣΟΥΣΑ (2025)
(IF I HAD LEGS I'D KICK YOU)
- ΕΙΔΟΣ: Ψυχολογικό Δράμα
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μέρι Μπρόνστιν
- ΚΑΣΤ: Ρόουζ Μπερν, Κόναν Ο'Μπράιεν, Ντανιέλ Μακντόναλντ, Ντιλέινι Κουίν, Μέρι Μπρόνστιν, A$AP Rocky, Κρίστιαν Σλέιτερ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 113'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ
Ένα πλημμυρισμένο διαμέρισμα του επάνω ορόφου, μια τρύπα στην οροφή της κρεβατοκάμαρας, η ανεξακρίβωτη ασθένεια της ανήλικης κόρης της, ο απών σύζυγός της, ο ανεύθυνος ψυχαναλυτής της, οι ακόμα πιο εκνευριστικοί πελάτες που περιμένουν με τη σειρά τους να βοηθηθούν από την Λίντα, μα εκείνη ποσώς ενδιαφέρεται για τα εσώψυχά τους.
Ποσώς θα έπρεπε να ενδιαφέρει και κοινό και διανομή το «Αν Είχα Πόδια θα σε Κλωτσούσα», ένα «νευρόσπαστο» και αδιέξοδο δράμα χαρακτήρα, το οποίο απασχολεί τούτη την περίοδο κινηματογραφικών βραβείων σχεδόν αποκλειστικά εξαιτίας της δυναμικής παρουσίας της Ρόουζ Μπερν, η οποία σηκώνει πάνω της αυτό το «συμβολικό»… κενό ολόκληρου του έργου με πραγματική αφοσίωση, που όμως μοιάζει και με… απόγνωση για το τι είναι υποχρεωμένη να παίξει!
Ο ναυτικός σύζυγος είναι διαρκώς απών, εκείνη ζει ένα μικρό χάος που αγωνίζεται να βάλει σε τάξη, τρέχοντας μεταξύ γιατρών και σχολείου της μικρής της κόρης, αλλάζοντας δωμάτια ψυχαναλυτή, πότε στου δικού της και πότε σ’ εκείνο όπου εξασκεί το ίδιο επάγγελμα. Όταν το διαμέρισμά της πλημμυρίζει από μία διαρροή του επάνω ορόφου και βλέπει το ταβάνι του υπνοδωματίου της να προσγειώνεται στο κρεβάτι της, αναγκάζεται να μετακομίσει σ’ ένα μίζερο motel που βρίσκεται πλησίον της οικίας της και, σταδιακά, βυθίζεται σε ένα όλο και πιο βασανιστικό υπαρξιακό… τρέχα γύρευε (αν ρωτάς κι εμένα, με πλήρη ειλικρίνεια)!
Η Μέρι Μπρόνστιν έχει σκηνοθετήσει και (κυρίως) έχει γράψει ένα έργο το οποίο μοιάζει περισσότερο με αποτυχημένο session σε ψυχαναλυτή, αδυνατώντας να προσφέρει βάθος σε θέματα και «προβλήματα» τα οποία υποτίθεται πως υφίστανται και βιώνει η ηρωίδα της. Η Λίντα της ταινίας δεν επικοινωνεί ποτέ με έναν ρεαλιστικά σχεδιασμένο χαρακτήρα, «βιώνει» συνεχώς στιγμές πανικού κι εκνευρισμού, μεταπηδώντας από τη μία νευρική κρίση στην άλλη, κι εκτονώνει το «δράμα» της σε ψυχαναγκασμούς μιζέριας που αναζητούν φτηνά «άλλοθι» στη βαρύτητα της μητρότητας και τη συζυγική αποξένωση.
Σαν τις αλλεπάλληλες βουτιές που ρίχνει με βία απέναντι στο κύμα της θάλασσας, το «Αν Είχα Πόδια θα σε Κλωτσούσα» εκφράζει ένα αίσθημα αυτο-τιμωρίας που οδηγεί την ηρωίδα προς μία κάποια ανεξήγητη… ασάφεια. Ο εσωτερικός «τρόμος» της ανεπάρκειας μαστίζει την ύπαρξή της σε βαθμό να συνθλίβει και την ίδια την ταινία, όσο κι αν η Μπερν παλεύει (άδοξα κι εκτεθειμένη) για να δώσει υπόσταση σ’ έναν ρόλο που αγκομαχά μπας και θυμίσει πάλαι ποτέ ερμηνείες της Έλεν Μπέρστιν ή της Τζίνα Ρόουλαντς. Ντρέπομαι και μόνο που έκανα αναφορά σ’ αυτά τα ονόματα…
