του Ηλία Φραγκούλη

Αν και η ονομασία του συνδρόμου Τουρέτ («νονός» του υπήρξε ο Γάλλος νευρολόγος Ζορζ Ζιλ ντε λα Τουρέτ) καθιερώθηκε το 1885, η ίδια η πάθηση δεν ήταν τόσο γνωστή σε κοινωνικό επίπεδο, με αποτέλεσμα πολλές φορές να παρερμηνεύεται η συμπεριφορά ανθρώπων που εμφάνιζαν τα σημάδια της, όπως μας δείχνει και το «Δυστυχώς Βρίζω», το οποίο παρακολουθεί την αληθινή ιστορία (έως και τις κακουχίες που βίωσε εξαιτίας της άγνοιας των συνανθρώπων του) ενός νεαρού Σκοτσέζου που το 2019 έφτασε να παρασημοφορείται από τη βασίλισσα Ελισάβετ.

Στα 1983, ο 12χρονος μαθητής Τζον Ντέιβιντσον αποκτά έξαφνα κάποια ανεξέλεγκτα tic (που ενίοτε «μεταφράζονται» και σαν βίαιες χειρονομίες) και ξεστομίζει απίστευτες βωμολοχίες που τον φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση, ειδικά στο σχολείο του. Το γεγονός προκαλεί μία ακόμη πιο δυσάρεστη συνθήκη κρίσης μέσα στο ίδιο του το σπίτι, με τον πατέρα του να εγκαταλείπει την οικογένειά του και τη μητέρα του να στέκει ανίκανη ν’ αντιμετωπίσει την πάθηση του γιου της, τον οποίο χαπακώνει διαρκώς ελπίζοντας να «τιθασεύσει» το πρόβλημα, που στη μικρή κοινωνία όπου ζουν κανείς δεν κατανοεί και δεν αντιμετωπίζει ως τέτοια, «εξοστρακίζοντας» τον παιδί με το στίγμα της αναπηρίας.

Στα 1996, η μητέρα ενός πρώην συμμαθητή του θα καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει με τον Τζον και σχεδόν θα τον «υιοθετήσει», θα του κόψει τα χάπια και θα προσπαθήσει να κάνει τον κοινωνικό περίγυρο να συνειδητοποιήσει πως ο νεαρός πρέπει να ζήσει σαν ένας κανονικός συμπολίτης τους, φροντίζοντας να του βρει και μία καθημερινή εργασία.

Ακούγεται κάπως… στενάχωρο, όμως, το φιλμ του Κερκ Τζόουνς ανήκει στις καλύτερες περιπτώσεις του βρετανικού σινεμά και της παράδοσης των feelgood έργων του, δίχως να ταυτίζεται με τον μελοδραματισμό ή τον διδακτισμό για να περάσει τα μηνύματά του, λες και παρακολουθείς το πάλαι ποτέ… «Μια Ταινία, Μια Συζήτηση» της κρατικής τηλεόρασης. Αντί της «κλινικής» αποστείρωσης και της… λύπησης σχετικά με το θέμα που πραγματεύεται, το «Δυστυχώς Βρίζω» εστιάζει στις καταστασιακές κακοτοπιές των ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονται μια τέτοια «ανώδυνη» πάθηση ως κανονικότητα και επιδιώκει από τον θεατή ν’ ανακαλύψει το σύνδρομο Τουρέτ με έναν… ψυχαγωγικό τρόπο ο οποίος οδηγεί τους πάντες σε ένα λυτρωτικό συμπέρασμα.

Ο Ρόμπερτ Αραμάγιο είναι πειστικότατος στον ρόλο του 25χρονου Τζον και η βράβευσή του με το BAFTA καλύτερης ανδρικής ερμηνείας φέτος ξάφνιασε την κινηματογραφική κοινότητα. Ενδέχεται να τον δούμε και στα Όσκαρ το 2027 (η ταινία ανοίγει στις ΗΠΑ στα τέλη του Απρίλη). Σύσσωμο το καστ κάνει εξαιρετική δουλειά και το «Δυστυχώς Βρίζω» ανήκει στις περιπτώσεις των έργων που σε παίρνουν μαζί τους και σε κάνουν να νοιάζεσαι, δίχως να χρειάζεται να πλαντάξεις στο κλάμα… εκβιαστικά. Απλά και με ειλικρίνεια, γαμώ το σπίτι που σε γέννησε, μαλάκα αναγνώστη που δεν πρόκειται να πατήσεις στον πλησιέστερο κωλοκινηματογράφο γιατί τις ταινίες με «ανάπηρους» τις έχεις χεσμένες!