του Ηλία Φραγκούλη

Αυτό το φιλμ το περίμενα σαν τρελός. Έχει σωστή υπογραφή, φοβερό καστ, του έκαναν κι ένα μαρκετάρισμα κούκλα. Και μια ωραία πρωία, πήγα να δω το «Το Νόημα της Ζωής και Πώς να το Χάσετε». Κι ύστερα, αφού κατάφερα και το τέλειωσα όλο (από που παίρνω το παράσημο;), είπα να το βαφτίσω αλλιώς: Το νόημα του σινεμά και πως να το χάσετε! Σας έχει τύχει να βλέπετε ταινία και να σκέφτεστε τι drugs έχουν κατεβάσει, σκηνοθέτης και σεναριογράφος; Ιδού η επιτομή αυτής της απορίας σας! Η πλοκή δεν περιγράφεται, ειλικρινά. Ελαφρά απόπειρα για τα βασικά: είναι ένας οικολόγος ακτιβιστής που πάει σε ντετέκτιβ… υπαρξιστικών ερευνών και αναζητά μια θεωρία σχετικά με τις συμπτωματικές συναντήσεις του μ’ έναν μαύρο. Μετά, μη ρωτάτε τι γίνεται… Κάπου μου θύμισε τη φιλμική «παραξενιά» του Χαλ Χάρτλεϊ, που ναι μεν είχε γκονταρικές τάσεις, αλλά, διάβολε, ο άνθρωπος είχε και σενάρια και χαρακτήρες ζουμερούς, ευφυείς και λαλίστατους. Του έλειπε ο σουρεαλισμός; Ευτυχώς. Γιατί τον βρήκε ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ και του άλλαξε τον πάτο!

Πως αυτός ο άνθρωπος έκανε πέντε χρόνια να γυρίσει νέα ταινία και γιατί αυτοτιμωρείται έτσι μετά το απίθανο «Τρεις Ήρωες» (1999), ας μου πει κάποιος… Ποιος του έκαψε τον εγκέφαλο έτσι; Η κριτική σηκώνει τα χέρια ψηλά. Βρισκόμουν μέσα στην αίθουσα και δεν ήξερα τι να κάνω. Να βγω για τσιγάρο ή για «φούντα»; Μήπως το πταίσμα είναι δικό μου, διότι δεν έχω κάνει ψυχανάλυση; Ο χαρακτήρας του Ντάστιν Χόφμαν, λέει, βασίστηκε στον πνευματικό πατέρα του Ο. Ράσελ, τον κύριο Ρόμπερτ Θέρμαν, ο οποίος έχει παράγει και κάτι σωστό σε τούτο τον κόσμο, το λένε Ούμα και το ξέρετε. Κατά τα άλλα, κάποιος να μου δώσει το τηλέφωνο άλλου «μέντορα», ευχαριστώ. Μήπως είμαι «démodé» και δεν καταλαβαίνω από σύγχρονο, εγκεφαλικό σινεμά; Σάστισα για δύο ώρες (σχεδόν). Το μόνο που μου έμεινε ήταν μια σκηνή ερωτικού πάθους μέσα σε λάσπες που… δε θέλω να θυμάμαι (!) και η φάρσα – εμφάνιση της κιτσάτης αοιδού Σανάϊα Τουέιν, η οποία σου ανεβάζει ακόμη περισσότερο την πίεση ως εύρημα. Θέλετε και ετυμηγορία; Ο Θεός μας τιμωρεί! Αλλά ποιος ξέρει το γιατί…