του Ηλία Φραγκούλη

Σε μία από τις τελευταίες του δουλειές στο σινεμά, ο μεγάλος Γουίλιαμ Γουάιλερ αποδεικνύεται ή ολίγον… «deformé» (πια) ή λάθος επιλογή για τέτοιου είδους «παραγγελιά» από χολιγουντιανό studio. Προσπαθώντας να προσθέσει χάρη ρομαντικής διάθεσης και κομψότητας σε μία τυπική heist movie με ροπή προς το χιούμορ, καταλήγει να παραδίδει ένα… νυσταλέο (!) έργο που κάπως θυμάται τον ψυχαγωγικό του χαρακτήρα στο τελευταίο ημίωρό του (με τη μεγάλη σεκάνς της ληστείας).

Πλαστογράφος κάθε τύπου έργων Τέχνης δανείζει γλυπτό δημιούργημά του σε μουσείο, δίχως να υπολογίζει στα μέτρα προστασίας που ορίζει ασφαλιστική εταιρεία, η οποία σκοπεύει να εξετάσει την αυθεντικότητά του. Για να μην αποκαλυφθεί ότι πρόκειται για πλαστό έργο, μοναδική διέξοδος είναι ένα σχέδιο κλοπής του από το μουσείο, με εκτελεστές την κόρη του πλαστογράφου κι έναν διαρρήκτη που την φλερτάρει. Παράλληλα, ζάμπλουτος επιχειρηματίας και φανατικός συλλέκτης έργων Τέχνης ποθεί το αγαλματάκι και παρακολουθεί στενά την οικογένεια με την ελπίδα να το κάνει δικό του.

Πραγματικά πλαδαρό σε ρυθμούς, το «Πώς να Κλέψετε Ένα Εκατομμύρια Δολάρια» μοιάζει με έργο που θα απογείωνε ένας Μπλέικ Έντουαρντς, καθώς ο κωμικός τόνος αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του. Δυστυχώς, εδώ δεν μιλάμε για φιλμ τύπου «Ο Ροζ Πάνθηρας» (1963), αλλά για ένας είδος… «πλαστογραφίας» εκείνου, από το οποίο λείπει το κέφι και το timing που χαρακτηρίζει το genre. Βέβαια, υπάρχει ένα στοιχείο που μαγνητίζει το βλέμμα στην οθόνη: η Όντρεϊ Χέπμπορν. Με λάμψη μοναδική στην παρουσία της, με μία απίθανη γκαρνταρόμπα Givenchy και τα αδιανόητα στιλάτα (και τόσο mod!) λευκά γυαλιά ηλίου της φίρμας Oliver Goldsmith (πολλά μοντέλα της οποίας δεν αποχωριζόταν στις πιο διάσημες κινηματογραφικές εμφανίσεις της), αυτή η υπέρκομψη star αποτελεί τη μοναδική αιτία που τούτη η ταινία διεκδικεί τον χαρακτηρισμό του κλασικού. Απλά και μόνο επειδή… «κλέβει» την παράσταση!