του Ηλία Φραγκούλη

Στο… βαθύ τέρμα των τίτλων τέλους του «Θανάσιμα Πλούσιος», οι παραγωγοί της ταινίας αναφέρουν πως το σενάριο εδώ ήταν εμπνευσμένο από την κλασική κωμωδία των Ealing Studios «Ο 13^ος Κληρονόμος» (1949). Θα μπορούσαν να το κρατήσουν «κρυφό», όμως, επιλέγουν την εντιμότητα. Κι αυτό αξίζει μιας κάποιας παραπάνω ανταμοιβής (από το κοινό).

Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας μας αφηγείται το «δράμα» του, καθώς εξομολογείται σ’ έναν ιερέα πως κατέληξε να βρίσκεται… καταδικασμένος σε θάνατο! Η ιστορία είναι απλή – και ακόμη πιο προφανής για εκείνους που γνωρίζουν το πρωτότυπο. Για να πάρει την εκδίκησή του και να λυτρώσει την ψυχή της μακαρίτισσας κι αποκηρυγμένης από το σόι της μάνας του, ο Μπέκετ πρέπει να ξεπαστρέψει όλους τους συγγενείς του, ώστε να (από)μείνει ως ο μοναδικός κληρονόμος μιας αμύθητης περιουσίας.

Υπάρχει φινέτσα στο στυλ της αφήγησης και ο ρυθμός κυλά αβίαστα και ψυχαγωγικά, καθώς ο θεατής παρακολουθεί τον ήρωα να βάζει στο στόχαστρο τον κάθε «αντίπαλο» – συγγενή του και να επιτυγχάνει τον σκοπό του, ξεγλιστρώντας ταυτόχρονα από τις αστυνομικές έρευνες, αφού το ζήτημα της συγγένειας (και του δικαιώματος στην κληρονομιά) δεν είναι δυνατόν να κρατηθεί ως μυστικό, με τα πτώματα να συσσωρεύονται διαρκώς. Κακομαθημένα τέκνα που μεγάλωσαν μέσα στο χρήμα δίχως κανένα άλλο θετικό στοιχείο ή αξιόλογο χαρακτήρα, θείοι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον πλουτισμό, σχεδόν όλοι οι Ρέντφελοου είναι ανάξιοι λόγου και… δικαιώματος να παραμένουν ζωντανοί σε τούτη την κοινωνία!

Ανάμεσά τους, το στοιχείο του ρομαντικού ενδιαφέροντος, από την καλή κι απ’ την ανάποδη, με τη δεύτερη περίπτωση της παλιάς συμμαθήτριας του Μπέκετ (από πλούσια οικογένεια…) να κρύβει ύπουλα και πλέον κυνικά plot twists στο μανίκι της, απαιτώντας σταδιακά συμμετοχή στα (επερχόμενα) κέρδη.

Εκεί που το «Θανάσιμα Πλούσιος» υστερεί… μοιραία είναι στο casting. Δεν περιμένει (ούτε και απαιτεί) κανείς να συγκριθεί υποκριτικά ο Γκλεν Πάουελ με τον Άλεκ Γκίνες, όμως, σίγουρα μπορεί να φτάσει ν’ αναρωτηθεί… τι του βρίσκουν; Εντελώς flat σε εκφραστικότητα, ο Πάουελ δεν προσθέτει ίχνος πνεύματος στον ρόλο και, παραδόξως, κάνει και αρκετούς από τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές του φιλμ να φαντάζουν ως κακή ή λάθος επιλογή! Τέτοια είναι η περίπτωση της Μάργκαρετ Κουέιλι, που στέκει μια χαρά στα τακούνια της, μα δεν της δίνεται το «πάτημα» ν’ αναδείξει τις ερμηνευτικές ικανότητές της.

Για το ρίσκο που πήραν οι παραγωγοί του «Θανάσιμα Πλούσιος», ν’ αγγίξουν ένα… ιερό κειμήλιο της βρετανικής μαύρης κωμωδίας (στην καλύτερη παράδοσή της), το αποτέλεσμα εδώ δεν πέφτει στην παγίδα της απόλυτης αντιγραφής (φευ!), μα συντονίζεται με το λιγότερο απαιτητικό περιβάλλον του σήμερα και μια λογική «eat the rich» σαρκασμού που διασκεδάζει ευχάριστα με την ταξική καυστικότητά του.