του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχουν δύο πράγματα που ευελπιστώ να πράξει ο Ντέιμιαν ΜακΚάρθι στη συνέχεια της κινηματογραφικής του καριέρας: α) να σταματήσει να σκηνοθετεί ταινίες «τρόμου» και β) να σταματήσει να γράφει σενάρια. Το ιδανικό θα ήταν να συμβούν και τα δύο μαζί!

Δεν είναι μονάχα το οδυνηρά βαρετό της υπόθεσης. Στο «Hokum», ακόμη περισσότερο κι από την «Οντότητα» (2024), η σεναριακή ασυναρτησία χτυπάει κόκκινο! Ο άνθρωπος έχει γράψει κάτι τόσο κακό και ασύλληπτα ασύνδετο, που καθώς παρακολουθείς την εξέλιξη της δράσης πιο εύκολα γελάς παρά αισθάνεσαι τον τρόμο. Που κι αυτός απόλυτα ισχνός είναι, καθώς ο ΜακΚάρθι ζορίζεται να στήσει μια κάποια αξιοπρεπή ατμόσφαιρα που δεν θα πατά στα τετριμμένα του «απότομου» τινάγματος και του φόβου για το σκοτάδι. Εννοείται πως αποτυγχάνει και σε αυτό το επίπεδο, με την ηχητική μπάντα και το score να συναινούν στην κακογουστιά και την αστοχία.

Έτερος υπεύθυνος του φιλμικού ναυαγίου, το μοντάζ του φιλμ αποτελεί ένα σκορποχώρι από σεκάνς που ενίοτε σε κάνουν ν’ απορείς για το… τι «έπιναν» στο editing room (αυτό που ακολουθεί της απόπειρας αυτοκτονίας, για παράδειγμα), οι σεκάνς του υπογείου ξεπερνούν λογική (και φαντασία, με την κακή έννοια), ενώ η βάση του «μυστηρίου» μόνο με το horror genre δεν έχει σχέση! Μέσα σ’ όλο αυτό το διόλου αρτίστικο χάος αφήγησης και απιθανοτήτων (για την πλάκα, θα αναφέρω μονάχα τον «χαμένο» στο δάσος καταζητούμενο άστεγο, τον οποίο θα εντόπιζε ακόμη κι ένας απλός περαστικός!), ο Άνταμ Σκοτ περιφέρει την απέραντη αταλαντοσύνη του με ύφος «βαριέμαι που ζω» και σε κάνει να αισθάνεσαι πιο κοντά στα όρια της αυτοχειρίας (κι από τη δική του απόπειρα)! Η σύνδεση της ιστορίας με το οικογενειακό δράμα του ήρωα μοιάζει να έρχεται από… άλλο έργο, ενώ η παρουσία της μάγισσας που στοιχειώνει το ξενοδοχείο φέρνει σε υπόθεση που για να εξηγηθεί απαιτεί… την Αγγελική Νικολούλη!

Το ότι αυτό το πράμα πλασάρεται ως «ταινία τρόμου» αποτελεί από μόνο του κακουργηματική πράξη, με την κλεψιά του ευρήματος του στοιχειωμένου δωματίου από τη «Λάμψη» (1980) να μην επιτρέπει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το πόσο ανόητος είναι ο δημιουργός του «Hokum». Το καλύτερο για το φινάλε θα ήταν να εμφανιζόταν κάποιος και να σου έλεγε «Και τώρα ξύπνησες…», όμως, στην πραγματικότητα (θα) έχεις χάσει 107 λεπτά από τη ζωή σου, που όσο και να θάψεις τούτο το φιλμ δεν θα δικαιωθείς. Προσοχή στη διαφορά ανάμεσα στο αινιγματικό και το (απόλυτο) κενό, ειδικά αν μιλάμε για σινεμά τρόμου (γέλια στο βάθος…).