του Ηλία Φραγκούλη

Η Μπίλι Άιλις αποτελεί την πιο ευχάριστα θετική περίπτωση pop καλλιτέχνη του σήμερα. Στον αντίποδα της άχρωμης και άοσμης Τέιλορ Σουίφτ, εδώ έχουμε μία τραγουδοποιό που δίνει ουσιαστικό βάρος στους στίχους της, τους οποίους κατόπιν «ντύνει» με νότες (κυρίως σε συνεργασία με τον αδελφό της, Φίνιας Ο’Κόνελ). Σε αρκετές από τις συνθέσεις των τραγουδιών της, αυτό κάνει τη μελωδία να υστερεί, όμως, ταυτόχρονα υπάρχει η εξυπνάδα της ακολουθίας του vocal range της ώστε να καταλήγει σε κάτι το δημιουργικά ξεχωριστό.

Η σύμπραξη με έναν απόλυτα ξεχωριστό σκηνοθέτη κάνει το «Hit Me Hard and Soft» να προσφέρει περισσότερα στον κινηματογραφικό θεατή, ακόμη κι από τα όσα μπορεί να βιώσει ένας συναυλιακός θεατής που ενδεχομένως ήταν παρών σε κάποια από τις εμφανίσεις της συγκεκριμένης tour της Άιλις! Οι κάμερες του Τζέιμς Κάμερον τρυπώνουν σε κάθε σπιθαμή χώρου του σταδίου στο Μάντσεστερ, μας παρουσιάζουν σε ελάχιστα λεπτά χρόνου το στήσιμο (και το ξεστήσιμο) της τεράστιας σκηνής του show, μας αποκαλύπτουν τα «κόλπα» που χρησιμοποιεί η Άιλις για να εμφανίζεται πάνω και κάτω από το stage ξαφνιάζοντας το κοινό, την ακολουθεί σε κάθε βήμα (ή χοροπηδητό) της έως τα παρασκήνια και, τελικά, αποτελεί ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο της συγκεκριμένης περιοδείας της, που στέκει ως «making of», προσωπικό ντοκιμαντέρ και καταγραφή του live.

Η κινηματογράφηση σε 3D δεν εντυπωσιάζει πραγματικά, αλλά δίνει στην εικόνα μία πιο «ανάγλυφη» υφή, ώστε να κάνει τον θεατή να ξεχνιέται πως βρίσκεται (απλά) μπροστά σε μία οθόνη σινεμά. Έναν θεατή που (θα) έχει την ψευδαίσθηση πως έχει αγοράσει το εισιτήριο το οποίο του προσφέρει τη δυνατότητα να βρίσκεται στην καλύτερη θέση στον κόσμο!

Με το look ενός (ασεξουαλικού) αγοροκόριτσου ντυμένου με ρούχα αθλητικά που δεν τονίζουν με τίποτα την όποια θηλυκότητα του σώματός της, η Άιλις μετατρέπεται σε μία «προστάτιδα» του διαφορετικού που εμψυχώνει τους θαυμαστές της, δείχνοντάς τους τον τρόπο να επικοινωνούν με τον κόσμο γύρω τους παραμένοντας ο εαυτός τους. Οι δηλώσεις των fans, τα ουρλιαχτά και το ασταμάτητο κλάμα (!) μπροστά στη σκηνή, ο τρόπος που η Άιλις τους προσεγγίζει και τους πλησιάζει, όλα μαζί μεταδίδουν μία σπάνια καθαρότητα και αποκαλύπτουν μία διάσταση λατρείας που αγγίζει τη θρησκευτική κατάνυξη! Κάτι που ο Κάμερον σέβεται και θαυμάζει, αξιοποιώντας με τη δική του Τέχνη το τελικό αποτέλεσμα στη μορφή μιας εμπειρίας συναισθηματικής απογύμνωσης.