της Βικτωρίας Μιχαήλ

Γαϊδαράκοι που αλαλιάζουν τους αναβάτες τους. Κατσικούλες που μασουλάνε δημόσια έγγραφα. Κουτόφραγκοι που γίνονται ένας από μας, παρ’ ότι τους δουλεύουμε, και μετά με τη σειρά τους μας πιάνουν στο φιλότιμο. Achtung, η πονεμένη για τον στοιχειωδώς απαιτητικό θεατή ιστορία των φιλοξενούμενων στην πατρίδα μας εμπορικών παραγωγών από την αλλοδαπή επαναλαμβάνεται, και μαζί αρκετή από την ιστορία του «Μπραζιλέρο» του Σωτήρη Γκορίτσα και του «Μπιλόμπα» της Σοφίας Παπαχρήστου, στη με διαφορά χειρότερη «Ελλάδα-Γερμανία-Συμμαχία» (it’s trending, μετά τα «Δώρο των Θεών» και «Μια Ανάσα») ταινία της σεζόν. Κι εάν ο Άρον Λέμαν μπορεί να προβάλει το άλλοθι της άγνοιας του… δεδικασμένου των Ρωμιών συναδέλφων του, το διαβατήριό του δεν θα αποφύγει το σταμπάρισμα για τα πλείστα όσα αίσχη έχει επιτρέψει να διαπραχθούν σ’ αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης κλισέ, απίσχνασης της φρεσκάδας ή της πειστικότητάς τους κι εξαέρωσης του είδους της επιπολιτισμικής ηθογραφικής φάρσας.

Ladies and gentlemen, you are kindly requested to disembark καθώς η υπόθεση – πλοίο της μίας γραμμής στοιβάζει στη γ΄ θέση της: κριτική στον καιροσκοπισμό των πιστωτικών ιδρυμάτων (αυτή η schlappe η διευθύντρια σκουλαρίκι το ‘χε κάνει με τόσα τηλεφωνήματα – μπας και φτουρήσει η ίντριγκα), μπουφόνικα νούμερα που πάνε αύτανδρα (οι δύο χαζοί λιμενικοί), αδυναμία καθοδήγησης των gastarbeiter διανομής (με τα καμώματα των Κοτανίδη και Βαλαβανίδη προσβολή στις ικανότητες και την καριέρα τους), έναν κολλητό του Φατίχ Ακίν να κάνει τσάμπα διακοπές στη χώρα καταγωγής του μεταξύ χυμαδιού κι αυτοσχεδιασμού (τραγουδάει λιγάκι κιόλας), σχόλιο για τα κοινωνικά δεινά της καταραμένης κρίσης (οι ψαράδες φουντάρουν, λέει), μια υποπλοκή περί πατρικών ευθυνών (λιωμένο παγωτό στο ψυγείο της δραματουργίας) και ένα minimum οικολογίας (ένα θαλάσσιο χελωνάκι και μην το είδατε).

Αυτά ενώ προσφέρονται ως καθρεφτάκια στους ιθαγενείς των θερινών, μετά τους damen und herren που το είδαν πέρυσι τον Νοέμβριο, εισιτήρια για τη σπανίως μη άγονη από χιούμορ ή συγκίνηση γραμμή Οπισθοβουλία – Πονηριά – Γητειά – Εμπιστοσύνη – Αφομοίωση – Προδοσία – Συντριβή – Επανόρθωση – Εξιλέωση. Με τον ταξιδιώτη απ’ τα μέρη της Μέρκελ στον ρόλο του Οδυσσέα που πρέπει να μην ξελογιαστεί και να ξεγελάσει τις Σειρήνες τής wunderbar Griechenland. Ja, διαθέτει κι ένα καλό ο Λέμαν: έχει κάτσε-σήκω και το εικαστικό της carte postale του και τη δράση σε κάμερα και μοντάζ. Ο Πάνορμος της Τήνου λάμπει με all inclusive τα του production design και οι μικροκασκάντες ή το slapstick φύσης κυριολεκτικά εκρήγνυνται στο ηλεκτρισμένο καρτουνίστικο απαύγασμα καταστροφή(ς) του κολπατζίδικου πατιρντί.

Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά σε ένα project της Warner Γερμανίας, αλλά μικρό το… καλό: η βούτα (#diplhs) απ’ το «Ποτέ την Κυριακή», με naturlich Βίκι Λέανδρος αντί Μελίνας στο τραγούδι, αποτελειώνει αυτό το τουριστικό pop, βουλιάζοντάς το στα αβαθή του euro φορέα και προτύπου πιστοποίησής του. Ενώ πνίγει εσένα στον απόηχο των συνδηλωτικών ιαχών του: «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Γερμανέ Γερμανέ – αλλά έλα στην παρέα μας, σε πάμε». Κορόιδα εξ Εσπερίας, film your myth in Greece. Ρηχά είναι, μπείτε. Το συνάλλαγμά σας θέλουμε…