του Ηλία Φραγκούλη

Ανακούφιση! Ένα θρίλερ πνευματώδες, με πανέξυπνους διαλόγους και εξέλιξη… αγριευτικά συγγενή με το horror genre, που τολμά να θίξει (κι) ένα τόσο taboo θέμα: μπροστά σε τόσο διαφορετικές μεταξύ τους θρησκείες, ποια είναι εκείνη που πραγματικά έχει με το μέρος της το δίκιο… του Θεού; Μπορεί ένας… «Heretic» να δώσει μια τίμια και… επιστημονικά αποδεδειγμένη απάντηση;

Οι δύο ηρωίδες αποτελούν τα ελαφρώς αφελή πιόνια – «πλασιέ» της διάδοσης της αίρεσης του Μορμονισμού, τα οποία γυρνάνε από πόρτα σε πόρτα αναζητώντας καινούργιους «πελάτες», όπως ο κύριος Ριντ, ένας (φιλ)ήσυχος μεσήλικας, ιδιοκτήτης απομονωμένης κατοικίας που προϊδεάζει για παλιακό συντηρητισμό. Αν και υπόσχεται στα κορίτσια πως η σύζυγός του (η ύπαρξη της οποίας αποτελεί προαπαιτούμενο για να εισέλθουν στην οικία ενός αγνώστου) βρίσκεται στην κουζίνα και μαγειρεύει γλυκιά πίτα με βατόμουρα, είμαστε βέβαιοι πως σύντομα θ’ ανακαλύψουν πως είναι εντελώς μόνες και… παγιδευμένες εντός ενός σπιτιού με απρόβλεπτα λαβυρινθώδη σχεδιασμό!

Η αδελφή Μπαρνς και η αδελφή Πάξτον θα βρεθούν «όμηροι» ενός άνδρα που μοιάζει ακίνδυνος, με κύριο σκοπό του ν’ αποσπάσει από εκείνες πειστικές απαντήσεις γύρω από παντοτινές θεολογικές απορίες και αμφισβητήσεις της κάθε διαφορετικής μορφής Πίστης. Ένα άτυπο debate με… διαβολεμένες ερωτήσεις και πράξεις – παγίδα, από τις οποίες θα εξαρτηθεί η τροπή του «παιχνιδιού».

Το δημιουργικό δίδυμο των γραφιάδων του «Ένα Ήσυχο Μέρος» (2018), μετά το περσινό και όχι άκρως επιτυχημένο (ειδικά σεναριακά) «65», βρίσκει καλύτερη φόρμα σε τούτο το ειρωνικά θρασύ θρίλερ στοχασμού γύρω από την αυθεντικότητα και την ουσιαστική πρωτοπορία ενός θρησκεύματος το οποίο δεν εξαπατά το ποίμνιο. Οι κουβέντες και τα παραδείγματα που χρησιμοποιούνται προσφέρουν απολαύσεις οι οποίες ενίοτε στέλνουν σε δεύτερη μοίρα το σασπένς, όμως, σταδιακά το καταστασιακό μετατρέπεται σε δραματικά βίαιο και τρομακτικό για τη μοίρα των δύο κοριτσιών, που θα βρεθούν αντιμέτωπα με δύο «μονοπάτια»: της πίστης και της δυσπιστίας.

Φιλμ «δωματίου», χαρακτήρων και διαλόγων, το «Heretic» αιχμαλωτίζει με αγωνία το βλέμμα του θεατή, ο οποίος θα ανιχνεύει διαρκώς το οπτικό πεδίο του φιλμικού κάδρου μπας κι εξασφαλίσει μία δίοδο φυγής για τις δύο ηρωίδες που αποτελούν το «όχημα» ταύτισής του, δίπλα σ’ έναν απίστευτα δαιμόνιο «παίκτη» που βασίζει την ανωτερότητά του ουχί πάνω στο τι πιστεύει τελικά, αλλά στο γεγονός πως είναι ο Δημιουργός (αυτού) του παιχνιδιού και κάθε «πίστας» του (εξαιρετικό το εύρημα που σχετίζεται με αυτό και θα καταλάβετε μονάχα παρακολουθώντας το φιλμ).

Υπάρχουν κάποιες χαμένες ευκαιρίες (όπως η καταιγίδα που ξεσπά και ο εξωτερικός παράγοντας της αναζήτησης των κοριτσιών), η κατακλείδα του φινάλε φλερτάρει αρκετά με την απιθανότητα (χαρακτηριστική παγίδα που μαστίζει το genre), ενώ από τον νου μου πέρασε κι εκείνη η κορύφωση από το εξαιρετικό «Martyrs» (2008) του Πασκάλ Λοζιέ, προφανώς εξαιτίας του θρησκευτικού του background. Η ερμηνεία του Χιου Γκραντ είναι αρκετά provocative, αλλά δεν καταφέρνει να «μεταλλαχθεί» σε κάτι το πραγματικά ύπουλο και εντυπωσιακό, ώστε να κλέψει την παράσταση από το πετυχημένο κλίμα ζόφου του έργου.