της Βαρβάρας Κοντονή

Μετά το «Γατο… Συμμορία: Η Αρχή» (2015), ο Αντρέ Κουτουριέ επιστρέφει και πάλι για να… αποτελειώσει αυτό που ξεκίνησε, την καταστροφή δηλαδή κάθε κινηματογραφικής αισθητικής μεγάλου ή μικρού θεατή, με ένα animation που ποτέ κανείς δε ζήτησε. Συνεπώς, αν ποτέ κανείς δεν δει, μην απορήσεις και πολύ, διότι και η CGI φόλα για τους «μικρούς μας φίλους» έχει και τα όριά της.

Σε μια προσπάθεια να κρατήσει την ανάμνηση της πολυαγαπημένης του γιαγιάς ζωντανή, ο Τέρι εργάζεται στο ίδιο θεματικό πάρκο όπου συνήθιζε να περνά ατέλειωτες ώρες μαζί της, παρά το γεγονός πως τα πράγματα δεν πηγαίνουν και τόσο καλά. Όταν έρθει η στιγμή που το πάρκο θα απειληθεί με οριστικό κλείσιμο, ο Τέρι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά (κυριολεκτικά) προκειμένου να το διατηρήσει ανοικτό, καταφεύγοντας κατά λάθος σε μια άλλη διάσταση, εκεί όπου βρίσκεται το πολύχρωμο βασίλειο του Groovyham, το μαγικό μέρος που πρωταγωνιστούσε στις φανταστικές ιστορίες της γιαγιάς του! Ο Τέρι θα πρέπει τώρα να βοηθήσει την πριγκίπισσα Ντον να «σπάσει» τα ξόρκια του μάγου Γκρινιάρη, τα οποία έχουν γεμίσει την καθημερινότητα των πολιτών με μελαγχολία, απαισιοδοξία και κακή διάθεση. Σε αυτό το τρελό ταξίδι, ο Τέρι θα έρθει αντιμέτωπος με την αληθινή ιστορία πίσω από τα παραμύθια της γιαγιάς, αλλά και την αναπάντεχη συνάντησή του με έναν άνθρωπο που πίστευε πως δεν θα συναντούσε ποτέ στη ζωή του.

«Ο Γκρινιάρης» αποτελεί την πρώτη μεξικανο-βρετανική συμπαραγωγή animation και βασίζεται στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε για έναν μόλις χρόνο (1969 – 1970) στο NBC. Σε απόδοση παραδοσιακού, τύπου Hanna-Barbera animation από τα τότε και με φρικτά φτηνιάρικο CGI του τώρα, το νέο πόνημα του Κουτουριέ είναι μια επίπονη εμπειρία για όποιον τολμήσει να πατήσει το πόδι του στην κινηματογραφική αίθουσα. Πέρα από τις προφανείς αναφορές στην ταινία της Pixar «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» (2015), σε ό,τι αφορά τις εξωτερικευμένες αλλαγές διάθεσης υπό τη μορφή χρωματιστών… mood darts (αν και εδώ τίθεται το ζήτημα του ποιος έχει αντιγράψει ποιον, δεδομένου πως το εν λόγω animation προϋπήρχε χρονικά, έστω και ως σειρά), ο «Γκρινιάρης» αποτελεί μια βαρετή παιδική ταινία που εκτός από ορισμένες αστείες στιγμές (οι οποίες, όμως, απευθύνονται περισσότερο στην ενήλικη αίσθηση του χιούμορ και όχι σε αυτή των ανήλικων θεατών!), δεν κάνει τον παραμικρό κόπο να καταστεί κατανοητή αφηγηματικά, ιδιαίτερα για τις μικρότερες ηλικίες. Ουσιαστικά, είναι λες και πρόκειται για ένα ταξίδι υπό μια κάποια «επήρεια» (και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…) που απαρτίζεται από βασίλεια καμωμένα από ζωντανά χριστουγεννιάτικα δέντρα με… καβαλιστικές τάσεις, φουσκωτές πόλεις που κατοικούνται από μπαλόνια – hipster τα οποία πολεμούν το έγκλημα με… hash tags και emoji σκατούλες, και σαμάνους αλχημιστές που μοιάζουν με διασταύρωση totem και του Aku Aku από το «Crash Bandicoot». Κανένα παιδικό μυαλό, ποτέ!