του Ηλία Φραγκούλη

Μου μετέφεραν (μάλλον λανθασμένα) ότι σε τούτο το φιλμ μπορεί ν’ αναγνωρίσει κανείς στοιχεία «θρίλερ». Ναι. Το θρίλερ που ζεις είναι… το να κοιτάς το ρολόι σου περιμένοντας να τελειώσει!

H Πέτρα Μπιοντίνα Βόλπε παρακολουθεί την ηρωίδα της ν’ αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα σχεδόν μονάχη σε μια νυχτερινή βάρδια ως νοσοκόμα κλινικής με ελάχιστο προσωπικό. Υπάρχει δυναμισμός στο φιλμάρισμα, όμως, από το πόστο της σεναριογράφου η δημιουργός δεν έχει λάβει καθόλου οπόψιν της τι εστί ιστορία και δραματουργία. Ο θεατής στέκει μάλλον αμήχανα όταν συνειδητοποιεί πως τα 92 λεπτά της ταινίας έχουν να κάνουν μονάχα με… αλλαγές ορών, χαπάκωμα ασθενών, μεταφορά φορείων, ξεσκάτισμα ηλικιωμένων, αλλεργικά σοκ, χειρουργεία και άτομα που μπορούν να σπάσουν τα νεύρα της Φλόρια διότι γουστάρουν να καπνίσουν στα μουλωχτά ή να παίξουν τσαμπουκά ως ασφαλισμένοι ιδιωτικής εταιρείας που φέρονται λες κι έχουν εξασφαλίσει σουίτα σε πεντάστερο ξενοδοχείο.

Η Λεονί Μπενές υπηρετεί με σθένος έναν ρόλο που δεν της προσφέρει κανένα βάθος χαρακτήρα (η μοναδική εκτός κλινικής πληροφορία που λαμβάνουμε είναι πως πρόκειται για χωρισμένη μητέρα ανήλικου παιδιού), αλλά στην πραγματικότητα μοιάζει να επαναλαμβάνει τα όσα έκανε «Στο Γραφείο Καθηγητών» (2023), απλά με τη διαφορά πως εδώ φορά στολή νοσοκόμας!

Στο τελευταίο ημίωρο, η «δράση» τσιτώνει πιο έντονα για να υπάρξει μια κάποια δραματική εκτόνωση, όμως, ακόμη κι ένας θάνατος ασθενούς (γιατί σχεδόν… ξεχάστηκε δίχως σοβαρή φροντίδα από το προσωπικό!) δεν αρκεί για να προκαλέσει το νοιάξιμο ή τη συγκίνηση. Θα ήμουν πιο ανεκτικός απέναντι στη «Νυχτερινή Εφημερία» εάν διατηρούσε αυτή την «κλινικά νεκρή» αποτύπωση της ζωής σ’ ένα νοσοκομείο μέχρι τέλους, όμως, η Βόλπε στον «επίλογο» του έργου, με τη λήξη του ωραρίου της ηρωίδας, επιλέγει την πιο «cheesy» και χυδαία λαϊκίστικη οδό χειραγώγησης του θεατή, χρησιμοποιώντας ως «μουσικό χαλί» το μελοδραματικά λυρικό «Hope There’s Someone» των Antony and the Johnsons. Εκεί τερμάτισε την υπομονή μου. Και με το τελευταίο πλάνο στο λεωφορείο του γυρισμού στο σπιτικό της… έβριζα μεγαλοφώνως!