της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπεις αφενός τον Πατσίνο να μην ξέρει πια τι να κάνει με την καριέρα του, και αφετέρου το Χόλιγουντ να μην ξέρει ακόμα τι να κάνει με τον Έρμπαν ή τις γυναίκες ως ηρωίδες (αστυνομικού) θρίλερ.

Για τον μεν απορείς. Τόση ανάγκη έχει τα χρήματα που λέει ναι με κλειστά μάτια σε όποιον ρόλο τού προτείνουν; Εντάξει, χρειάζεται κάπως να χρηματοδοτήσει τα θεατρικά σκηνοθετικά του εγχειρήματα, που είναι αυστηρά φεστιβαλικής (και αν) κατανάλωσης. Δύο όμως ντοκιμαντέρ («Αναζητώντας τον Ρίτσαρντ» και «Wilde Salomé») και δύο διασκευές θεατρικών του επιτυχιών («Chinese Coffee» και «Salomé») στο διάστημα 1996 – 2013, δεν δικαιολογούν τόσες πολλές ερμηνευτικές ανοησίες, με μοναδικές αξιόλογες εξαιρέσεις τη συμμετοχή του στα τηλεοπτικά «Άγγελοι στην Αμερική» (2003) και «Phil Spector» (2013), ούτε την παρουσία του – για ένατη φορά σε ρόλο αστυνομικού – σε αυτό το «Παιχνίδι».

Εδώ, η ερμηνεία του αντανακλά το βασικό πρόβλημα της ίδιας της ταινίας: δεν είναι ακριβώς κακή, ακολουθεί όμως τόσο τυφλά την πεπατημένη, τσεκάροντας όλη τη λίστα με τα κλισέ του είδους / ρόλου, που μοιάζει να «ταξιδεύει» στον αυτόματο πιλότο. Οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε μια κάθε άλλο παρά απρόσμενη, ταραχώδη ή εξαιρετική προσγείωση. Αφήνοντας τον θεατή / επιβάτη αμέτοχο, απαθή και αδιάφορο.

Για τον δε Έρμπαν, λυπάσαι. Για το πόσο τσάμπα… καίει η λάμπα του στο Χόλιγουντ. Ηθοποιός με εμφάνιση, ταλέντο και τόλμη (ο δικός του, εγκληματικά παραγνωρισμένος «Dredd» δεν έβγαλε ποτέ το κράνος), που μετά το breakthrough του στην τριλογία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» θα μπορούσε να γίνει αστέρας αν μη τι άλλο του βεληνεκούς τού συντοπίτη του Κρις Χέμσγουορθ, λιγότερο clean-cut, πιο αιχμηρής (και δη πιο ενδιαφέρουσας) κοπής. Δυστυχώς, και γι’ αυτόν και για εμάς, μόνο με ζουμερούς δεύτερους ρόλους (σαν του Γουίλιαμ Κούπερ στο «Red» ή του δρος «Μπόουνς» Μακόι στο νέο franchise του «Star Trek») μπορεί μέχρι στιγμής να ελπίζει ότι θα αφήσει ευδιάκριτα ίχνη στο κινηματογραφικό mainstream.

Σε αυτό το «Παιχνίδι», που βγάζει μάτι ως κακέκτυπο του «Se7en» (επτά γράμματα, επτά φόνοι, επτά στημένα πτώματα, σε σκηνοθεσία ενός εκ των stuntmen εκείνου του αξεπέραστου αριστουργήματος του Φίντσερ, αλλά χωρίς ίχνος σπουδαίας τελεολογικής αλληγορίας), ο Έρμπαν οπλίζει τον χαρακτήρα τού αστυνομικού που υποδύεται με ειδικό βάρος, βάθος στο βλέμμα και γόνιμες σιωπές, που ο Μπραντ Πιτ (της εποχής του «Se7en», τουλάχιστον) ούτε στο όνειρό του. Τι να το κάνεις, όμως, όταν οδηγεί μια ιστορία που έχεις ξαναδεί πολλάκις, χίλιες φορές καλύτερα. Τον ακολουθείς για λίγο πιστά, και μετά απλά τον χαζεύεις – ωραία θέα, να περάσει η ώρα.

Όσο για τις γυναίκες ως ηρωίδες (αστυνομικού) θρίλερ, τι να πεις; Ειδικά στην μετα-Γουάινστιν εποχή του #MeToo και του #TimesUp, 23 χρόνια μετά το «Se7ven» και 27 μετά τη «Σιωπή των Αμνών»… Η Τρέισι της Γκουίνεθ Πάλτροου ήταν η μια και μοναδική γυναίκα, αλλά και το πιο φωτεινό σημείο στα πλάνα του «Se7en». Ήταν εκείνη που έβλεπε τα πράγματα πιο καθαρά απ’ όλους και κοίταγε την αλήθεια κατάματα, όσο οδυνηρή κι αν ήταν αυτή. Και δεν υπήρξε ουδέποτε θύμα σε ανάγκη από μηχανής, αρσενικής σωτηρίας. Παρά μόνο μάρτυρας – προάγγελος του τέλους της ανθρωπότητας. Αντίθετα, εδώ οι γυναίκες είναι δύο, αλλά σημαντικές μόνο ως δυνάμει θύματα που οι άνδρες τρέχουν να προλάβουν να σώσουν. Η ανάπηρη αρχηγός της αστυνομίας τής Σάχι μένει παντελώς ανεκμετάλλευτη, μέχρι που γίνεται ευκαιριακά και ουρανοκατέβατα πιόνι στο παιχνίδι του δολοφόνου. Και η δημοσιογράφος τής Σνόου πότε είναι ατρόμητη και πότε αφελής, πότε βλέπει ότι οι άλλοι προσπερνούν και πότε… δεν βλέπει την τύφλα της. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι θύμα με αρσενικούς φύλακες αγγέλους, που θα την κρατήσουν στη ζωή πάση θυσία. Τουτέστιν, το μεσσιανικό σύνδρομο πάει σύννεφο.