του Ηλία Φραγκούλη

Από το απόλυτο φιάσκο του πρώτου «Greenland» (2020), περνάμε πια σε κάτι πιο τίμιο και ταιριαστό με το είδος των ταινιών καταστροφής, κάτι που… σχεδόν απουσίαζε τότε, δίνοντας έτσι πρωταγωνιστικό έδαφος στο… άγριο μελόδραμα! Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις πως η ίδια δημιουργική ομάδα εδώ πήρε μπρος και (μας) παρέδωσε ένα ψυχαγωγικό rollercoaster καταστασιακού το οποίο προσφέρει κάμποσο κοψοχόλιασμα σε σασπένς και δραματικές ανατροπές… «από το πουθενά» (διότι, πως να το κάνουμε, αυτοί είναι οι κανόνες του συγκεκριμένου φιλμικού genre).

Έχουν περάσει χρόνια από την πτώση εκείνου του κομήτη που άλλαξε πολλά από τα δεδομένα της κατοίκισης του πλανήτη μας. Η τριμελής οικογένεια των Γκάριτι έχει επαναπαυθεί στις συνθήκες διαβίωσης κάτω από τη γη, σ’ ένα bunker που μοιάζει απόρθητο και ασφαλές. Όταν οι μετακινήσεις τεκτονικών πλακών φέρουν μαζί τους σεισμικές δονήσεις που θα προκαλέσουν επικίνδυνα ρήγματα στο καταφύγιο, οι εκεί επιζήσαντες θ’ αναγκαστούν να μεταναστεύσουν με ευρωπαϊκό προορισμό, δίχως να γνωρίζουν με βεβαιότητα τι θα συναντήσουν στην πορεία ή αν η (επιστημονική) υπόσχεση μιας κάποιας «γης της επαγγελίας» στο έδαφος του κρατήρα που δημιούργησε η πτώση του μεγαλύτερου τμήματος του κομήτη αποτελεί την πιο ρεαλιστική λύση για να υπάρξει μέλλον για την ανθρωπότητα.

Μπορεί να φαντάζει αμελητέο, όμως, το σοβαρότερο ίσως πταίσμα του «Greenland 2» εντοπίζεται στο σενάριο το οποίο ξεχνά ολοκληρωτικά την κατάσταση υγείας του υιού της οικογένειας, που ως διαβητικός δημιουργούσε ουκ ολίγα προβλήματα στο πρώτο φιλμ, αναζητώντας τα ζωτικής σημασίας γι’ αυτόν φάρμακά του, με αποτέλεσμα αυτό το γεγονός να κινεί ουσιαστικά πολλά από τα δρώμενα της ιστορίας. Παραδόξως, εδώ υπάρχει μονάχα μια φευγαλέα αναφορά στα φάρμακα, όταν οι Γκάριτι υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν το bunker, κι ύστερα… όλα «μέλι γάλα»!

Βέβαια, από μία άποψη αυτό συμβαίνει διότι τούτη τη φορά ο πάτερ φαμίλιας Γκάριτι αρχίζει να βήχει, αφήνοντας υποψίες για… το χειρότερο (που πας δίχως «ανθρωποθυσία» σε disaster movie;). Η μετατόπιση του προβλήματος υγείας, όμως, δε σημαίνει πως (και) ο θεατής της πρώτης ταινίας πάσχει από… αμνησία!

Τουλάχιστον, εδώ υφίσταται δράση (με συστατικά περιπέτειας αγωνίας) από τα πρώτα κιόλας λεπτά του φιλμ, σε συνδυασμό με (CGI) εικόνες δυστοπίας από τις καταστροφές σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η φυγή των Γκάριτι περιλαμβάνει πολλαπλές «πίστες» κινδύνων που σκάνε στην όλη διαδρομή τους, αφανίζοντας σταδιακά τους συνοδευτικούς χαρακτήρες του έργου. Πλημμυρισμένα εδάφη ή… το άκρως αντίθετο (!) θέτουν διαρκώς «παγίδες» (με πιο συναρπαστική εκείνη μιας αυτοσχέδιας «γέφυρας» που πρέπει να διασχίσουν, ρισκάροντας την πτώση σ’ ένα αχανούς βάθους ρήγμα, σκηνή όπου μερίδα του κοινού μπορεί και να τσιρίξει!), κομμάτια του κομήτη εξακολουθούν να πέφτουν και να προκαλούν σοβαρές ζημιές, ενώ ο ανθρώπινος παράγοντας πνέει τα λοίσθια και πολεμά (κυριολεκτικά) για την επιβίωσή του, προσθέτοντας ένα καταστασιακό χάους πιο ενδιαφέρον από το αίσχος που είδαμε στην τελευταία ταινία με ζόμπι του Ντάνι Μπόιλ (κοντοζυγώνει η ώρα και αυτού του sequel…).

Χωρίς να είναι σπουδαίο ή αξιομνημόνευτο, το «Greenland 2» προσφέρει ένα χορταστικό δίωρο δράσης και συναισθημάτων για το κοινό που σέβεται το είδος των ταινιών καταστροφής και δεν το πρόδωσε… από τη δεκαετία του ’70 έως και σήμερα (δίχως να ξεχνάμε τη «μητέρα» όλων των καταστροφών, το «San Francisco» του 1936)!