FreeCinema

Follow us

Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ (1965)

(GIULIETTA DEGLI SPIRITI)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φεντερίκο Φελίνι
  • ΚΑΣΤ: Τζουλιέτα Μαζίνα, Σάντρα Μίλο, Μάριο Πιζού, Βαλεντίνα Κορτέζε, Κατερίνα Μποράτο, Μιλένα Βούκοτιτς, Σιλβάνα Τζακίνο, Λου Γκίλμπερτ, Σίλβα Κοσίνα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 137'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: NEO FILMS

Η μεσόκοπη Τζουλιέτα υποψιάζεται πως ο σύζυγός της ερωτοτροπεί με άλλες γυναίκες και στρέφεται μέχρι και στον μυστικισμό για να ξεπεράσει τα υπαρξιακά της προβλήματα. Πού θα βρει τη λύτρωσή της; Στο «μαζί» ή στο «μόνη»;

Είναι η ώρα που ο Φεντερίκο Φελίνι πρέπει να κοιτάξει και… το στεφάνι του! Και το τιμά με την πρώτη (μεγάλου μήκους) τετράχρωμη extravaganza του, την «Ιουλιέτα των Πνευμάτων». Προηγούμενη ταινία του; Το «8½», μόλις δύο χρόνια πριν. Αδυσώπητες οι συγκρίσεις! Κι όμως, τούτο το σχετικά αμφιλεγόμενο έργο, σήμερα αντέχει καλύτερα από αυτό που (ίσως) πιστεύαμε ή βλέπαμε στο περιεχόμενο και την όψη του εδώ και τόσες δεκαετίες. Ίσως γιατί η modernité του στηριζόταν σε φιλμικά (ή και κοινωνικά!)… μελλούμενα, ιδέες και σκηνοθετική ματιά που έκτοτε πολλάκις ανακυκλώθηκε και «φτιασιδώθηκε» με «εναλλακτική» αισθητική, ώστε να μην μαρτυρά με προφανή τρόπο τον original εμπνευστή της.

Πρωτίστως, η «Ιουλιέτα» είναι ένα οπτικό επίτευγμα ομορφιάς στο οποίο «χάνεσαι», λες και βρίσκεσαι υπό την επήρεια παραισθησιογόνων (ο ίδιος ο Φελίνι, άλλωστε, είχε παραδεχτεί τη χρήση LSD καθώς προετοιμαζόταν να γυρίσει το φιλμ). Ισάξια συνυπεύθυνοι σ’ αυτό, ο διευθυντής φωτογραφίας Τζιάνι Ντι Βενάντζο (συνεργάτης τού Αντονιόνι και την ίδια χρονιά επίσης πίσω από τις κάμερες για το παραληρηματικό «Δέκατο Θύμα», ο οποίος χάθηκε άδικα το 1966) και ο Πιέρο Γκεράρντι σε καλλιτεχνική διεύθυνση και κοστούμια (υποψήφιος για Όσκαρ και στις δύο κατηγορίες το 1967), τον οποίο πρέπει και να μελέτησε και να ζήλεψε αφάνταστα ο… Πέδρο Αλμοδόβαρ τουλάχιστον δύο δεκαετίες αργότερα. Δεν ξεχνάμε πως η «Ιουλιέτα» είναι μια ολότελα γυναικεία ταινία, ένα αίτημα συγχώρεσης του δημιουργού προς την Τζουλιέτα του, για δικά του «παραστρατήματα» του παρελθόντος (κατά τις φήμες, με τη συμπρωταγωνίστριά της, Σάντρα Μίλο) και μαζί ένα φαντασμαγορικό «love letter», κομμένο και ραμμένο επάνω της.

Η Τζουλιέτα Μαζίνα, για πρώτη φορά εδώ, εμφανίζεται σαν πραγματική γυναίκα και ουχί μια μικροσκοπική φιγούρα γένους θηλυκού με ακαθόριστη ηλικία. Τα 44 χρόνια της φαίνονται ξεκάθαρα στον φακό και ο θεατής παραξενεύεται όταν συνειδητοποιεί πως είχε να τη δει σε φελινικό ρόλο από το 1957, με τις «Νύχτες της Καμπίρια»! Η Μαζίνα εξακολουθεί να είναι ένα μαγικό πλάσμα στην «Ιουλιέτα» και υπάρχουν στιγμές αναλαμπών της χαμένης παιδίσκης που «δραπετεύει» από μέσα της, για να χαθεί μέσα σε συμβολιστικά οράματα και φαντασιακές εικόνες που σε κάνουν να σαστίζεις από θαυμασμό για τη σύλληψή τους από τον μέγα Ιταλό δημιουργό. Ο σεναριογράφος Φελίνι θέλει να πλησιάσει όσο βαθύτερα μπορεί τον εσωτερικό κόσμο της αγαπημένης του Τζουλιέτα, θέλει να γίνει ο ψυχαναλυτής της και να την πάει πίσω, έως τα παιδικά της χρόνια, καλώντας μέχρι και μέντιουμ που θα τη φέρουν σε διάλογο με φιλικά ή μη πνεύματα, μέχρι να βγει η «ετυμηγορία» της πορείας της ηρωίδας προς το μέλλον. Παράλληλα, ο Φελίνι στηλιτεύει ειρωνικά κάθε μορφής «μόδα» αναζήτησης της ψυχής με πολιτισμική πρόφαση που αγκάλιασε η μπουρζουαζία (σαν τις «new age» τάσεις του σήμερα), αναζητώντας να πιστέψει σε οτιδήποτε το νέο, ουτοπικό και άφθαρτο, καταλήγοντας να μετατρέπει τη ζωή σε κάτι αναίτια πολύπλοκο και σαφώς πιο πλαστό.

Εκείνος κι εκείνη, όπως λέγεται, διαφωνούσαν για το μήνυμα της τελικής σεκάνς της «Ιουλιέτας των Πνευμάτων». Ο Φελίνι θεωρούσε πως η Τζουλιέτα απελευθερώνεται λυτρωτικά από οτιδήποτε τη βασάνιζε και πορεύεται προς κάτι το γαλήνιο πια, ενώ η Μαζίνα αντιμετώπιζε τον συμβολισμό του φινάλε σαν κάτι το λυπητερό, με την ηρωίδα να βυθίζεται σ’ έναν κόσμο μοναξιάς. Από το 1965 μέχρι σήμερα, οι γνώμες διίστανται, μα οι δρόμοι της ταύτισης είναι ελεύθεροι. Και αγέραστα ακαταμάχητοι καλλιτεχνικά…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ο Φεντερίκο Φελίνι βουτάει για πρώτη φορά μέσα στο χρώμα και το αποτέλεσμα είναι αξεπέραστα ντελιριακό και ταιριαστό με τις φαντασιώσεις του. Θα μείνει σε αυτό για το υπόλοιπο της φιλμογραφίας του, όμως ποτέ ξανά δεν θ’ αγγίξουν τέτοιο πλούτο εικόνων τα tableaux του (άσχετα από το γεγονός ότι το «Amarcord» είναι καλύτερο σαν ταινία συνολικά). Ο ρυθμός της αφήγησης μπορεί να κουράσει (ειδικά τον μη εξοικειωμένο στο φελινικό έργο θεατή), αλλά το βλέμμα δεν θα χορταίνει, επιβραβεύοντας την όποια υπομονή. Οι πιο παρατηρητικοί θα εντοπίσουν τη Ρίκα Διαλυνά μέσα στο «χαρέμι» του καστ.


MORE REVIEWS

Η ΦΩΛΙΑ

Υπερφιλόδοξος entrepreneur ζητά από την οικογένειά του να μετακομίσουν στην πατρίδα του, την Αγγλία, για να κυνηγήσει μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία. Στα ξαφνικά, θα βρεθούν να κατοικούν σε εξοχική έπαυλη και υπεράνω των δυνατοτήτων τους, με την κρίση να τους πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα…

ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΦΩΤΙΑ

Έχοντας εκτίσει μεγάλο μέρος της ποινής του, ο Άμαντορ αιφνιδιάζει τους κατοίκους του χωριού του, βγαίνοντας από τη φυλακή πριν από την ώρα του. Επιστρέφοντας στο σπίτι της γηραιάς μητέρας του, θα αντιμετωπίσει μονάχα την ψυχρότητα αυτής της μικρής κοινωνίας που δεν θέλει να σχετίζεται με έναν εμπρηστή.

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ

Χάνοντας τους γονείς της από επιδημία χολέρας, η δεκάχρονη Μέρι αφήνει την Ινδία της δεκαετίας του ’50, ώστε να ζήσει στην έπαυλη του θείου της, στο Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας. Εκεί θ’ ανακαλύψει τα πολλά κρυμμένα μυστικά του σπιτιού και θα δώσει νέα πνοή στο «μαραμένο» περίγυρο της.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΑΣ

Δεκαπέντε χρόνια μετά τις σοβαρότατες απώλειες του Δευτέρου Παγκοσμίου, μια γυναίκα θα έρθει και πάλι αντιμέτωπη με το εφιαλτικό παρελθόν, όταν πιστέψει πως ο γείτονάς της είναι ο αξιωματικός των SS που την είχε κακοποιήσει βάναυσα λίγο πριν το τέλος του μεγάλου πολέμου.

ANTEBELLUM: Η ΕΚΛΕΚΤΗ

Οι ζωές μιας μαύρης σκλάβας σε βαμβακοφυτεία του Νότου στον 19ο αιώνα και μιας μαύρης κοινωνιολόγου και διακεκριμένης συγγραφέως στο παρόν πρόκειται να συναντηθούν με έναν (ελαφρώς) αναπάντεχο τρόπο.