του Ηλία Φραγκούλη

Εδώ, ατυχώς, βρισκόμαστε στα απόνερα που άφησε η επιτυχία της «Ανατομίας μιας Πτώσης» (2023) της Ζιστίν Τριέ. Η Μαρί Κρόιτσερ επιχειρεί να κάνει κάτι παρόμοιο, «δικάζοντας» (αλλά χωρίς να οδηγήσει ποτέ τον σύζυγο μέχρι το εδώλιο του κατηγορουμένου, άρα αφήνοντας εκτός της φιλμικής αφήγησης ένα όποιο δικαστικό μέρος «αποκαλύψεων») ξανά τον άρρενα ήρωα ως «εγκληματία» μιας πράξης αμφισβητήσιμης (στο πλαίσιο του «διλλήματος»: το έχει κάνει ή όχι;), αφήνοντας την ενοχή να αιωρείται στην ατμόσφαιρα του έργου, χωρίς να το «Τρυφερό Κτήνος» να παρουσιάζει στον θεατή μια σαφή «ετυμηγορία».

Η σχετικά εύθραυστη ισορροπία της σχέσης του παντρεμένου ζευγαριού της ιστορίας διαταράσσεται σφόδρα όταν αστυνομικοί μπαίνουν στο σπίτι τους με ένταλμα κατάσχεσης ψηφιακού υλικού και υπολογιστών και οδηγούν τον Φίλιπ στο Τμήμα, αφήνοντας να εννοηθεί πως είναι ύποπτος για διακίνηση υλικού παιδικής πορνογραφίας ή ενδεχομένως και συμμετέχων σε πράξεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Η Λούσι θα βρεθεί προ εκπλήξεως και θα τρομοκρατηθεί ακόμη περισσότερο όταν σκεφτεί πως ακόμη και το ίδιο τους το παιδί μπορεί να έχει υπάρξει θύμα του.

Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας αφορά στο user name του Φίλιπ σ’ ένα forum σχετικής θεματολογίας, το οποίο ισχυρίζεται πως (δι)ερευνούσε στο πλαίσιο ενός μελλοντικού ντοκιμαντερίστικου project, όμως, το σενάριο της Κρόιτσερ παραμένει πάντοτε ασαφές σε σχέση με την όποια δράση του συζύγου εκτός της οικίας του, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στο δράμα της Λούσι, η οποία (απλά) πηγαίνει τον γιο της στη γιαγιά του και προσπαθεί ν’ αποκτήσει μία πιο στενή (και υποστηρικτική) επαφή με μία αστυνομικό που έχει αφιερωθεί στη διαλεύκανση παρόμοιων υποθέσεων.

Τούτη η υποπλοκή, της αστυνομικού που προσπαθεί να κουμαντάρει τις σχέσεις του σχεδόν σε κατάσταση άνοιας γερασμένου πατέρα της με την (εσωτερική) γυναίκα που τον φροντίζει στο πατρικό της οικογένειάς της αστοχεί πλήρως στο να «δέσει» με τα υπόλοιπα δρώμενα της ταινίας, αλλά και να προσθέσει κάποιο νόημα στις ψυχολογικές εντάσεις του έργου. Με λίγα λόγια, όλο αυτό το κομμάτι μοιάζει να έχει ενταχθεί στο «Τρυφερό Κτήνος»… κατά λάθος!

Ακριβώς όπως και στο φιλμ της Τριέ, η Κρόιτσερ νομίζει πως αφήνει τον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα (εδώ για το αν ο Φίλιπ είναι ένας παιδεραστής), όμως, η πλοκή της ταινίας παγιδεύεται διαρκώς μέσα σε διφορούμενα «trick» ενοχής ή μη, αφήνοντας την όποια απόπειρα ψυχαναλυτικής προσέγγισης του Φίλιπ να αιωρείται στο κενό και την Λούσι να βασανίζεται σαν ένα άλλης μορφής «θύμα» το οποίο ποτέ δεν εξιλεώνεται (ή δικαιώνεται για τις επιλογές του). Το «Gentle» καταλήγει να στέκει εντελώς νωθρό κι αμήχανο, ενώ το «Monster» φαντάζει σαν μια διακοσμητική ταμπέλα που ταυτίζεται περισσότερο με το… σενάριο παρά με τον ήρωα!