FreeCinema

Follow us

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΓΚΑΖΟΝ (1995)

(GAZON MAUDIT)

  • ΕΙΔΟΣ: Φαρσοκωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζοζιάν Μπαλασκό
  • ΚΑΣΤ: Ζοζιάν Μπαλασκό, Βικτόρια Αμπρίλ, Αλέν Σαμπά, Τικί Ολγκαντό
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD.21

Εξαιτίας μηχανικής βλάβης του χίπικου σαράβαλου van που οδηγεί, η Μαριζό «παρκάρει» έξω από το σπίτι της Λολί και ζητά βοήθεια. Εκείνη είναι η παραμελημένη σύζυγος του κτηματομεσίτη Λοράν, που φροντίζει το νοικοκυριό και τα παιδιά του(ς), όσο εκείνος… πηδάει ότι έχει δυο πόδια και ακούει σε όνομα θηλυκό. Εκτός από το… «γκαζόν» της Μαριζό, η οποία έχει «άλλα» γούστα.

25 χρόνια έχουν περάσει από τότε που αυτή η… πικάντικη κωμωδία σεξουαλικότητας και ηθών γνώριζε παγκόσμια επιτυχία (μέχρι που είχε μεταγλωττιστεί στα αγγλικά για την αμερικανική της διανομή, ώστε να προσεγγίσει και το πιο mainstream κοινό!), με την Γαλλία να τολμά να την προτείνει για τις υποψηφιότητες του Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (δεν πέρασε, τελικά). Με μία πιο ψύχραιμη ματιά σήμερα, το «Για Όλα Φταίει το Γκαζόν» στέκει ως ένα «αναγκαίο κακό» λαϊκισμού για το είδος της κωμωδίας, το οποίο… τραβάει από τα μαλλιά κάθε είδους στερεότυπα, δίχως να αντιμετωπίζει ουσιαστικά κανένα από τα θέματα που θίγει, τηρώντας (έως και) τις «σωστές» αποστάσεις ασφαλείας ώστε να παριστάνει ότι τα έχει καλά με όλους. Το ακόμη χειρότερο; Δεν βγάζει καν γέλιο!

Αν και το ξεκίνημα της ιστορίας είναι αστεία (με την κακή έννοια) προσχηματικό, η βάση του σεναρίου έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον. Παντρεμένος γκομενάκιας που έχει χάσει το μέτρημα στο πόσα θηλυκά πηδάει, βρίσκεται αντιμέτωπος με butch λεσβία που πάει να του φάει την πιστή του σύζυγο και νοικοκυρά! Η τελευταία γίνεται «μπαλάκι» που πετάγεται από τη μία πλευρά του «αγωνιστικού χώρου» στην άλλη, παλεύοντας με τον εαυτό της και τα συναισθήματά της για να πάρει την τελική απόφαση: θα (παρα)μείνει μια δυστυχισμένη straight «κυρία του κυρίου» ή θα μετατραπεί σε μία χαρούμενη λεσβία που θα ορίζει καλύτερα τους οργασμούς της (και το… «γκαζόν» της);

Η Ζοζιάν Μπαλασκό δεν χειρίζεται το υλικό της με μία υπερβολή αστειότητας τύπου «Το Κλουβί με τις… Τρελές» (1978), αλλά παλεύει να κρατήσει κάποιες ισορροπίες μεταξύ φεμινισμού και σεξουαλικής ταυτότητας, ξεχνώντας ολοκληρωτικά στην πορεία τις κωμικές πινελιές που διαθέτει η ιστορία, ενώ ταυτόχρονα… «τραμπαλίζει» στο πλαίσιο μιας «σαλονάτης», αστικής διακριτικότητας που κατεβάζει τους τόνους σε κάθε επίπεδο προσέγγισης και σου ρίχνει «στάχτη» σκαμπρόζικου στα μάτια με ολίγη από βυζάκι ή κωλαράκι αντί… χωνευτικού.

Η πλοκή εξελίσσεται προβλέψιμα, με κάθε συνδυασμό ζευγαριού να βιώνει ταπεινώσεις, ντροπές, εκδικητικότητα και αναλαμπές σεξ και έρωτος, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που η Λολί «λύνει» το πρόβλημα… μεσοβέζικα, υποχρεώνοντας τον / την παρτενέρ της σε «τριολέ» συγκατοίκησης, με τις μέρες της εβδομάδας χωρισμένες σ’ εκείνον ή εκείνη και μ’ ένα δικό της (bonus) repos για την Κυριακή! Τσουλάει κάπως το έργο, αλλά αν το καλοσκεφτείς, πρόκειται περί βαρβάτου σεναριακού ατοπήματος η απουσία δυνατών διαλόγων, ενός είδους «debate» των… «τριών» φύλων για τον ορισμό της επιλογής τους, με το όποιο ηθικό δίδαγμα (στην τελική). Δεν υπάρχει ούτε μαγκιά, ούτε ευρηματικότητα, ούτε πνεύμα, ούτε πολιτική, ούτε και περιεχόμενο στις ατάκες των ηρώων. Υπάρχει μόνο η «κατινιά» μιας καθημερινότητας ελαφρώς λυπηρής, που σε κάνει να μην θέλεις να ταυτιστείς με κανέναν από δαύτους! Και αυτό το συμπέρασμα ακυρώνει όλο το έργο.

Λίγο πριν το φινάλε, δε, μία εντελώς εμβόλιμη σκηνή επαγγελματικού rendezvous του Λοράν επιχειρεί ένα κλείσιμο ματιού για τα πανηγύρια, που σε κάνει να σαστίζεις με την ανοησία καμουφλαρισμένης (και κάργα συντηρητικής) «ελευθεριότητας» του χιούμορ εκείνης της εποχής. Όχι ότι σήμερα περνάμε και καλύτερα, όμως, ποιος ο λόγος να… χλευάσουμε εκ νέου τον σεξουαλικό προσανατολισμό με μία τέτοια λαϊκουρ(γ)ιά ταινίας;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν γελάς με λεσβίες, σχέσεις απιστίας και λίγο «μεζέ» γυμνού λογικής δεκαετίας ’70 και το καλοκαίρι για σένα έχει ταυτιστεί με τις γαλλικές κομεντί, βρήκες την ταινία της εβδομάδας! Αν δεν είσαι και τόσο fan των τηλεοπτικών σειρών τύπου… ΜEGA Channel δεκαετίας ’90 (και δεν εννοώ τους «Απαράδεκτους», καταλαβαίνεις), θυμήσου πως διανύουμε το έτος 2020 και βρίσκεσαι εδώ για να διαλέξεις ταινία που θα πας να δεις στο σινεμά. Σήμερα.


MORE REVIEWS

Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ

Η μεσόκοπη Τζουλιέτα υποψιάζεται πως ο σύζυγός της ερωτοτροπεί με άλλες γυναίκες και στρέφεται μέχρι και στον μυστικισμό για να ξεπεράσει τα υπαρξιακά της προβλήματα. Πού θα βρει τη λύτρωσή της; Στο «μαζί» ή στο «μόνη»;

GREENLAND: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

Κομμάτια ενός κομήτη πλησιάζουν απειλητικά τη Γη. Πολιτικός μηχανικός που βρίσκεται σε διάσταση με τη σύζυγό του, λαμβάνει κυβερνητικό μήνυμα στο κινητό του, το οποίο τον καλεί να πάρει την οικογένειά του και να κατευθυνθούν προς καταφύγιο για… λίγους και εκλεκτούς. Θα φτάσουν ποτέ;

ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ

Στο πέρας έξι ετών, η Αγγελική Αντωνίου καταγράφει με την κάμερά της τους άγνωστους κατοίκους της Αθήνας, τα αδέσποτά της, δίνοντας «φωνή» στην παρουσία, τους χαρακτήρες, τις ιδιαιτερότητες, αλλά και την… αδέσποτη ομορφιά τους.

ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟΣ

Επικοινωνιολόγος των Δημοκρατικών, που δεν διάγει λαμπρές ημέρες εξαιτίας της ήττας του κόμματος στις προεδρικές εκλογές, ανακαλύπτει χρυσάφι σε χωριό του Γουισκόνσιν, στο πρόσωπο βετεράνου στρατιωτικού. Τον πείθει να κατέβει για Δήμαρχος στις τοπικές εκλογές προσδοκώντας σε μεγάλα κομματικά οφέλη από πιθανή του νίκη, όμως οι αντίπαλοι Ρεπουμπλικάνοι δεν πρόκειται να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια.

ΟΙ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ

Κατάκοιτος πατέρας, χαμένος στον μπερδεμένο κόσμο της άνοιας, αναπολεί στιγμές του παρελθόντος του. Η κόρη του είναι εκεί για να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Θα βρει τη ζωή που (δεν) ζει;

MR KLEIN

MR KLEIN

Παλιακό γαλλικό, με ντεκαβλέ ηθοποιούς (μόνο το γκομενάκι από Ισπανία μετράει, αλλά είναι «μισοριξιά» σε αναλογίες…). Μόνο «γκαζόν» δεν είδαμε.