του Ηλία Φραγκούλη

Αν η πρώτη κινηματογραφική παραγωγή της νεοσύστατης ICONIC, το «Ο Έρωτας Γράφεται…», χαρακτηριζόταν από στόχους σύγχρονους και (πιο) νεανικούς (πέφτοντας σε πλείστες όσες παγίδες… τηλεοπτικίλας, τελικά), το «Φίλοι για Πάντα» σαφώς ταυτίζεται με ένα πιο παραδοσιακό ύφος «λαϊκής» κωμωδίας, καταλήγοντας να αποδεικνύεται (και) πιο κινηματογραφικό ως εκτέλεση.

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι το «λαϊκό» της υπόθεσης, πόσω μάλλον για το συγκεκριμένο είδος. Πρέπει να υπάρχουν και αυτές οι ταινίες σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο εθνικής κινηματογραφίας / βιομηχανίας θεάματος. Για να λέμε πως διαθέτουμε τέτοια (και καλά)… Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως σε δύο τομείς: α) στο… μαρτυρικό ζήτημα του σεναρίου (εδώ ίσως περισσότερο εστιάζοντας στη δραματουργία) και β) στη δραματική έλλειψη ταλέντων ικανών να υπηρετήσουν αποτελεσματικά αυτό το (πραγματικά απαιτητικό) genre (ακόμη και να συνδυάσουν τους όποιους ηθοποιούς με σωστούς όρους casting).

Για το πρώτο, εδώ επιχειρείται κάτι το κάπως πρωτότυπο αφηγηματικά, που όμως δεν δένει ούτε σαν ιστορία, ούτε και δικαιολογεί (καν) τον τίτλο της ταινίας! Ο βασικός σκελετός αφορά σε μία τελετή γάμου όπου όλα πάνε στραβά γιατί ο γαμπρός είχε μεθύσει στο bachelor (όχι αρκετό σαν εύρημα για να «σηκώσει» ολόκληρο το φιλμ), με τους φίλους του ζευγαριού να «συστήνονται» μέσω τεσσάρων εμβόλιμων ιστοριών από διαφορετικούς χρόνους (έως και με παιδικό flashback!). Ασάφεια στα location (δεν καταλαβαίνεις που ακριβώς τοποθετούνται οι εκάστοτε χαρακτήρες και η δράση), ασύνδετες πλοκές που δεν αιτιολογούν ουσιαστικούς δεσμούς φιλίας («για πάντα»;) και μια «κατακλείδα» γαμήλιου τραπεζιού που αστοχεί να κορυφώσει ή να δώσει κάποιο νόημα στο όλο (σπονδυλωτό) concept. Είναι να αναρωτιέσαι: script doctoring υφίσταται στην Ελλάδα;

Για το δεύτερο, αξίζει να πέσει… κλάμα! Βασική παρατήρηση: ο Θανάσης Τσαλταμπάσης δεν είναι romantic lead (όσο αξιοπρεπώς κι αν βγάζει εις πέρας με την παρουσία του τα καθήκοντα του πρωταγωνιστή εδώ). Από τους υπόλοιπους, πιο ευνοημένος είναι ο Γιάννης Απέργης, που έχει φάτσα που «γράφει» στο συγκεκριμένο είδος χωρίς να το προσπαθεί πολύ (όπως ο Ζήσης Ρούμπος, για παράδειγμα), ενώ ο Θανάσης Αλευράς ως ο fake αρραβωνιαστικός της Χρύσας Μιχαλοπούλου αποτελεί (απλά) ατόπημα του casting. Γενικά, πριν να παίξουν οι Έλληνες «ηθοποιοί» (παρεξηγημένος όρος…) σε τέτοιου είδους έργα, θα έπρεπε και να κάνουν εντατικά μαθήματα / σεμινάρια κωμικού timing και να έχουν βοήθεια από σκηνοθέτη ο οποίος (θα) έχει αντίληψη του genre.

Στα καλά του όλου εγχειρήματος, οι δύο πρώτες (συνοδευτικές) ιστορίες (το ταξίδι για να αποφευχθεί ένα προξενιό στην Κρήτη κι ένα δάγκωμα φιδιού στο πλέον ακατάλληλο ανατομικά σημείο για έναν άνδρα) βγάζουν γέλιο (συνέβη και σε εμένα, το ομολογώ!), οπότε κάτι έχει να προσφέρει σε μια κάποια μερίδα θεατών το «Φίλοι για Πάντα». Και η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μουσούλη φανερώνει (έστω) ύπαρξη διάθεσης για κινηματογραφικό φιλμάρισμα και ρυθμό (και ουχί στερεότυπη βαρεμάρα μικρής οθόνης). Οι δύο τελευταίες ιστορίες… αθλητικού περιεχομένου αδικούν το σύνολο του φιλμ και κατεβάζουν τους κωμικούς τόνους. Last but not least: γιατί έπρεπε να ακούγεται αυτή η τόσο ηλίθια μουσική σε ολόκληρη την ταινία; Η ηχορύπανση δεν προκαλεί γέλιο!