του Ηλία Φραγκούλη

Δεν υπάρχει τίποτα πιο απίστευτο εδώ από το γεγονός ότι η Disney θυμήθηκε πως το 2003 είχε βγάλει την απίστευτη μετριότητα με τον τίτλο «Απίστευτη Παρασκευή» (που ήταν ένα απίστευτο remake του «Freaky Friday» του 1976) και,  εντελώς άξαφνα, ξεφούρνισε ένα sequel το οποίο πατά επάνω στην πέραση που έχει εσχάτως η Τζέιμι Λι Κέρτις, επιχειρώντας και μία «νεκρανάσταση» της καριέρας της Λίντσεϊ Λόχαν.

Στην ουσία, το έργο μοιάζει με ένα απολύτως στείρο σε έμπνευση déjà vu του σύγχρονου remake, το οποίο πολλαπλασιάζεται επί δύο, για να μπουρδουκλώσει (και καλά) με πιο… απίστευτο τρόπο τα δρώμενα. Πλέον, η Λόχαν είναι μάνα (μονάχη) και συμπεριφέρεται όπως η γιαγιά Κέρτις απέναντι στην κόρη της, η οποία δεν τα πηγαίνει καθόλου καλά με την κόρη του άνδρα που πρόκειται να παντρευτεί… η μάνα της. Κοινώς, αντί του wannabe πατριού, σήμερα ο μπελάς είναι η κόρη του, fashionista εξ Αγγλίας, σνομπαρία και με ανάλογη προφορά.

Από ένα σημείο κι έπειτα, η «μπάλα» του ποια είναι ποια χάνεται εντελώς και δε σε νοιάζει αν παρακολουθείς ή ακούς πια κάποια από τις τέσσερις ηρωίδες ή… έναν τυχαίο άνθρωπο πάνω στον οποίο σκόνταψε κάποια από δαύτες! Όχι ότι συμβαίνει αυτό το τελευταίο, αλλά κι έτσι να εξελισσόταν η ιστορία, την ίδια (μηδαμινή) σημασία θα είχε…

Για εκείνους που θυμούνται (γιατί;) την εκδοχή του 2003, δεν υφίσταται καμία έκπληξη ή ανατροπή. Υπάρχει έως και το live concert της μπάντας της Λόχαν, όπου εξαιτίας της (αντ)αλλαγής σώματος η κόρη της δεν ξέρει τι εστί κιθάρα και πως παίζεται, η «κόμπλα» του γάμου συμβαίνει και πάλι πάνω στο τραπέζι με τα σόγια (όπου η… ανιδιοτελής αγάπη μάνας και κόρης έσπαγε τα «μάγια») και η πλήξη είναι πιο απίστευτη, μέχρι το «λυτρωτικό» happy end.

Η πλέον… απίστευτη ειρωνεία είναι πως παρά τη μόδα της γυναικείας ενδυνάμωσης του σήμερα, όσο και το γεγονός ότι στην καρέκλα του σκηνοθέτη «εκτελεί» μία κάποια Νίσα Γκανάτρα, το φιλμ του 1976 εξακολουθεί ν’ αποτελεί έναν σαφή ύμνο φεμινισμού και ηρωοποίησης του ρόλου της νοικοκυράς, ενώ η κόρη που υποδύεται η (14χρονη τότε) Τζόντι Φόστερ ταιριάζει… απίστευτα με τη σύγχρονη οπτική της «πολιτικής ορθότητας» του non-binary! Βέβαια, στη δεκαετία του ’70 ούτε που πήγαινε ο νους τους, και μ’ έναν αστείο τρόπο το παρελθόν δείχνει πόσο πιο… συντηρητικό είναι το παρόν (και οι «ταμπέλες» του)! Απίστευτο κι όμως αληθινό!