του Νίκου Παλάτου

Το απευθυνόμενο κυρίως σε παιδιά «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» (2015) είχε ένα άκρως ενδιαφέρον θέμα, όμως, το προσέγγιζε με τέτοιο τρόπο που έμοιαζε σαν να απευθύνεται περισσότερο στους γονείς συνοδούς τους παρά στην πιτσιρικαρία. Σε περίπτωση που οι μεγάλοι δεν αναλάμβαναν να εξηγήσουν στα τέκνα τους κάποια από τα όσα διαδραματίζονταν στο κεφάλι της Ράιλι, αυτά θα χάνονταν κάπου «στη μετάφραση»! Ο Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Τζενοβέζε, σαφέστατα αντλώντας έμπνευση από το προαναφερθέν animated hit των Pixar / Disney, γυρίζει μια καθαρόαιμη ενήλικη κομεντί σχέσεων, εν τούτοις, κι εκείνος με τη σειρά του, το κάνει με τρόπο τέτοιο ώστε το αποτέλεσμα να δείχνει απλοϊκό και παιδιάστικο. Οι προβληματισμοί του σχετικά με τα άγχη της «πρώτη βραδιάς» μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τσιτάτα γυμνασιακού λευκώματος παρελθόντων δεκαετιών και όχι από πένα σύγχρονης γραφής. Πόσω μάλλον όταν ο Τζενοβέζε είχε δείξει με το «Perfetti Sconosciuti» (2016) πως και μοντέρνα σκέψη διαθέτει αλλά και ανάλογη ικανότητα γραφής.

Μην έχοντας ιδέα για το τι πρόκειται να παρακολουθήσω, αρχικά δυσκολεύτηκα να αντιληφθώ τι μέρος του λόγου είναι οι τέσσερις άνδρες που σχολιάζουν τα όσα συμβαίνουν ανάμεσα σε ζεύγος άνδρα και γυναίκας εντός τυπικού διαμερίσματος της Ρώμης. Πίστεψα ότι πρόκειται για κάποια νεωτεριστική μορφή… χορού αρχαίας τραγωδίας, μέχρι που εμφανίστηκε το αντίστοιχο γυναικείο καρέ και τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Η αρσενική και η αντίστοιχη θηλυκή τετράδα αποτελούν τα συναισθήματα του Πιέρο και της Λάρα που, παρακολουθώντας τις αδέξιες και ανασφαλείς κινήσεις τους από τη στιγμή που εκείνος περνά το κατώφλι του σπιτιού εκείνης, λειτουργούν ως καθοδηγητές των επικείμενων λόγων και πράξεών τους.

Επικεντρώνοντας αποκλειστικά στα πρόσωπα και τις χειρονομίες των ηθοποιών, στη συνεχή (όσο και μάταιη) αναζήτηση της αστείας ατάκας και σε ραγδαίες αντιπαραθέσεις μεταξύ του «μέσα» και του «έξω» των χαρακτήρων, το «Αγάπη = Τρέλα» στοχάζεται τα όρια που επιβάλλουμε στους εαυτούς μας και στα άγχη τα οποία προκύπτουν μπροστά σε ένα (πιθανό) νέο ερωτικό ξεκίνημα. Πέφτει θύμα, όμως, της υπερβολικής σκέψης για πράγματα που είναι πρωτίστως απλά, καθώς και μιας φλύαρης γραφής που είτε (υπερ)εξηγεί είτε πασχίζει να αναδείξει την οικειότητα των χαρακτήρων. Οι ενδοιασμοί που προκύπτουν από τους «μέσα» σχετικά με την αγορά ή όχι προφυλακτικού, αλλά και για την πιθανότητα ή μη πλήρους οργασμού είναι επιπέδου ανάλυσης πενταήμερης εκδρομής, οι δε συμπτώσεις του ταυτόχρονου με το rendez-vous ποδοσφαιρικού αγώνα (που αυτός θέλει και δεν θέλει να δει στην τηλεόραση) και της ξαφνικής επίσκεψης του πρώην (που αυτή θέλει και δεν θέλει να του ανοίξει) ρίχνουν βούτυρο στο ψωμί της υπεραπλούστευσης και των «πονηρών» σχολίων.

Διόλου παράξενα, το φιλμ λειτουργεί απείρως καλύτερα χωρίς τον βραχνά των εσωτερικών φωνών. Όταν ο Πιέρο και η Λάρα μιλούν οι δυο τους για τα πράγματα που σκέφτονται και αγαπούν δίχως να «επεμβαίνει» η… Άλφα και ο Ρομέο δίκην «τηλεσχολιαστών», το «Αγάπη = Τρέλα» επιδεικνύει ένα ανεπιτήδευτο πρόσωπο, ταιριαστό με μια απλή πρόσκληση για δείπνο στο σπίτι. Το μαγειρικό φινάλε πλησιάζει κάπως τη γνήσια καθημερινότητα του προηγούμενου hit του Τζενοβέζε. Κάπου εκεί, όμως, το ένα καρέ χτυπά την πόρτα του άλλου και το πράγμα εκτροχιάζεται δίχως δυνατότητα επιστροφής.