του Νίκου Παλάτου

Δεν σκηνοθετεί ταινίες ανά τακτικά διαστήματα ο Μελ Γκίμπσον. Όταν το κάνει, όμως, τα project που αναλαμβάνει διαθέτουν πάντα οσκαρικές βλέψεις (μικρή εξαίρεση το χαμηλότονο ντεμπούτο του από το 1993, «Ο Άνθρωπος Χωρίς Πρόσωπο»). Η «Επικίνδυνη Πτήση» κάνει θεαματική στροφή σε αυτόν τον κανόνα, ξεφεύγοντας ολοκληρωτικά από τον… σκόπελο των κάθε λογής «Braveheart» (1995), «Τα Πάθη του Χριστού» (2004), «Apocalypto» (2006) και «Αντιρρησίας Συνείδησης» (2016). Υιοθετώντας μια b-μουβάδικη λογική, χαράσσει εξαρχής πορεία «ένοχης απόλαυσης», «γράφοντας» βραβεύσεις και συναφείς… ματαιοδοξίες στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Δεν αποφεύγει τις αναταράξεις στη διαδρομή του φιλμ, εν τούτοις, αυτό που υπόσχεται σε γενικές γραμμές το παραδίδει.

Το στόρι είναι απλούστατο ως σύλληψη. Η ομοσπονδιακή πράκτορας Μαντλίν Χάρις έχει καταφτάσει σε απομακρυσμένο μέρος της Αλάσκα προκειμένου να συλλάβει τον λογιστή σεσημασμένου gangster, ελπίζοντας να τον μετατρέψει σε πληροφοριοδότη, προκειμένου να στοιχειοθετήσει υπόθεση εναντίον του big boss. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν σύμφωνα με το πλάνο, μέχρι (τουλάχιστον) τη στιγμή που το δίδυμο θα επιβιβαστεί σε παλιακό Cesna, με κατεύθυνση το Άνκορατζ. Σύντομα γίνεται φανερό πως ο πιλότος του μικροσκοπικού αεροπλάνου δεν είναι αυτός που λέει πως είναι, αλλά άνθρωπος του Μορέτι, ο οποίος έχει λάβει σαφή εντολή να τους σκοτώσει. Παγιδευμένη στα τριάντα χιλιάδες πόδια και με τον επίδοξο δολοφόνο να αποτελεί κατά παράδοξο τρόπο και τη μοναδική της ελπίδα εναέριας επιβίωσης (καθότι ο μόνος που γνωρίζει από πιλοτάρισμα!), η Χάρις θα ρίξει αναγκαστική ζαριά σωτηρίας, αναλαμβάνοντας όχι μόνο να οδηγήσει το αεροπλάνο σε ασφαλή προσεδάφιση, αλλά παράλληλα ν’ ανακαλύψει και όποιον την «κάρφωσε», θέτοντας την όλη επιχείρηση σε θανάσιμο κίνδυνο. Τα ενενήντα λεπτά μιας φαινομενικά χαλαρής πτήσης με φόντο το όμορφο τοπίο της Αλάσκα, αίφνης μοιάζουν με «βουνό» που πράκτορας και πληροφοριοδότης καλούνται πάση θυσία ν’ ανεβούν, μπας και μείνουν ζωντανοί.

Η παρουσία ενός μανιακού δολοφόνου, η νευρική λογοδιάρροια του κρατουμένου, η άγνοια της Χάρις περί αεροπλάνων, καθώς και η αλληλουχία των ανακαλύψεων στις οποίες προβαίνει ενώ βρίσκεται στον αέρα δημιουργούν συνθήκες θριλερικής έντασης, που σε ένα minimum (έστω) επίπεδο αντιπαρέρχονται το γεγονός της πλήρους ανυπαρξίας δράσης εκτός των χώρων του μικρού Cesna. Τα συνεχή τηλεφωνήματα προς την Υπηρεσία της (μέσω δορυφορικού τηλεφώνου), όπως και οι κατευθυντήριες εντολές που η ομοσπονδιακή πράκτορας παίρνει από τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου του Άνκορατζ ρίχνουν νερό στον μύλο της φονικής πλεκτάνης που έχει στηθεί (δίχως αμφότερα να διεκδικούν τίποτε δάφνες τρομερής πρωτοτυπίας και έμπνευσης), μοιάζοντας ενίοτε πως προσπαθούν να ισοσκελίσουν την έλλειψη (σοβαρής) έκπληξης με… το απίθανο.

Η ευκολία με την οποία είτε αναρρώνει από τα τραύματά του, είτε λύνεται από τα δεσμά του ο ψυχάκιας hitman του Μαρκ Γουόλμπεργκ (σε ατυχή… φαλακρή version, μάλλον για να πείθει περισσότερο ως σαδιστής δολοφόνος!), θα έκανε ακόμα και τον… Μάικλ Μάγερς ν’ απορεί, ενώ η απόφαση της Χάρις να μην απαλλαγεί μια και καλή από δαύτον όταν (από πολύ νωρίς) είχε τη σχετική δυνατότητα, φαίνεται μάλλον ακατανόητη (σε τέτοια περίπτωση, βέβαια, το φιλμ θα είχε… μικρομηκάδικη διάρκεια). Από την άλλη, το (συχνότερα πετυχημένο) χιουμοράκι στους διαλόγους δημιουργεί ατμόσφαιρα «υπόγειας» αναμονής, ενώ δυο-τρεις σεκάνς προσφέρουν αβίαστα γέλιο «γαλαρίας» (ο εκσφενδονισμός του φινάλε αποτελεί σχετικό στανταράκι), υπογραμμίζοντας τον b-μουβάδικο αέρα που εξαρχής φυσάει στην Αλάσκα. Τα όχι ακριβώς πρώτης διαλογής CGI επιβεβαιώνουν στο έπακρο το τελευταίο συμπέρασμα.