του Νίκου Παλάτου

Η stop motion ταινία «Flåklypa Grand Prix» (1975) αποτελεί την πιο επιτυχημένη νορβηγική ταινία στο τοπικό box-office κι έκτοτε κάτι σαν πολιτιστικό φαινόμενο για τη χώρα, μιας και υπολογίζεται πως έχει κόψει περί τα πέντε εκατομμύρια εισιτήρια (όσο, δηλαδή, είναι σχεδόν ο συνολικός πληθυσμός της Νορβηγίας!). Το φιλμ βασιζόταν σε βιβλία και σκίτσα του Νορβηγού συγγραφέα και γελοιογράφου Κίελ Όκρουστ, ο οποίος έμπλεος σατιρικής και σουρεαλιστικής διάθεσης έπλασε το φανταστικό χωριό Φλάκπιλα και τους ιδιόρρυθμους κατοίκους του. Δίχως να έχω υπόψη μου κάτι από τα προαναφερθέντα, υποθέτω πως τούτο το «Ράλλυ» επιχειρεί μια σύγχρονη animated αναβάθμιση του αυθεντικού προϊόντος, προκειμένου να πλησιάσει το σύγχρονο παιδικό κοινό. Όσο το πέτυχε ο πρωτομάστορας του νορβηγικού animation Ρασμους Α. Σίβερτσεν με τις προηγούμενές του προσπάθειες που έχουν τύχει διανομής στη χώρα μας (ενδεικτικά αναφέρω τα «Ο Πειρατής Μαυροδόντης και η Κόμισσα του Γκρελ» και «Τρεις Κλέφτες και Ένα Λιοντάρι»), άλλο τόσο (κι ακόμα λιγότερο…) το καταφέρνει με αυτό.

Η πλοκή μάς συστήνει τον Ρέοντορ Φέλγκεν, έναν βετεράνο των πάσης φύσεως κουλών εφευρέσεων, ο οποίος εκτός από παρεξηγημένος (εξαιτίας των κατασκευών του) έχει έναν επιπλέον διπλό μπελά στο κεφάλι του. Αν και εκ του διδύμου των βοηθών του, ο μόνιμα τρομοκρατημένος σκαντζόχοιρος Λούντβιγκ μπορεί να μην αποτελεί τόσο μεγάλο πρόβλημα, εν τούτοις, η υπερκινητική και γλωσσοκοπάνα καρακάξα ονόματι Σόλαν μόνο ως τέτοιο μπορεί να εκληφθεί. Άπαξ του διωγμού της από το χωριό, η χαρούμενη τριπλέτα αποφασίζει να πάρει μέρος στο rally που διοργανώνει αδίστακτη επιχειρηματίας, βλέποντας το τυράκι του εισιτηρίου επιστροφής στην πατρίδα, όχι όμως τη φάκα του δόλιου προμοταρίσματος του νέου μοντέλου αυτοκινήτου της πανούργας businesswoman. Άλλωστε, το υπερηχητικό τους όχημα (ονόματι Il Tempo Gigante) που γίνεται turbo χάρη στο διαστημικής τεχνολογίας καύσιμο το οποίο παράγεται από… αέρια αγελάδων, αποτελεί εγγύηση επιτυχίας. Τι μπορεί να πάει στραβά, άραγε;

Η απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα είναι απλούστατη: τα πάντα! Στην περίπτωση που περιμένετε να δείτε ένα περιπετειώδες rally με τέρμα τα γκάζια, τότε ενημερώνω πως ο αγώνας ξεκινά με χαρακτηριστική καθυστέρηση (μέχρι να πέσει η καρό σημαία έχει συμπληρωθεί το ήμισυ της διάρκειας της ταινίας!), με το στόρι να αναλώνεται έως τότε σε «χαριτωμενιές» σκανδιναβικού τύπου που λαμβάνουν χώρα στο γραφικό χωριουδάκι Φλάκπιλα. Η όλη φάση του rally, εκτός από ουρανοκατέβατη ως εξέλιξη, προκύπτει και σουρεάλ στην εκτέλεση, καθώς σύμφωνα με τον χάρτη της διαδρομής που σκάει στην οθόνη οι οδηγοί κατευθύνονται από το Παρίσι προς τη Νότια Ιταλία κι από εκεί (υποθέτω με… καράβι) φτάνουν στην Αίγυπτο. Παρόμοιος αγώνας αυτοκινήτων που συνδυάζει δρόμο και… θάλασσα δεν πρέπει να έχει διοργανωθεί στα χρονικά! Επειδή, μάλιστα, η έρημος και οι πυραμίδες προσφέρουν θαρρώ ένα πιο εξωτικό θέαμα στο μάτι, το ευρωπαϊκό σκέλος του rally ξεπετιέται στο πι και φι, με το βάρος να πέφτει (δυσανάλογα, αν σκεφτείς την αντίστοιχη χιλιομετρική απόσταση) στο αιγυπτιακό.

Εάν τώρα όλα αυτά μοιάζουν με ψιλά γράμματα σε ένα animation για πεντάχρονα, τότε ας ληφθεί σοβαρά υπόψη η φτήνια του σχεδίου (από αυτό το άψυχο πράγμα, χίλιες φορές προτιμητέο το χειροποίητο και παλιακό stop motion), το ανύπαρκτο χιούμορ (ως μεγάλο χαρτί του οποίου στέκουν οι αγελαδινές πορδές!), οι αψυχολόγητες σεναριακές ανατροπές (οι οποίες ακυρώνουν από μόνες τους το πνεύμα παντοτινής φιλίας που υποτίθεται πως καλλιεργεί το στόρι), καθώς και το γενικότερο πνεύμα φτώχιας, που μοιάζει λες και οι συμπαθείς Νορβηγοί να ήθελαν να γυρίσουν το «Αυτοκίνητα» (2006) της Pixar… δίχως budget. Ένα μήνυμα ενάντια στην απληστία του καπιταλισμού (!) το περνάει είναι η αλήθεια, αλλά δεν νομίζω η συνθήκη αυτή ν’ αποτελούσε ποτέ τον βασικό στόχο ενός φιλμ το οποίο απευθύνεται στην πιτσιρικαρία.