ΠΕΝΤΕ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΟΥ ΦΡΕΝΤΙ 2 (2025)
(FIVE NIGHTS AT FREDDY'S 2)
- ΕΙΔΟΣ: Τρόμου
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Έμμα Τάμι
- ΚΑΣΤ: Τζος Χάτσερσον, Πάιπερ Ρούμπιο, Ελίζαμπεθ Λάιλ, Φρέντι Κάρτερ, Γουέιν Νάιτ, Σκιτ Άλριτς, ΜακΚένα Γκρέις, Μάθιου Λίλαρντ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER
Ένας χρόνος έχει περάσει από τη σφαγή στην εγκαταλελειμμένη πιτσαρία Freddy Fazbear’s και οι animatronic mascots του μαγαζιού δεν λένε να «πεθάνουν»! Η 11χρονη αδελφή του Μάικ, η οποία έχει συνδεθεί στενά με μία από αυτές, θα γίνει άθελά της η ευκαιρία που αναζητούσαν για ν’ απελευθερωθούν από ένα πρόγραμμα το οποίο τις περιόριζε από το να ξεχυθούν στους δρόμους και να πάρουν (ματωμένη) εκδίκηση.
Creepy ναι, τρομακτικό… όχι. Ακριβώς όπως και στο πρώτο φιλμ του 2023 που γνώρισε απρόσμενη επιτυχία (μάλλον λόγω της ύπαρξης του ομώνυμου video game, το οποίο δεν τολμώ να σκεφτώ πως μπορεί να παίζεται και ποιος είναι ο στόχος του), το «Πέντε Νύχτες στου Φρέντι 2» πετυχαίνει ένα κάποιο upgrade επειδή (φευ!) εγκαταλείπει το ψυχαναλυτικό background της πρωτότυπης ιστορίας του, επικεντρώνοντας ακόμη περισσότερο στο (εξαρχής) σουρεαλιστικό της υπόθεσής του.
Υπάρχει μία ειρωνική διάθεση déjà-vu, με τα πάντα να μοιάζουν… «διπλά» (ή να έχουν ξαναγίνει), η οποία ταιριάζει γάντι με το «2» του τίτλου, χωρίς να είμαι βέβαιος πως έγινε (κι) από πρόθεση. Αυτή τη φορά, η 11χρονη Άμπι στενοχωριέται που οι animatronic «φίλοι» της βρίσκονται παρατημένοι σ’ εκείνη την πιτσαρία και ζητά διακαώς από τον αδελφό της να τους επαναφέρει στη «ζωή», μόνο που σήμερα αυτά τα ευμεγέθη ρομποτικά «τερατάκια» θέλουν ν’ αποδράσουν από το λογισμικό του περιορισμό τους στο μαγαζί και να δράσουν ελεύθερα στην πόλη, σκοτώνοντας τιμωρητικά τους ενήλικες κατοίκους της, για λόγο… ασαφή.
Γενικά, η χρήση της λέξης «ασάφεια» είναι μάλλον κολακευτική σε σχέση με τα δρώμενα τούτου του sequel, το οποίο ξεκινά με μία ωραία σεκάνς – flashback από τα ‘80s που σε κάνει να ελπίζεις πως θα δεις ένα prequel, για να προχωρήσει με ένα άλμα στον χρόνο, ώστε να συναντήσουμε ξανά τους χαρακτήρες του original σε καταστασιακό επιπέδου «αφού σε χαλάει, τι το ‘πίνεις’;», ανακυκλώνοντας ιδέες από το φιλμ του 2023 σε συνδυασμό με υποπλοκές που ή δεν στέκουν με τίποτα (ασχέτως αληθοφάνειας, άλλωστε, εδώ ποτέ δεν υφίσταται αυτό το πρίσμα οπτικής…) ή σε κάνουν ν’ αναρωτιέσαι γιατί προστέθηκαν (το συνεργείο που γυρίζει βιντεάκια σε «στοιχειωμένα» μέρη και τολμά να εξερευνήσει την πιτσαρία).
Ατυχώς, το rating είναι PG-13, το οποίο σημαίνει πως η δράση είναι αναίμακτη (!), διότι το έργο (τελικά) δεν προορίζεται για λάτρεις του σινεμά τρόμου, αλλά… για παιδάκια που τους έχει βγει το χέρι στο joystick κι όταν αποφασίζουν να πάνε μια βόλτα «εκεί έξω», κατευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε mall και multiplex. Τι να πω; Ακόμα και τα «Gremlins» (1984) να βάλεις να δεις σήμερα, πολύ πιο τρομακτικά είναι από δαύτο!
