της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Μου είναι αδύνατο να γράψω μια ψύχραιμη, επαγγελματική κριτική για το «Ψάχνοντας τον Νέμο». Ένα από τα πρώτα κομψοτεχνήματα μεγάλου μήκους της Pixar, που έφεραν επανάσταση στο ψηφιακό κινούμενο σχέδιο, αποτελεί για μένα (περισσότερο από τα «Toy Story», «Ζουζούνια» και «Μπαμπούλας Α.Ε.» που προηγήθηκαν) ένα εμβληματικό και ακούραστα συγκινητικό, υπερβατικό και γι’ αυτό καθαρόαιμο, κινηματογραφικό αριστούργημα – ή αλλιώς, έναν από τους ευστοχότερους και πληρέστερους ορισμούς της Τέχνης του σινεμά, που είχα την τύχη να ζήσω.

Ταινία από εκείνες που ξεπερνούν όχι μόνο το είδος στο οποίο φαινομενικά ανήκουν (το παιδικό κινούμενο σχέδιο, σε αυτή την περίπτωση), αλλά και το συγκεκριμένο κοινό στο οποίο απευθύνονται (βλέπε και target group), για να γίνουν μια κατάλληλη για όλους, συλλογικά συναρπαστική, ψυχαγωγική εμπειρία, και ταυτόχρονα ένα αυστηρά προσωπικό, λυτρωτικό βίωμα για τον κάθε θεατή ξεχωριστά. Και φαινόμενο της pop κουλτούρας, και ανεκτίμητος θησαυρός υψηλής τέχνης. Και ξεκαρδιστικά αστείο και αβίαστα συγκινητικό.

Πάντα πανέμορφο στην όψη και σκανταλιάρικο στην καρδιά, διασκεδαστικό, απρόβλεπτο, πρωτότυπο, αστείρευτο, γεμάτο ιδέες, αλήθειες, γενναίες και γενναιόδωρες ψυχές. Ψυχές, που όπως διαπιστώνει, παρά τη βραχυπρόθεσμη μνήμη της, και η – συνοδοιπόρος του μπαμπά Μάρλιν στο ταξίδι αναζήτησης του Νέμο – Ντόρι (της Έλεν ΝτεΤζένερες στο πρωτότυπο, σε μια από τις σπουδαιότερες και απολαυστικότερες, φωνητικές ερμηνείες που θα ακούσεις ποτέ), τις νιώθεις «σπίτι σου». Χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις το γιατί.

Μη μου ζητάς λοιπόν τις αιτίες, τα πώς και τι. Το 3D δεν του προσθέτει απαραίτητα αξία. Το κάνει, όμως, πιο θεαματικό. Το πρωτότυπο, με τους υπότιτλους, δεν το ανταλλάσσεις με τίποτα, αν έτσι το γνώρισες και το κουβαλάς μέσα σου. Η μεταγλώττιση, πάντως, είναι εξαιρετική και αρκεί, προς το παρόν, για να το συστήσεις στα παιδιά, στα ανίψια ή στα βαφτιστήρια σου. Στη μεγάλη οθόνη. Όπως του πρέπει. Για να μην ξεχάσουν ποτέ…