του Ηλία Φραγκούλη

Εικοσιπέντε χρόνια έχουν περάσει από το πρώτο «Final Destination» (!), που από ιδέα για επεισόδιο του τηλεοπτικού «The X-Files» (το οποίο δεν γυρίστηκε ποτέ) έφτασε να γίνει ένα από τα δημοφιλέστερα horror franchises της μεγάλης οθόνης, με πέντε (πλέον) συνέχειες. Από το 2011 είχαμε ν’ ακούσουμε κάτι γι’ αυτό, γεγονός που μεταφράζεται σίγουρα σε… μερική «αμνησία». Ακόμη κι εγώ, που γουστάρω πραγματικά τούτο το genre, ομολογώ πως είναι αδύνατον να θυμηθώ λεπτομέρειες από τα προηγούμενα φιλμ, πέραν του βασικού concept της πλοκής. Δεν πειράζει, όμως. Ακριβώς όπως συνέβαινε από το 2000 ως και το πέμπτο μέρος της σειράς, το νόημα εδώ είναι να περάσεις καλά όσο βρίσκεσαι εντός της κινηματογραφικής αιθούσης (ή και του θερινού σινεμά, αν προτιμάτε). Γι’ αυτό το αποκαλούν και escapism, άλλωστε. Οι «Δεσμοί Αίματος», λοιπόν, δεν υπηρετούν κάποια μορφή υψηλής Τέχνης, αλλά επιδιώκουν να ψυχαγωγήσουν τους θεατές με τον πλέον (γραφικά) μακάβριο τρόπο, καθώς θα παρακολουθούν τις πιο εξωφρενικά μοιραίες συμπτώσεις οι οποίες οδηγούν τους ήρωες της ταινίας σε φρικτούς θανάτους που (δίχως ίχνος αιδούς) μπορούν να προκαλέσουν και… κραυγαλέα γέλια!

Το άλλο πράγμα που δεν θυμάμαι σε σχέση με τούτο το franchise είναι το αν είχα… γελάσει τόσο πολύ (και) με τις προηγούμενες ταινίες! Αυτό που (σαφώς) πετυχαίνει το «Δεσμοί Αίματος» είναι ένας συνδυασμός ανατριχίλας (γι’ αυτό που έρχεται…), «ouch!» επιφωνημάτων (γι’ αυτό που, ατυχώς, συμβαίνει) και… υστερικού γέλωτα (για την gory κατάληξη). Ενδεχομένως να φανερώνει και ίχνη σαδισμού το να διασκεδάζει κανείς με τους θανάτους που… βλέπει εδώ, όμως, εάν υπάρχει αληθινή κατανόηση των κωδίκων του (πιο άγριου) χιούμορ, τότε δεν τίθεται θέμα ενοχής για την απόλαυση.

Το έκτο «Final Destination» ξεκινά με έναν εντυπωσιακό (και σε μέγεθος διάρκειας) πρόλογο – flashback που (ουσιαστικά) αποτίνει φόρο τιμής στις ταινίες καταστροφής της δεκαετίας του ’70 (κυρίως στον «Πύργο της Κολάσεως» του 1974, προφανώς), δημιουργώντας ένα ακραία ευφάνταστο domino κακών συγκυριών που ξεκληρίζει ομαδικά τους επισκέπτες των εγκαινίων ενός πανύψηλου πύργου, χαλώντας την πρόταση γάμου του Πολ προς την Άιρις. Οι μελλοντικοί συγγενείς εκείνης πρόκειται να έρθουν αντιμέτωποι με τις χειρότερες προθέσεις του Θανάτου του ίδιου, ο οποίος «σκηνοθετεί» ευρηματικά το τέλος του θνητού τους βίου τηρώντας τη σειρά που έχουν ηλικιακά, γεγονός που επιφυλάσσει κάμποσες επιπλέον εκπλήξεις.

Τα twists είναι άκρως χαβαλετζίδικα, το αίμα ρέει άφθονο και ακόμη κι αν το φιλμικό αποτέλεσμα δεν φτάνει το μεγαλείο του πρόσφατου «The Monkey», ουδείς λάτρης του είδους δεν θα τολμούσε ποτέ να πει πως το «Δεσμοί Αίματος» δεν αξίζει τα λεφτά του ή δεν επιχειρεί να κάνει ένα κάποιο update… εξαλλότητας στο franchise που αφήνει και κάτι χαραγμένο στη μνήμη (όπως τον πρόλογο ή τη σεκάνς του αξονικού τομογράφου, στην οποία μάλλον θ’ ακουστούν στριγγλιές… πόνου στα σινεμά!). Επειδή αναγνωρίζω πως τούτο το sequel δεν αποτελεί «αρπαχτή», τολμώ να ρισκάρω και να πω ότι θα ήθελα να δω κι ένα έβδομο μέρος… του θανατά!