του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχουν καλές και κακές b-movies. Στην περίπτωση της «Θανάσιμης Πτήσης» έχουμε μία καλή b-movie που ψυχαγωγεί με όρους «guilty pleasure». Ουσιαστικά, πρόκειται για μία ξεδιάντροπη αντιγραφή της πλοκής του «Bullet Train» (2022) με τον Μπραντ Πιτ, που όμως δεν έχει καμία διάθεση να «μασκαρευτεί» και να σου πουλήσει μούρη πρωτοκλασάτης περιπέτειας δράσης. Γι’ αυτό και κερδίζει στις εντυπώσεις!

Το όλο concept «μετακομίζει» από τρένο σε αεροπλάνο, γεγονός που προσφέρει ευκαιρίες για πιο παλαβά ευρήματα «εγκλωβισμού» και κινδύνων, έτσι ώστε να φτιάξει (πια) ένα ιδανικό ταίρι του «Snakes on a Plane» (2006) για double feature οργιώδους κανιβαλισμού! Αντί για φίδια, εδώ πετάνε αμέτρητα καθάρματα του οργανωμένου εγκλήματος, από ένα σωρό άσχετες μεταξύ τους εθνικότητες, που έχουν λάβει σήμα να εξολοθρεύσουν τον κεντρικό ήρωα κι έναν άγνωστο στόχο με το «παρατσούκλι» Φάντασμα, ο οποίος θεωρητικά βρίσκεται στο ίδιο αεροπλάνο, μα κανείς δεν γνωρίζει ούτε ταυτότητα ούτε και φύλο.

Άπαξ και ξεκινήσουν οι αποκαλύψεις, η απιθανότητα… οπλοχρησίας ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και οι φονικές συγκρούσεις δίνουν και παίρνουν, με αποκορύφωμα τη χρήση αλυσοπρίονου (!), «όπλου» που προσθέτει και γερό gore στο έργο (χειροκροτήματα χαράς!). Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο (με μεγάλο βιογραφικό στα οπτικά εφέ) Τζέιμς Μάντιγκαν την παλεύει ηρωικά για να προσθέσει έναν τόνο χορογραφημένης πάλης στο γενικό κλωτσομπουνίδι και θανατικό που πραγματοποιείται σε τόσο περιορισμένους σκηνογραφικά χώρους κι αυτό είναι προς τιμήν του.

Η μανιακή ενέργεια της «Θανάσιμης Πτήσης» εκτονώνεται ακόμη πιο σουρεαλιστικά όταν ο ήρωας που υποδύεται ο Τζος Χάρτνετ… μαστουρώνει και βγαίνει στους διαδρόμους του αεροπλάνου για να πάρει κεφάλια, σε μία κάργα ψυχεδελική και τρολαριστικά αναρχική σκηνή ανθολογίας που δηλώνει ξεκάθαρα πως η παραγωγή είχε κέφια και… κανένα ίχνος σοβαρότητας. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο που να αφορά την κριτική, απλά κρατάω το όνομα του Μάντιγκαν, με περιέργεια να δω αν θα έχει κάποια εξέλιξη στο genre.