του Νίκου Παλάτου

Η νέα παραγωγή του γαλλικού studio ΤΑΤ κοιτάζει ολοφάνερα προς Αμερική μεριά, δείχνοντας διάθεση ακόμα και να (ανα)μετρηθεί με Disney, Pixar και λοιπά μεγαθήρια του είδους! Δεν είναι μόνο το αμερικανικό πεδίο δράσης του φιλμ, με την πόλη που το εν λόγω express κατευθύνεται να ονομάζεται Bay City, αλλά και το πλήθος των επιρροών από διάσημες χολιγουντιανές παραγωγές, που ως κοινή συνισταμένη τους έχουν… τα τρένα. Τι «Το Τρένο της Μεγάλης Φυγής» (1985), τι οι «Επικίνδυνες Αποστολές» (1996), τι το «Σε Κατάσταση Πολιορκίας 2» (1995), τι το «Ασταμάτητο» (2010), όλα αυτά (και καμιά δεκαριά ανάλογα φιλμ ακόμη) δίνουν τα φώτα τους στο «Κατοικίδια στο Express». Το αποτέλεσμα απέχει από το να χαρακτηριστεί αληθινά σπουδαίο, όμως, χάρη στην περιπετειώδη του ατμόσφαιρα κι ρυθμό στέκει ως αρκούντως ψυχαγωγικό για την πιτσιρικαρία, δίχως να προκαλεί σοβαρούς πονοκεφάλους στου γονείς – συνοδούς.

Το στόρι που έχει συλλάβει το ιδρυτικό δίδυμο των TAT (Νταβίντ Αλό και Ερίκ Τοστί, οι οποίοι εδώ εμφανίζονται με την ιδιότητα των γραφιάδων) βασίζεται σε μία απλούστατη, όσο και άχαστη φόρμουλα. Αξιαγάπητα ζωάκια, καταιγιστικός ρυθμός, ελαφριά επίκληση στο συναίσθημα και διακριτικό χιούμορ αποτελούν τις βάσεις που επιχειρούν να βάλουν τούτο το «Express» στις ράγες, πετυχαίνοντας (τουλάχιστον) να διατηρήσουν καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του ένα minimum ενδιαφέροντος. Το heist ξεκίνημα με το πονηρό ρακούν ονόματι Φάλκον να έχει σχέδιο ψειρίσματος της κουζίνας του τρένου, ελέω δοθείσης υπόσχεσης προς λοιπά αδέσποτα για λουκούλλειο χριστουγεννιάτικο γεύμα, δίνει τη θέση του σε καθαρόαιμη action περιπέτεια, καθώς μακιαβελικός ασβός που ζητά εκδίκηση από αστυνομικό λυκόσκυλο παίρνει τον έλεγχο της ταχείας, στέλνοντας άπαντες προς βέβαιο θάνατο. Όπου «άπαντες» βάλτε κουνελάκια, χελώνες, σκυλάκια, γατάκια και λοιπά γλυκούλικα κατοικίδια (εντάξει, υπάρχει κι ένα φίδι), τα οποία έχουν ξεμείνει εντός του συρμού ανήμπορα να δράσουν.

Οι προθέσεις του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθετικού ντουέτου των Μπενουά Νταφί και Ζαν-Κριστιάν Τασί είναι ξεκάθαρες ως προς το είδος της καθαρόαιμης ψυχαγωγίας που θέλουν να υπηρετήσουν, όμως, πέφτουν (εν μέρει) θύματα του προφανώς μικρού budget (τουλάχιστον έναντι των αμερικανικών κολοσσών). Τούτο σημαίνει πως το κινούμενο σχέδιο δεν είναι πρώτης γραμμής οπτικά (ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τους ανθρώπους της υπόθεσης), ενώ το σενάριο στέκει ως χαρακτηριστικά μονοδιάστατο. Αν και υπήρχε δυνατότητα για ανάπτυξη υποπλοκών που θα έριχναν επιπλέον καύσιμο στη μηχανή του «Express» (ειδικά σε ότι έχει να κάνει με το μίσος του ασβού Χανς για το λυκόσκυλο Ρεξ), κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει επ’ ουδενί.

Ως εκ τούτου, τα πάντα κινούνται στην ευθεία γραμμή των ραγών του τρένου, όπου εν μέσω απέλπιδων πράξεων σωτηρίας χίπικα κουνέλια (!) φιλοσοφούν περί της ματαιότητας των πάντων, φοβιτσιάρικα γατάκια επιδίδονται σε πράξεις ηρωισμού και φίδια της πιάτσας ραπάρουν (στο απαραίτητο μουσικό διάλειμμα) σατιρίζοντας την trap μέσω… «Κόμπρα» (1986). Από την άλλη, ο κυνισμός των δημοσιογράφων της τηλεόρασης ή η ματαιοδοξία των influencer εξετάζονται τόσο με αληθοφανή, όσο και απλοϊκό τρόπο. Τουτέστιν, κατάλληλο για παιδάκια, υπεραπλουστευμένο για τους ενήλικες. Δεδομένου του μικρού βεληνεκούς του, πάντως, το «Express» με όλη του την απλοϊκότητα καταφέρνει να στέκει ως σημαντικά ανώτερη επιλογή ανήλικης διασκέδασης, τόσο από τον ευρωπαϊκό συρφετό του είδους, όσο και από το πρόσφατο παρελθόν του ίδιου του studio ΤΑΤ. Αν, δηλαδή, θυμάστε τα προηγούμενα «Αργοναύτες: Η Οργή του Ποσειδώνα» (2023) και «Η Ζουγκλοπαρέα 2: O Γύρος του Κόσμου» (2023), τούτο αποτελεί μία διόλου αμελητέα αναβάθμιση προϊόντος.