του Ηλία Φραγκούλη

Μην ξεχνιόμαστε. Το πρώτο φιλμ που είδαν ποτέ άνθρωποι σε κινηματογράφο διαρκούσε σχεδόν ένα λεπτό και απεικόνιζε τον ερχομό ενός… τρένου! Αυτό. Μόνο. Κι όμως, πολλοί από τους θεατές πεταγόντουσαν από τις θέσεις τους, σχεδόν έντρομοι, πιστεύοντας ότι έρχεται καταπάνω τους! Αυτά συνέβησαν στο πολύ μακρινό 1895. Όρισαν, όμως, την ψυχαγωγική σημασία της 7^ης Τέχνης. Έτσι έμαθε ο κόσμος το σινεμά. Και πόσο μπορεί να εντυπωσιάζεται από το θέαμά του. Καταλάβατε που το πάω, έτσι;

Το franchise του «The Fast and the Furious» υπήρξε εξαρχής αγαπητό στο κοινό, άρα και αρκετά επιτυχημένο στο (παγκόσμιο) box-office. Για μένα, όμως, μέχρι το 2011, ήταν απλά μια οριακά «δεύτερη» (αν και αξιοπρεπούς production value) περιπέτεια με αμάξια που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έχει τόσες συνέχειες. Εκείνη τη χρονιά, μια μεγάλη ληστεία τραπέζης στο Ρίο ανέβασε έξαφνα τις μετοχές της συμμορίας του Ντόμινικ Τορέτο, αλλά το 2015, με το «Furious 7», ήταν που τα πράγματα σοβάρεψαν για τα καλά. Σίγουρα ήταν δύσκολο να ξεπεραστεί εκείνο το sequel, όμως, οι παραγωγοί της σειράς δεν έδειξαν ότι πρόκειται να το βάλουν κάτω και με κάθε επόμενο φιλμ προσπάθησαν να ξεπεράσουν οτιδήποτε… εξωφρενικό έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη, ανεβάζοντας παράλληλα και τον πήχη στον τομέα του casting (το να βλέπεις μέχρι και την Έλεν Μίρεν να κάνει χαβαλέ σε τέτοιο έργο, δεν είναι και λίγο!), για να φτάσουμε στο (υπερ)θέαμα που προσφέρει φέτος το «F9».

Μετά από 145 λεπτά (επιτέλους ξανά!) μπροστά στο μέγεθος της κινηματογραφικής οθόνης, αισθάνθηκα χαρούμενος και χορτασμένος με το αποτέλεσμα της όγδοης συνέχειας τούτης της σειράς, την οποία σέβομαι γι’ αυτά που προσφέρει εδώ και χρόνια. Κανένα κόμπλεξ περί ψυχαγωγικού σινεμά (και βαθμολογικά τίμιας αξιολόγησής του) από εμένα, γνωστά πράγματα όλα αυτά.

Το βασικό χαρακτηριστικό του «F9» είναι (ίσως όσο ποτέ ξανά) η έννοια της οικογένειας, στοιχείο έντονο σ’ αυτό το franchise, ειδικά στην ταινία του 2015. Εδώ συναντάμε ένα πάντρεμα χαρακτήρων από τα προηγούμενα κεφάλαια, «νεκραναστάσεις», επανενώσεις και flashbacks από το πιο μακρινό παρελθόν που φέρνουν στο προσκήνιο κι άλλους χαρακτήρες. Κύριο πρόσωπο είναι, φυσικά, ο αδελφός του Τορέτο, ο Τζέικομπ (Τζον Σένα), ο οποίος ανήκει στο μέτωπο των κακών και το σενάριο εξηγεί την προϊστορία της κόντρας τους. Η εισαγωγή από τα 80’s (ακόμη και το φθαρμένο, σαν από φιλμ logo της Universal που εμφανίζεται από τα τότε εξαρχής, σε προειδοποιεί για ένα «ταξίδι» πίσω στο χρόνο) μας εισάγει στη σχέση των δύο αδελφών, όταν ο ραλίστας πατέρας τους σκοτώθηκε σε ατύχημα στην πίστα, γεγονός που τους χώρισε με αναπάντεχα βίαιο τρόπο. Κάπως έτσι, ο μικρότερος Τζέικομπ έμενε πάντοτε στη «σκιά» του Ντομ, αφήνοντας ψυχολογικά τραύματα που σε τούτο το φιλμ ξεσπούν και πρέπει να λυτρωθούν.

Είναι σημαντικό το ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από το δημιουργικό κομμάτι αυτού του franchise φροντίζουν να στήνουν ιστορίες ανθρώπων γύρω από κάθε εγκληματικό plotline της κάθε συνέχειας. Στο background, η δράση έχει γίνει λίγο περισσότερο πρακτορική, σαν μια εντελώς πιο «αλήτικη» και «του δρόμου» εκδοχή των περιπετειών του 007, ενώ η αδιανόητη υπερβολή σε κάνει να ξεφεύγεις εντελώς από την (ενίοτε αυστηρότερη) κρίση του αναληθοφανούς, πια. Δε σε νοιάζει! Θέλεις να βλέπεις τις πιο τρελές απιθανότητες! Και το γνωρίζουν και οι παραγωγοί αυτό, προσθέτοντας δόσεις χιούμορ, αυτοσαρκασμό και τρολάρισμα προς κάθε κατεύθυνση (ο διάλογος σε σχέση με το «Star Wars» είναι classic, η αναφορά στα Minions… epic!). Θα ολοκληρώσω λέγοντας ότι μία υποπλοκή που αφορά σε αποστολή διδύμου της συμμορίας του Τορέτο μου έφερε στο νου το… «Moonraker» (γέλια στο βάθος)!

Δεν θα ήθελα ν’ απαριθμήσω πόσες σκηνές ανθολογίας περιλαμβάνει το ένατο «Fast & Furious», ούτε πόσες καταδιώξεις και καταστροφές θα χορτάσει το μάτι σας (αν και υπάρχουν πολύ πιο αδιανόητες πρακτικά, ομολογώ πως τα γκάζια στο κυνήγι τεσσάρων τροχών πάνω σε… ναρκοπέδιο ήταν η πιο απολαυστική). Απλά, θα προσθέσω πως τούτο εδώ είναι ένα από τα δυο-τρία καλύτερα έργα που μας έδωσε το συγκεκριμένο franchise. «It delivers», που λένε και στην αλλοδαπή. Κι αυτό είναι που περιμένεις (ή απαιτείς) από μια τέτοια ταινία. Στα 1895, δε, οι θεατές θα ήταν εκείνοι που θα είχαν… γκρεμίσει το σινεμά!