της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Αφετηρία αυτής της ταινίας είναι η Αλία. Ένα κοριτσάκι στην Κένυα βρίσκει την ευτυχία (και της αρκεί) στο να παίζει / χορεύει με τα απίθανα hula hoop που της φτιάχνει ο μπαμπάς της. Καθώς το πλάνο ανοίγει και… ίπταται για να αποκαλύψει τον τίτλο της ταινίας, και η δράση μεταφέρεται πρώτα στην Αγγλία, με οδηγό τη Διοικητή – κυνηγό τρομοκρατών Κάθριν Πάουελ της Μίρεν, και μετά στις ΗΠΑ, θεωρείς ότι η Αλία δεν έχει σημασία. Είναι απλά ένα McGuffin. Η ταινία, όμως, επιμένει. Επιστρέφει στην Αλία συχνά πυκνά. Μέχρι που το puzzle της πλοκής έχει συμπληρωθεί αρκετά για να καταλάβεις πως αυτό το κοριτσάκι στέκεται εμπόδιο στα σχέδια της Πάουελ! Και είναι σημαντικό. Όσο κι αν η Πάουελ προσπαθεί να πείσει υφισταμένους και προϊσταμένους της, αλλά κυρίως τον ίδιο της τον εαυτό πως η Αλία είναι απλά ένα McGuffin. Και η αναγωγή της σε πιθανή παράπλευρη απώλεια της επιχείρησής της, ένα αναγκαίο κακό.

Συνταιριάζοντας υπομονετικά, συναρπαστικά τα διάσπαρτα σε διαφορετικά σημεία τού πλανήτη κομμάτια της ιστορίας του, συνεπικουρούμενος καταλυτικά από τους… υποδόριους ηθοποιούς του, ο Χουντ στήνει ύπουλο σασπένς και εμπλέκει αμετάκλητα τον θεατή σε αβάσταχτα, επίκαιρα, μεγάλα ηθικά διλήμματα. Για να αποκαλύψει την οδυνηρή για κάθε πλευρά σιγουριά τού στρατού (30% των χειριστών drones, λένε, πάσχει από Μετατραυματική Αγχώδη Διαταραχή ή PTSD) και την τραγική αδυναμία της πολιτικής εξουσίας να αναλάβει την ευθύνη. Να δείξει πόσο κυριολεκτικά ουδέν κρυπτόν υπό τα μύρια μάτια και αυτιά του Μεγάλου Αδερφού. Να αναρωτηθεί για το αν είναι πραγματικά λιγότερο απάνθρωπος, αποκρουστικός και… συγγενής της τρομοκρατίας ο σύγχρονος πόλεμος, έστω κι αν μπορεί να διεξαχθεί «ασφαλώς». Μπροστά από monitors. Με το πάτημα μερικών κουμπιών. Ως video game. Μειώνοντας στο ελάχιστο τις παράπλευρες απώλειες. Για να σ’ αφήσει μόνο υπεύθυνο να αναμετρηθείς με τις δύσκολες αποφάσεις, τις σωστές απαντήσεις που δεν υπάρχουν, το ατελές, μικρό και λίγο της ανθρώπινης φύσης (σου). Και την έτσι κι αλλιώς άπιαστη στην ολότητά της αλήθεια που, όπως λέει το απόσπασμα του Αισχύλου στους τίτλους της αρχής, είναι πάντα η πρώτη απώλεια του πολέμου.

Έντιμη, κάθε άλλο παρά δημαγωγική ή εκβιαστικά διδακτική, αρκούντως συγκινητική, και τελευταία δουλειά του πολυαγαπημένου, ατρόμητου ποιητή ήθους Άλαν Ρίκμαν, αυτή η ταινία κρύβει καλά τον σεμνό, συγκρατημένο προϋπολογισμό της. Όχι, όμως, και τις… όχι μεγάλες προσδοκίες της. Ούτε ιδιαίτερα πρωτότυπη, ούτε ιδιαίτερα τολμηρή, δεν θα σε αφήσει με την ψυχή στο στόμα και βαθιά, ανεξίτηλα σημάδια στο θυμικό. Κλασική δεν θα μείνει. Ούτε, όμως, κι εσύ ασφαλής. Θα έχεις γνωρίσει την Αλία. Και αυτό αρκεί.