του Νίκου Παλάτου

Ο βιολόγος Τσαρλς Ντάργουιν δημοσίευσε το περίφημο έργο του «Η Καταγωγή των Ειδών» στις 24 Νοεμβρίου 1859. Δεν περιμένετε, ασφαλώς, να πληροφορηθείτε από έμενα τη σπουδαιότητα της συγκεκριμένης έκδοσης, καθώς μέσα στην πάροδο των ετών αυτή έχει πλήρως και επιστημονικώς αναλυθεί. Αλλά περιμένετε, υποθέτω, να διαβάσετε τη γνώμη μου για το animation τούτο, που κατά κάποιο τρόπο έχει αντλήσει έμπνευση από τα ανά τον κόσμο ταξίδια και τις ανακαλύψεις του Άγγλου φυσιοδίφη. Έπειτα από τη σχετική παρακολούθηση, μετά πάσας ειλικρίνειας, αναφέρω πως εάν ο Ντάργουιν μπορούσε να προβλέψει τη συγκεκριμένη επιρροή της «Καταγωγής των Ειδών» του, δεν αποκλείεται… να πετούσε στην πυρά το πρωτότυπο χειρόγραφό του! Και ας έπαιρνε άλλος τη «δόξα» του «Σχεδίου Διάσωσης».

Τα flummels είναι κάτι παιχνιδιάρικα γούνινα πλάσματα σε σχήμα donut (!), τα οποία ζουν όμορφα κι ωραία στα μακρινά Γκαλαπάγκος. Λίγο πριν καταφτάσει εκεί ο Ντάργουιν, στο πλαίσιο της ερευνητικής εκστρατείας του πλοίου Beagle, και τα’ ανακαλύψει, τα επιρρεπή στις σκανδαλιές και στα ατυχήματα αδελφάκια των Απ και Εντ διακτινίζονται μυστηριωδώς στη σύγχρονη Σαγκάη (μην αναρωτιέστε για τον λόγο επιλογής της πόλης, πρόκειται περί κινέζικης παραγωγής), αφού πέφτουν σε ακόμα πιο μυστήριο γιγαντιαίο λουλούδι, το οποίο έχει τη δυνατότητα ν’ ανοίγει πύλες στο χώρο και το χρόνο (όσο και να αναρωτιέστε περί τούτου, άκρη δεν θα βγάλετε). Ανήμπορα να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις μιας μοντέρνας μεγαλούπολης, τα δύο αδέλφια παίρνονται υπό την προστασία μικρού σκύλου, ο οποίος (κατά διαβολική σύμπτωση) γνωρίζει από ταξίδια στο χρόνο, αφού το (εξαφανισμένο από προσώπου γης) αφεντικό του ήταν επιστήμονας που «την έψαχνε» με τέτοια κόλπα. Ο σκυλάκος τείνει χείρα βοηθείας, φέρνοντας τα άτυχα flummels σε επαφή με άλλα επίσης εξαφανισμένα ζώα, με το επίδοξο ταξίδι τους στο χρόνο να λαμβάνει πια διττή σημασία. Από τη μία πρέπει να γυρίσουν στα Γκαλαπάγκος και να προειδοποιήσουν τους συντρόφους τους για την ολέθρια ηφαιστειακή έκρηξη που προμηνύεται, ενώ από την άλλη θα προσπαθήσουν να ξετρυπώσουν τον καλό καθηγητή, ο οποίος μάλλον σε κάποια δίνη του χωροχρόνου έχει μείνει χαμένος.

Πρόκειται για κατάλληλο αποκλειστικά και μόνο δια ανηλίκους των πρώτων τάξεων του δημοτικού θέαμα, μερίδα των οποίων ενδέχεται μεν να βρει χαριτωμένα τα ζουμερά flummels και τον παλαβό κόσμο τους, δεν αποκλείεται, όμως, να μπερδευτεί από την επιστημονική διάσταση του θέματος «ταξίδι στο χρόνο», όσο πολύχρωμα και να είναι τα μαγικά λουλούδια που «ρουφούν» τους επίδοξους ταξιδιώτες. Για τους ενήλικες συνοδούς, δεν τίθεται θέμα. Θα μείνουν με την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, προσπαθώντας να δώσουν μια λογική (γέλια στο βάθος) εξήγηση στα όσα αδιανόητα συμβαίνουν (προς το φινάλε σκάει μύτη κι ένας Κύκλωπας…), η οποία θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο σαν αντιληφθούν πως υπεύθυνη για όλο αυτό είναι η συγγραφική και σκηνοθετική ομάδα των (απίθανων) τηλεοπτικών «The Simpsons»! Όσο προχωρημένο χιούμορ διαθέτουν οι περιπέτειες του Χόμερ Σίμσον και της οικογένειάς του, άλλο τόσο ανύπαρκτο (όταν δεν γίνεται προφανές, όπως το «highlight» αστείο με τα λαχταριστά donuts) είναι αυτό του «Σχεδίου Διάσωσης»,

Οι βασικοί ήρωες των Απ και Εντ τίθενται εξαρχής στο τυπικό πλαίσιο των καλόκαρδων γκαφατζήδων, για να περάσουν αμέσως στη χαριτωμενιά των συνεχόμενων άτυχων bloopers, εξαιτίας των οποίων βρίσκονται να είναι εξόριστοι από την ίδια τους τη φυλή. Η γνωριμία τους με τον προαναφερθέντα σκύλο θ’ ανοίξει την πόρτα στην πολύπλοκη και τόσο δύσκολη αποστολή τους, η οποία γίνεται ακόμα δυσκολότερη από το γεγονός πως οι κακοί κρύβουν τη μανιασμένη λύσσα τους κάτω από το προσωπείο της άδολης καλοσύνης. Το έμπειρο μάτι θα διακρίνει αμέσως τις ομοιότητες των κάθε λογής εξαφανισμένων δεινοσαύρων και θηλαστικών που μπαινοβγαίνουν στο χωρόχρονο ωσάν άλλοι «Ταξιδιώτες Μέσα στο Χρόνο» (μόνο το… Όμνι τους λείπει), με τους… διάσημους συναδέλφους τους από τα «Toy Story», «Η Εποχή των Παγετώνων» και «Ψηλά στον Ουρανό», σε μια σύμπτωση που μάλλον μόνο τυχαία δεν είναι. Όπως τυχαίο δεν είναι και το χαμηλής ποιότητας κινούμενο σχέδιο, μιας και, όπως και να το κάνουμε, άλλα τα μάτια της Pixar και άλλα της… Ντότι, που όπως κάθε καλό dodo γνωρίζει άριστα τόσο από Έρνεστ Σάκλετον και Μότσαρτ, όσο από τους κινδύνους της άγριας παλαιολιθικής εποχής. Να ήξερε κάτι και από εύστοχη animated ψυχαγωγία, καλά θα ήταν.