του Νίκου Παλάτου

Τούτο το ισπανικό animation δεν λέγεται τυχαία «Evolution». Η βασική του ιδέα παραπέμπει ευθύς αμέσως στην… αλήστου μνήμης φερώνυμη sci-fi κωμωδία του Άιβαν Ράιτμαν από το 2001, η οποία έχει εμπλουτιστεί με λίγο από «Ζωούπολη» (2016) και «Μπάτε Σκύλοι Αλέστε» (2016), καθώς και με πινελιές από τις αλά Τζον Χιούζ σχολικές κομεντί του αμερικανικού κινηματογράφου. Όλα αυτά μοιάζουν δύσκολο να ταιριάξουν αρμονικά μεταξύ τους και (φυσικά) αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει τελικά.

Η Ζόι είναι μία μαθήτρια σχολείου που είτε θα κάνει σκανταλιές, είτε θα είναι τιμωρημένη. Η μητέρα της βρίσκεται κοντά σε σπουδαία επιστημονική ανακάλυψη, έχοντας μετατρέψει το σπίτι τους σε εργαστήριο πειραμάτων, ο δε (χωρισμένος) πατέρας της είναι ένας cool τύπος, το κύριο μέλημα του οποίου είναι η άνεση και καλοπέρασή του. Το πακέτο που μέσω ενός ανθυπό…«WALL-E» (2008) φτάνει στο κατώφλι της οικίας τους, περιέχοντας σπάνια δείγματα τα οποία δύνανται να επηρεάσουν τη φυσική εξέλιξη των ειδών, φέρνει τα πάνω κάτω στις ζωές όλων, μιας και η Ζόι σταδιακά αποκτά συμπεριφορά που δεν δείχνει να διαφέρει και τόσο από εκείνη των χαρωπών πειραματόζωων της μαμάς της! Όταν ο φαινομενικά αθώος (αλλά επί της ουσίας μοχθηρός) εργοδότης του πατέρα της πάρει πρέφα τι παίζει με την οικογένεια του υπαλλήλου του, διαβλέπει χρυσή ευκαιρία παγκόσμιας κυριαρχίας (ή κάτι τέτοιο). Άλλωστε, Ισπανία – Αρκτική είναι… ένα τσιγάρο δρόμος.

Προσπαθώντας να συνταιριάξει μια εφηβική ιστορία απορροφημένων γονιών και παραμελημένων παιδιών, με φαντασία που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στο νεανικό και στο άκρως παιδικό, το εγχείρημα του ισπανικού σκηνοθετικού διδύμου προκύπτει ένα χαοτικό συνονθύλευμα σκόρπιων ιδεών, οι οποίες στα χέρια ενός (φορμαρισμένου) Γκιγέρμο ντελ Τόρο ενδεχομένως να δούλευε. Στην προκειμένη, προκύπτει κομφούζιο ταχύτητας και θορύβου, όπου η σεναριακή συνοχή πηγαίνει περίπατο από πολύ νωρίς, στέλνοντας την κλιμάκωση σε μία απερίγραπτη, υπερ-ηρωικού τύπου λύση. Αν υπάρχει κάτι που διασώζει το φιλμ από το ολοκληρωτικό ναυάγιο αυτό είναι η ικανοποιητική ποιότητα παραγωγής, κάποιες λίγες πινελιές χιούμορ (που κυρίως εκφράζονται από τα κατοικίδια της Ζόι), καθώς και το μήνυμα περί επανεξέτασης της σχέσης μας με τη Φύση και την αρμονία του περιβάλλοντος. Κάτι ανάλογο, βέβαια, έπραττε και το πρόσφατο «Στον Κόσμο των Ζώων» με απείρως πιο εύστοχο τρόπο.