του Νίκου Παλάτου

Εκατό χρόνια πριν, όταν το Metro της Βαρκελώνης κατασκευαζόταν, ένα ατύχημα που έγινε στον σταθμό Ροκαφόρτ κόστισε τη ζωή δώδεκα εργατών. Αργότερα, κατά τις δεκαετίες του ‘60 και του ’70, μια σειρά αυτοκτονιών που έλαβαν χώρα στον ίδιο σταθμό είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση ενός τοπικού, μακάβριου αστικού μύθου. Το φιλμ του Λουίς Πριέτο αντλεί έμπνευση από το δεύτερο εκ των άνωθεν αληθινών γεγονότων, επιχειρώντας να παρουσιάσει μια ιστορία τρόμου και φαντασμάτων η οποία πατά σε κάτι το αναγνωρίσιμο (τουλάχιστον για το ισπανικό κοινό). Πολύ γρήγορα… χάνει τ’ αυγά και τα καλάθια, μπλέκοντας αδέξια τα πάντα, δίχως να καταφέρνει να τρομάξει μήτε τους ζωντανούς μήτε και τους πεθαμένους.

Η «λογική» του στόρι ακολουθεί την πεπατημένη του είδους, σύμφωνα με την οποία κάτι που συνέβη στο παρελθόν εμφανίζεται απειλητικά στο παρόν. Στην προκειμένη, αυτό είναι μια πολλαπλή δολοφονία που συνέβη το 1999 στις ράγες του σταθμού Ροκαφόρτ, η οποία έκανε τον επιφορτισμένο με τη σύλληψη του (τότε) δράστη αστυνόμου Ρομάν ν’ αποταχθεί από το Σώμα, βρίσκοντας έκτοτε σταδιακά παρηγοριά στο πιοτό. Στη σημερινή εποχή, η νεαρή Λάουρα, έχοντας άγνοια για τα πάντα γύρω από το «καταραμένο» Ροκαφόρτ, εργάζεται εκεί (συνήθως τα βράδια…) μέχρι που γίνεται μάρτυρας μιας (ακόμη) αυτοκτονίας. Το συμβάν τη συγκλονίζει και με μοναδική συμπαραστάτρια θαρραλέα συνάδελφό της ξετρυπώνει εκείνον τον πρώην αστυνομικό (ο οποίος, εντωμεταξύ, κάπου ανάμεσα σε αλκοόλ κι απελπισία έχει γράψει και βιβλίο για το «μυστήριο» του Ροκαφόρτ) που δεν έχει κανένα πρόβλημα να τη βοηθήσει να βρει τι ήταν εκείνο που ανεξήγητα ώθησε τον άτυχο εργαζόμενο του Metro να δώσει τέλος στη ζωή του.

Υιοθετώντας αισθητική μιας… straight to DVD κυκλοφορίας από τη δεκαετία του ’90 και ποντάροντας (;) στον τρόμο που δημιουργούν τα «μπου» πίσω από την πόρτα, το «Ροκαφόρτ» λειτουργεί σαν αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου που κάποιος σκέφτηκε να του δώσει και μερικές horror πινελιές. Το θέμα το οποίο προέκυψε ήταν πως θα έπρεπε να συνδεθούν τα… ασύνδετα, πρόβλημα που σε κάθε περίπτωση έμεινε άλυτο καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ. Κάπως έτσι, και με τρόπο που ουδείς μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει, η δολοφονία της αρχής βρίσκεται να έχει σχέση με… μεξικάνικες αποκρυφιστικές δοξασίες από την εποχή των Αζτέκων (!), με απομεινάρια της ισπανικής αποικιοκρατίας και της καθολικής ιεραποστολής στη Λατινική Αμερική, αλλά και με φαντάσματα ανθρώπων και… σκύλων, με τους τελευταίους να δίνουν πάσα αναφοράς μέχρι και στην ελληνική μυθολογία!

Το «μεγάλο» twist που αφορά την καλή φίλη της Λάουρα και συνοδοιπόρο στην έρευνά της είναι πιο προβλεπόμενο κι από το καθημερινό, ωρολόγιο πρόγραμμα του Metro της Βαρκελώνης, ενώ η παρουσία του αστυνόμου Ραμόν δημιουργεί τη βεβαιότητα πως το τρελό πιόμα τελικά μάλλον σε βοηθά να… σκέφτεσαι καθαρά. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο γι’ αυτό το χάλι. Μονάχα πως το φινάλε του ανήκει στην κατηγορία «ποιος ήρθε;» ή (έστω) σ’ εκείνη του «τι έγινε, παιδιά, τέλειωσε;».