FreeCinema

Follow us

ΑΛΥΤΗ (2020)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μίνως Νικολακάκης
  • ΚΑΣΤ: Προµηθέας Αλειφερόπουλος, Αναστασία - Ραφαέλα Κονίδη, Κώστας Λάσκος, Μάνος Βακούσης, Αλέκα Τουµαζάτου, Τζον Ντε Χόλαντ, Μαρία Εγγλεζάκη
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 89'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: NEO FILMS

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, νεαρός γιατρός εγκαταλείπει τα «εγκόσμια» και εγκαθίσταται σε απομακρυσμένο ορεινό χωριό για να κάνει το αγροτικό του. Στο παρακείμενο δάσος θα συναντήσει μια όμορφη κοπέλα που βασανίζεται από παράξενη ασθένεια η οποία μετατρέπει το δέρμα της σε… φλοιό δέντρου! Τι το «μαγικό» κρύβει τούτη η μικρή κοινωνία ανθρώπων;

Ο Μίνως Νικολακάκης σίγουρα έχει κότσια για να εμφανίζεται με ένα τέτοιο σκηνοθετικό ντεμπούτο, όμως η θαρραλέα του διάθεση να δοκιμαστεί με το είδος του σινεμά του φανταστικού, παντρεύοντάς το με το στοιχείο της λαϊκής παράδοσης για να μας παραδώσει ένα «παραμύθι» που αψηφά σύγχρονο παρόν και εποχές, συγκρούεται άσχημα με τις σεναριακές αδυναμίες και αφέλειες της «Άλυτης», με το αποτέλεσμα να εκμηδενίζει κάθε καλή πρόθεση.

Η εναρκτήρια σεκάνς της κηδείας του πατέρας τους μας συστήνει δύο ενήλικα αδέλφια τα οποία δεν δείχνουν να έχουν τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους. Η χρησιμότητα αυτής της «υποπλοκής» είναι εντελώς ανύπαρκτη, όσο κι αν θέλει να μας θυμίζει την ύπαρξη του αδελφού του πρωταγωνιστή (ο οποίος τυγχάνει και συν-σεναριογράφος εδώ…) το φιλμ. Ακολουθεί η «φυγή» του ήρωα, που εγκαινιάζει το πρώτο (ever!) αγροτικό ιατρείο στο ορεινό χωριό Άλυτη, αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία και την καχυποψία των κατοίκων του. Φτάνοντας εκεί θα έχει ένα παρολίγον ατύχημα με μια πεζή κοπέλα, η οποία θα χαθεί στο δάσος. Τις νύχτες, ο Πάνος θ’ ακούει διαρκώς τη μελωδία ενός βιολιού που παίζει μέσα από το παρακείμενο δάσος και μοιάζει με «πρόσκληση»…

Εννοείται πως η κοπέλα του «ατυχήματος» θα τον πλανέψει με το που θα τη συναντήσει ξανά. Η Δανάη, η «κυρά» (όπως αυτο-αποκαλείται) του δάσους, ζει σ’ ένα χαμόσπιτο μ’ έναν ηλικιωμένο άνδρα τον οποίο παρουσιάζει ως πατέρα της, όμως ο Πάνος θ’ ανακαλύψει ότι μαζί του κάνει και σεξ, ενδεχομένως παρά τη θέλησή της. Εν τω μεταξύ, στο χωριό, μια μάνα φθαρμένη από τις κακουχίες της ζωής λέει στον Πάνο πως ο γιος της έχει χαθεί και γι’ αυτό κατηγορεί… «το δάσος».

Είναι εύκολο να καταλάβει ο θεατής πού οδεύει η πλοκή της «Άλυτης», η οποία φλερτάρει με αφηγήσεις μύθων και θρύλων άλλης εποχής, όμως ο Νικολακάκης δεν έχει καταφέρει να στήσει έναν γερό… «κορμό» ιστορίας και αυτό τον παγιδεύει άσχημα και σκηνοθετικά. Έχει ικανότητες ώστε το έργο να μην βυθίζεται ολοκληρωτικά προς την κατεύθυνση του φαρσικού, όμως το φιλμ δεν διασώζεται ούτε καλλιτεχνικά, καθώς απουσιάζει μια πιο ιδιαίτερη πρόταση στο είδος (όπως είχε κάνει ο Ρόμπερτ Έγκερς με το «The Witch» το 2016, για παράδειγμα). Η «λούπα» δράσης του παγιδευμένου στο δάσος Πάνου «βαλτώνει» ολόκληρη την ταινία, μαζί με το (όποιο) ενδιαφέρον του θεατή, που θα εξαντληθεί αναμένοντας ενδιαφέρουσες ανατροπές στο σενάριο. Δεν βοηθά ούτε το casting, ούτε και η καθοδήγηση των ηθοποιών (η Δανάη της Κονίδη είναι εντελώς «ξεκούρδιστη» και ποτέ δεν μεταδίδει το αίσθημα του φόβου και του τρόμου της δυναμικής τής ηρωίδας της, ενώ σύσσωμο το χωριό μοιάζει με εκδρομή ενός ΚΑΠΗ που δεν διάβασε ποτέ το σενάριο…), με το φινάλε της κορύφωσης να έρχεται σχεδόν ουρανοκατέβατο.

Τελικώς, η «Άλυτη» αποτελεί ένα σπασμωδικό πείραμα πάνω σ’ ένα είδος που το ελληνικό σινεμά είχε να δει από την εποχή της (πιο ρομαντικής και εφηβικής προσέγγισης) «Σκιάχτρας» (1985) του Μανούσου Μανουσάκη, η οποία ήταν σαφώς αποτελεσματικότερη τούτου εδώ. Τώρα, κάτι «αναγνώσεις» συγκρίσεων με γραπτά του Έντγκαρ Άλαν Πόου, το φιλμικό σύμπαν του Γκιγέρμο ντελ Τόρο ή το αριστουργηματικό «Kaidan» (1964) του Μασάκι Κομπαγιάσι, που διάβασα στο δελτίο Τύπου της ταινίας, καλό είναι να μην γίνονται, διότι θα καταλήξουμε… δέντρα κι εμείς!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Φιλμικό παράδοξο, πόσω μάλλον για την ελληνική παραγωγή, η «Άλυτη» αποτυγχάνει από όποια σκοπιά κι αν την παρακολουθήσεις, είτε του φανταστικού, είτε του folklore παραμυθιού, είτε του είδους του σινεμά τρόμου. Προθέσεις υπήρχαν, όμως το αποτέλεσμα βγάζει μια αίσθηση ερασιτεχνισμού, με το σενάριο (πρωτίστως) να ακυρώνει την όλη προσπάθεια για κάτι το αξιοπρεπές.


MORE REVIEWS

ΓΑΖΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Ηλικιωμένος ψαράς στη Γάζα είναι κρυφά ερωτευμένος με γυναίκα που βλέπει καθημερινά στην αγορά. Η τυχαία ανεύρεση αρχαίου αγάλματος περιπλέκει τα αισθηματικά του προβλήματα.

ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ

Σ’ ένα απομακρυσμένο, παραδοσιακό εργοστάσιο παραγωγής τούβλων, ένας άνδρας θα «παίξει» το τελευταίο χαρτί της προσωπικής του επανάστασης, όταν το αφεντικό ανακοινώσει το κλείσιμό του και, συνακόλουθα, την απόλυση των λιγοστών εργαζόμενων σ’ αυτό.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΓΑΜΟ

Δέκα χρόνια σχέσης, γάμου και χωρισμού, μέσα από στιγμές της ζωής της Μαριάν και του Γιόχαν.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ

Φιλόδοξος τυχοδιώκτης, με ταλέντο να χειραγωγεί τους ανθρώπους, ανέρχεται κοινωνικά παριστάνοντας το μέντιουμ και σε συνδυασμό με μία ψυχίατρο δίχως ηθικές αναστολές, ετοιμάζεται να κατακτήσει τον κόσμο, παραγνωρίζοντας τη σημασία του… «απ' τα ψηλά στα χαμηλά».

ΡΑΪΝΕΡ ΒΕΡΝΕΡ ΦΑΣΜΠΙΝΤΕΡ

Η ζωή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, όπως την όρισε η σκηνοθετική του καριέρα μέσα στο διάστημα μιας δεκαπενταετίας.