του Ηλία Φραγκούλη

Ντεμπούτο μεγάλου μήκους για τον Τάσο Γερακίνη, τούτη η φιλμική παραγωγή του 2019 καταλήγει σήμερα σε μία αθηναϊκή αίθουσα, επιχειρώντας (μάλλον άδοξα) την επαφή με το κοινό, κάτι που δύσκολα θα κατάφερνε και σε ευνοϊκότερες εποχές. Το «Ένας Ήσυχος Άνθρωπος», αν και γραμμένο (από τον Γερακίνη και τον Χρήστο Στρέπκο, έναν εκ των βασικών τριών πρωταγωνιστών) με σκεπτικό ψυχολογικού θρίλερ, ποτέ δε συντονίζεται με τους κανόνες του συγκεκριμένου genre, παραδίδοντας εν τέλει ένα χαλαρών προδιαγραφών δράμα οικογενειακών συγκρούσεων που βαράει με άσφαιρα την εγκληματική υποπλοκή του.

Δίχως ιδιαίτερο σχεδιασμό στο χτίσιμο χαρακτήρων, τόσο του πατέρα και της κόρης, αλλά και του περιβάλλοντος των συγχωριανών τους, ο Μάκης και η Σοφία γεμίζουν μπουκάλια κρασιών με απέλπιδα διάθεση, καθώς ο πατέρας δεν έχει αποκαλύψει ποτέ σ’ εκείνην τη δυσχερέστατη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Η Σοφία, επιπλέον, έχει «σκανδαλίσει» το νησί εγκαταλείποντας το σύζυγό της, δημιουργώντας ακόμη χειρότερους μπελάδες στον Μάκη, ο οποίος έχει δανειστεί μεγάλο χρηματικό ποσό από τον πεθερό του, με το κτήμα τους για ενέχυρο. Παράλληλα, από τοπικά δελτία ειδήσεων και έρευνες στο λιμάνι, μας γίνεται γνωστό ότι στην περιοχή ίσως κυκλοφορεί επικίνδυνος δραπέτης. Ποιος μπορεί να μαντέψει τη συνέχεια;

Σε στιγμή που η κόρη λείπει στην Αθήνα για παράδοση παραγγελίας κρασιών, ο Μάκης πέφτει θύμα ομηρίας από τον καταζητούμενο Μιχάλη που βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι και εμφανίζεται στη Σοφία σαν καινούργιος εργάτης του πατέρα της. Κι ενώ περιμένεις ένα σφιχτό σε ρυθμό ψυχολογικό δράμα εντάσεων, ο Γερακίνης πλανάρει τα τεκταινόμενα εντελώς ανέμπνευστα, δίχως καν την υποστήριξη ενός πιο δυναμικού μοντάζ (με τέτοιο υλικό, τι να λέμε…), αφήνοντας το «τρίγωνο» των κεντρικών του ηρώων να κυκλοφορεί σε μία άνευρη καταστασιακή «λούπα», με μοναδικό εξωτερικό παράγοντα κινδύνου… τον πληγωμένο και έξαλλο πεθερό!

Όσο «μηχανικά» δείχνει να έχει γυριστεί αυτός ο… πολύ «Ήσυχος Άνθρωπος», έτσι στο (εντελώς) χαλαρό έχουν πάρει και τους ρόλους τους οι τρεις πρωταγωνιστές, οι οποίοι μεταφέρονται από το ένα κοινότυπο (και επαναλαμβανόμενης χρήσης) location / décor στο άλλο, ανταλλάσσοντας κάποιες ατάκες θυμού ή απειλές που δεν ξυπνούν την αφελέστατη πλοκή. Ως τελική παρατήρηση, στη σκηνή όπου ο Μάκης σκάβει μια μεγάλη τρύπα στη γη, φαντασίωνα να πετάγονταν από μέσα όλες οι τρύπες του σεναρίου και να τον έπαιρναν μαζί τους στο σκοτάδι της αιώνιας λήθης…