του Νίκου Παλάτου

Το σύνηθες σφάλμα στο οποία υποπίπτουν οι animated παραγωγές που δεν προέρχονται από κάποιο από τα πλέον αναγνωρισμένα studios (όπως Pixar, Disney, Illumination κ.τ.λ.), είναι η εσφαλμένη πεποίθηση πως με σημαντικά μικρό budget και δίχως ίχνος πρωτότυπης ιδέας, μπορούν να παίξουν μπάλα στο γήπεδο των «μεγάλων». Η γερμανοκαναδική παραγωγή «Η Έλι και η Παρέα των Φαντασμάτων» ανήκει ακριβώς σε αυτήν την κατηγορία πλάνης, θεωρώντας (συν τοις άλλοις) πως το ανήλικο κοινό (και μαζί οι συνοδοί αυτού…) δεν έχει ιδέα από animation και θα καταπιεί αμάσητο το οτιδήποτε. Ακόμη κι αν αυτό στερείται κάθε αισθητικής, λογικής και χιούμορ.

Το στόρι συστήνει την Έλι, ένα μικρό φάντασμα που μένει σε αρχοντική έπαυλη παρέα με τον θείο της Τσέιμπερλεν (που, φυσικά, είναι επίσης φάντασμα). Αδιαφορώντας ν’ αποκτήσει την περιβόητη ικανότητα τρομάγματος των ανθρώπων, αφού το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να βρει μια αληθινή οικογένεια, η Έλι αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της όταν ο καλός της θείος απάγεται από drones που αποστολή τους έχουν να φυλακίζουν τα πάσης φύσεως «τέρατα». Όταν γίνεται δεκτή από την παρέα του βρικόλακα Ρολφ, του γέτι Μάρθα και του… Ναρφ Φρανκενστάιν, αναθαρρεί ελπίζοντας παράλληλα σε επανασύνδεση με τον θείο της. Ωστόσο, ο (τρέχα γύρευε…) φουτουριστικός κίνδυνος της ψηφιακής φυλάκισης από το κακό Quantrix παραμονεύει στη γωνία, η δε εύλογη διστακτικότητα της καλοσυνάτης (κατά τα άλλα) τερατο-τριπλέτας κάνει την προσδοκία για θαλπωρή και φροντίδα να φθίνει.

Αν όσα διαβάσατε παραπάνω σας έφεραν στο μυαλό τα «Κάσπερ, το Φαντασματάκι» (1995), «Μπαμπούλας Α.Ε.» (2001), «Ξενοδοχείο για Τέρατα» (2012) και καμιά δεκαριά ακόμη ανάλογα από όλα το φάσμα των κινηματογραφικών «τεράτων» (για τους πιο… έμπειρους στο είδος του animation, αναφέρω και το γερμανικό «ξαδελφάκι» τούτου, το «Μια Χαρούμενη Οικογένεια»), τότε δεν έχετε κάνει καθόλου λάθος. Η σκηνοθετική ομάδα του φιλμ δεν κρύβει για κανέναν λόγο τις «επιρροές» της, σερβίροντάς τις μ’ έναν παντελώς ανέμπνευστο τρόπο, μοναδική «πρωτοτυπία» του οποίου είναι η φάση με τα drones, που όμως γρήγορα καταλήγει σε φάση… «του γιατρού».

Το animated σχέδιο κάνει το προ τριάντα ετών φαντασματάκι «Κάσπερ» να μοιάζει πως έχει έρθει από το πολύ μακρινό μέλλον, το χιούμορ όχι μόνο απευθύνεται σε πεντάχρονα αλλά μοιάζει να έχει γραφτεί από τέτοια, ενώ η μαντεψιά για την πορεία της πλοκής (ακόμα και για την τύχη του καημένου θείου Τσέιμπερλεν) είναι ευκολάκι από τα λίγα. Το ευγενές μήνυμα περί οικογενειακής αγάπης και αποδοχής του διαφορετικού φωνάζει από το ξεκίνημα κιόλας. Λίγη (έστω) ευρηματικότητα, ώστε όλο αυτό ν’ ακουστεί κάπως πιο χαρωπά, καλό θα ήταν να υπήρχε.