του Άγγελου Μαύρου

Η Ηλέκτρα τραγουδάει το «That’s All Right, Mama» του Έλβις, παρακολουθεί «Φιλαράκια» και μετά κάμπιες, κωλοβαράει σε ταράτσα, κάνει πατινάζ στο διάδρομο του ορόφου της. Η Κλυταιμνήστρα πλένει στο χέρι μαζί με Αφρικάνες και φυτεύει βλαστάρι. Η Ηλέκτρα γιορτάζει με τούρτα, κάνει κάτι ψιλοεπικίνδυνα σε γέφυρα της Αττικής και κυνηγάει πρόβατα σε λιβάδι. Ο Αίγισθος ασκείται στην ελληνορωμαϊκή πάλη με αγοράκι & ενηλίκους στη Μαύρη Ήπειρο και ακούει βουλγαρική pop. Η Ηλέκτρα γνωρίζει τον Ορέστη, προσπαθεί να μάθει να σφυρίζει με τα δάχτυλα στο στόμα όπως αυτός, κάνουν βόλτες με παπί και παίζουν φλιπεράκι. Η Κλυταιμνήστρα σπάει και τρώει αμύγδαλα και μπαίνει κάτω από χαλί. Η Ηλέκτρα παίζει μπάλα. Η Κλυταιμνήστρα σκοτώνει τον Αγαμέμνονα και τα λέει με τον Αίγισθο. Η Ηλέκτρα κυλιέται στην άμμο της ερήμου και στο γρασίδι, μαγειρεύει στο δάσος χειμωνιάτικα, πηδάει και φτάνει μήλο το οποίο τρώει, κάθεται στην ακροθαλασσιά / σε καφενείο ανδρών / σε τραμπάλα στα χιόνια / κάτω απ’ το ντους.

Εγώ σκίζω το πτυχίο (φιλολογίας) μου, εσύ κάψε (όπως έκανε ο Πέτρος Σεβαστίκογλου) το σενάριο. Αλλά ούτε έτσι πρόκειται να καταλάβεις ή να αισθανθείς το παραμικρό, άπαξ κι ο κάποτε ελπιδοφόρος ταρκοφσκιστής τού «Άνεμος στην Πόλη», χοηφόρος ό,τι να ‘ναι σπαραγμάτων της θυγατρικής προτομής τού μύθου των Ατρειδών, ψάχνεται και νόημα ή άκρη ή συγκινήσεις δε βρίσκει. Σ’ ένα επίδοξο cherche la femme δοκιμών κι αυτοσχεδιασμών σε κάθε επίπεδο, που ισχυρίζεται ότι ανιχνεύει τις διαδρομές της χειραφετούμενης γυναικείας ταυτότητας (πώς με το μπούστο θυσιασμένο στην αντιδραματουργία;), μεταξύ άλλων στο χθες της ηρωίδας (με το ντεκουπάζ για σφάξιμο στο γόνυ) και στον καιρό της παγκοσμιοποίησης (επειδή είναι κατά το ήμισυ γυρισμένο στους τροπικούς, με ακόμη και μια άσχετη ντοκιμαντερίστικη σκηνή φολκλόρ τοπικών γιορτών στο mix;).

Είναι ύβρις, αν βάλεις στο κοίλο και τους «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια» χρησμούς διαλόγων, αλλά και την ηλίου φαεινότερο έξω απ’ τα νερά της ακαθοδήγητη Καρυοφυλλιά Καραμπέτη – μολονότι δεν πρόκειται για τη χειρότερη ταινία του δημιουργού (όρα «Τρεις Στιγμές»). Ο από μηχανής θεός εδώ είναι η Σοφία Κόκκαλη, στην πρώτη της (ναι, προ Βούλγαρη) εμφάνιση στη σελιλόζη ένα 100%… αληθινό δώρο της εγχώριας υποκριτικής στο φακό. Αυτόν που αποδεικνύει και το πραγματικό αδιαμφισβήτητο ταλέντο τού και dp Σεβαστίκογλου: ως οπερατέρ – μανούλα στους φωτισμούς, με το μοντάζ και το sound design του Χρήστου Γιαννακόπουλου να γίνονται ο Πυλάδης της εκδίκησης του καλού τούτης της ευπρόσδεκτης εκ προθέσεως αλλά παντελώς ανερμάτιστης εξ αποτελέσματος freestyle-ιάς. Όχι ότι «Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα». Απλώς χάθηκε – και από χέρι και στο δρόμο. Στη «Μόσχα», αδελφές μου, στη «Μόσχα»…