FreeCinema

Follow us

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ (2006)

(EL LABERINTO DEL FAUNO)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκιγέρμο ντελ Τόρο
  • ΚΑΣΤ: Ιβάνα Μπακέρο, Σέρτζι Λόπεζ, Μαριμπέλ Βερντού, Νταγκ Τζόουνς
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Στην Ισπανία του ’44, η θετή κόρη ενός σαδιστή αξιωματικού αναζητά τη φυγή σε έναν φανταστικό «κάτω κόσμο» που σταδιακά την αιχμαλωτίζει όλο και πιο απειλητικά.

Στα 1944, ο Ισπανικός Εμφύλιος έχει κλείσει σχεδόν τη σελίδα του στην Ιστορία, ο Καπιτάν Βιντάλ όμως προσπαθεί ακόμη να κατατροπώσει τους αντάρτες στα δάση, αναζητώντας ουσιαστικά το λυτρωμό από το φάντασμα του ακόμη πιο αυταρχικού γαλονά πατέρα του που πέθανε στο μέτωπο. Αναμένοντας το διάδοχο, προσκαλεί την έγκυο σύζυγό του μαζί με την θετή του κόρη σε μια επαρχιακή άκρη του πουθενά, ιδανικό τόπο φυγής για τη μικρή Οφηλία, η οποία θ’ ανακαλύψει έναν μυστικό «κάτω κόσμο» στο κέντρο ενός μισοερειπωμένου λαβύρινθου. Ο τερατόμορφος φύλακάς του θα της πει μια ιστορία για μια πριγκίπισσα που χάθηκε στον κόσμο των θνητών μια φορά κι έναν καιρό. Μπορεί η Οφηλία να είναι η μετενσάρκωσή της; Τρεις σκληρές δοκιμασίες θα μας βοηθήσουν να βγάλουμε την ετυμηγορία ως το τέλος του παραμυθιού.

Στην πιο δημιουργική φάση της καριέρας του, ο Μεξικανός Γκιγιέρμο ντελ Τόρο υπογράφει ένα παραμύθι φαντασίας γυρισμένο από την ανάποδη, με την πραγματικότητα να τρομάζει ακόμη περισσότερο κι από τα τέρατα που μπορούν να μας επισκέπτονται τη νύχτα στα όνειρά μας, καταλήγοντας σ’ έναν επίλογο τόσο τραυματικό που μόνο ενήλικες θεατές θ’ αντέξουν. Ο «Λαβύρινθος του Πάνα» δικαιώνει την φαντασία της παιδικής ψυχής που ζει εγκλωβισμένη στα πιο ώριμα μυαλά, τυλίγεται μέσα σ’ ένα πέπλο νοσηρότητας, πεσιμισμού και γοτθικού τρόμου και δίνει νέα υπόσταση στον φόβο για το άγνωστο που λέγεται ανθρώπινη ψυχή. Αν είχε μυρωδιά, θα σε πήγαινε πίσω στις εποχές που έβρεχες το κρεβάτι σου, πιστεύοντας πως οτιδήποτε ηχηρό γύρω σου συνωμοτούσε εναντίον σου στο σκοτάδι. Κι αν ελπίζεις ακόμη να δεις λίγες αχτίδες φωτός να μπαίνουν στο δωμάτιο, λυπάμαι, μα ο ντελ Τόρο δεν θα σταθεί στο προσκεφάλι σου με τέτοιο σκοπό. Ούτε χώρες των θαυμάτων, ούτε δρόμοι χτισμένοι από χρυσαφένια, κίτρινα τούβλα. Η Αλίκη δε μένει πια εδώ κι η Ντόροθι δεν γλιτώνει από τα χέρια της κακιάς μάγισσας της Δύσης… Το τέλος της Οφηλίας είναι προδιαγεγραμμένο αιώνες πριν. Μπορεί να σου φανεί στενάχωρο αλλά, πάλι, μονάχα το παιδί μέσα σου μπορεί να το κρίνει αυτό.

Η αλήθεια είναι πως η μαστοριά του ντελ Τόρο ως αφηγητής – σεναριογράφος ενίοτε σκαλώνει, κυρίως στην ψυχογράφηση των ενήλικων χαρακτήρων της αληθινής ζωής, με ελλείψεις γύρω από το παρελθόν του Βιντάλ και τη σχέση του με το μακαρίτη πατέρα του. Γενικότερα, οι γονικές φιγούρες ισορροπούν πάνω σε εύκολα στερεότυπα, ενώ το φασιστικό ιδεώδες στο background υποστηρίζει μια περισσότερο γκροτέσκα οπτική παρά μια πολιτική τοποθέτηση. Εκεί που υποκλίνεσαι, φυσικά, είναι στο κάθε πέρασμα προς το φανταστικό, είτε αυτό είναι ο κορμός ενός δέντρου είτε το αψεγάδιαστα παραμυθένιο σύμπαν ενός παράλληλου κόσμου στον οποίο δείχνει να ανήκει η Οφηλία. Σε αυτές τις στιγμές, βουλιάζεις στο κάθισμά σου και, απλά, ζηλεύεις που εσύ βρίσκεσαι στην άλλη πλευρά…

Με έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, την παγκόσμια αποδοχή από την κριτική και με τους θεατές να μένουν ακίνητοι, πνιγμένοι στα δάκρυα, μπροστά στο αφάνταστα λυρικό φινάλε, ο «Λαβύρινθος του Πάνα» προσφέρει στην Οφηλία μια θέση στην αιωνιότητα. Πιάστε της το χέρι κι ακολουθήστε την. Το αξίζει.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Η άνωθεν κριτική της ταινίας γράφτηκε και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις αρχές Φεβρουαρίου του 2007, πριν γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία στους ελληνικούς κινηματογράφους και τιμηθεί και με τρία Όσκαρ (φωτογραφίας, σκηνικών και μακιγιάζ). Σχεδόν μια ντουζίνα έτη αργότερα, επιστρέφει στα θερινά σινεμά, χωρίς να έχουν αλλάξει πολλά για το ίδιο το φιλμ σαν ανάμνηση (αλλά και αξία). Ο Γκιγέρμο ντελ Τόρο, από την άλλη, έχει (σαφώς) εξελιχθεί δημιουργικά και φέτος βρίσκεται στο αποκορύφωμα της καριέρας του (βλέπε το θριαμβευτικά οσκαρικό «Η Μορφή του Νερού»). Θεατές που δεν είχαν την εμπειρία να χαρούν τον «Πάνα» στη μεγάλη οθόνη, θα ζήσουν ένα όμορφο και πλέον σκοτεινό παραμύθι, το οποίο ίσως χρειαζόταν κι άλλο χρόνο για να ωριμάσει ως επιλογή καλοκαιρινής επανέκδοσης (σχετικά πεταμένη στο επταήμερο που ξεκινά αμέσως μετά την έξοδο / εορτή του Δεκαπενταύγουστου…).


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2022

Το κορυφαίο ετήσιο κινηματογραφικό γεγονός της πρωτεύουσας είναι ξανά εθιμικά πιστό στο ραντεβού του με το κοινό, εκ νέου και υγειονομικών συνθηκών επιτρεπουσών σε χειμερινές αίθουσες αποκλειστικά (ΑΣΤΟΡ, ΔΑΝΑΟ, ΙΝΤΕΑΛ, ΤΡΙΑΝΟΝ και, φέτος για πρώτη φορά, ΑΣΤΥ).

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Νοσοκομειακή ψυχίατρος καλείται να εξετάσει νεοεισαχθείσα σε κατάσταση κρίσης, η οποία πιστεύει πως κάποια υπερφυσική δύναμη «καταλαμβάνει» τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της, με αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό ένα αρρωστημένο χαμόγελο. Έξαφνα, αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια της κι εκείνη υποψιάζεται πως πρόκειται για ένα είδος «κατάρας» που, πλέον, πέρασε σ’ αυτήν!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΑ

Η Χίλντι, μετά την απεξάρτησή της από το αλκοόλ, ανασυνθέτει την καριέρα της στη Νέα Αγγλία, επαναπροσδιορίζοντας αξίες οικημάτων και ζωής, μιλώντας απευθείας στην κάμερα, «στα κορίτσια της» (δύο πανέμορφα σκυλιά και όχι στις κόρες της), στον ψυχίατρο της περιοχής και στον Φρανκ, ένα παλιό της flirt που αναθερμαίνεται. Το οικογενειακό (και όχι μόνο) περιβάλλον θα εκφράσει ανησυχία και gay πρώην σύζυγος θα παρευρεθεί σε δείπνο, κατά το οποίο η Χίλντι μας εξηγεί γιατί τους άφησε να τη στείλουν στην απεξάρτηση και πώς είναι η ζωή της τώρα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μία δραματοποιημένη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας των Αγκότζι, μιας αποκλειστικά γυναικείας ομάδας πολεμιστριών οι οποίες προστάτευαν το Αφρικανικό Βασίλειο της Δαχομέης, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όταν δεξαμενή άντλησης πετρελαίου στις νορβηγικές ακτές καταρρέει, διασώστες και ερευνητές ανακαλύπτουν πως το γεγονός οφείλεται σε κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του συνηθισμένου ατυχήματος.