του Ηλία Φραγκούλη

Καθώς παρακολουθούσα «Το Νησί», σκεφτόμουν πόσο… ανυπόφορο θα μπορούσε να είναι εάν δεν διέθετε αυτό το καστ! Το μεγάλο επιτελείο των πρωταγωνιστών του είναι εκείνο που ουσιαστικά (κάπως) σώζει τούτη την αστοχία του Ρον Χάουαρντ.

Βασισμένο σε μία αληθινή και άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία, το φιλμ κρίνει τα διαχρονικά παθήματα του ανθρώπινου και «πολιτισμένου» είδους μας, ακόμη και στο πλαίσιο της προσπάθειας αναγέννησης της κοινωνίας μας από την αρχή, σε μια πιο ουτοπική μορφή της. Το μικρό μοντέλο θνητών που το επιχειρεί εδώ καλύπτει μία δειγματοληπτική γκάμα διαφορετικών τύπων με πλούτο σε προεκτάσεις ανάλυσης, οι οποίοι κουβαλούν μαζί τους όλα τα στερεότυπα του «προηγούμενου» βίου τους. Σταδιακά, η συνύπαρξή τους θα φανερώσει την καλή και την πιο άσχημη πλευρά τους, με το βίαιο ξέσπασμα να θεωρείται αναπόφευκτο στην κορύφωση του έργου.

Εκεί φέρει μεγάλη ευθύνη ο Χάουαρντ, ένας (πετυχημένος κατά τα άλλα) σκηνοθέτης που στη συγκεκριμένη ταινία βρίσκεται… έξω απ’ τα νερά του και σίγουρα δείχνει κάπως αμέτοχος στην αλλαγή τονικότητας που επιβάλλει από μόνη της η πλοκή. Με μια τέτοια ιστορία και με την (προφανέστατα συγκρουσιακή) εξέλιξή της, «Το Νησί» όφειλε να εμπεριέχει κλίμακες εναλλαγής στο tempo του, ανάλογες με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που βιώνουν οι χαρακτήρες του. Ατυχώς, το φιλμικό αποτέλεσμα προκύπτει αδύναμο και flat, με κύρια υποστήριξη ουχί από τον σκηνοθέτη του αλλά από τους πρωταγωνιστές του, οι οποίοι κάνουν ό,τι περισσότερο μπορούν για να ενδυναμώσουν το θέαμα και να επιταχύνουν (κάπως) τους ρυθμούς. Δεν αρκούν, όμως…

Στο φινάλε, μένει ένας τυπικός διδακτισμός για το «τέρας» που μπορεί να κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, προβλέψιμο και μάλλον τετριμμένο. Είναι σίγουρα άξιον απορίας το πως όλοι αυτοί οι ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν σε τούτη την παραγωγή (παίρνοντας ως εχέγγυο την ύπαρξη του Χάουαρντ, υποθέτω), πόσω μάλλον και η απόφαση του Τζουντ Λο να κάνει μία τόσο εκτεταμένη σε διάρκεια… full frontal εμφάνιση μπροστά στις κάμερες (για σας, κυρία μου)!